ഞാൻ ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
”ഏയ്, അവൻ നന്നായിട്ടാണ് ഓടിക്കുന്നത്. നീയൊന്ന് കാറ്റൊക്കെ കൊണ്ടിരിക്ക്. വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിക്കാതെ,”
തണുപ്പകറ്റാനായി തന്റെ ഷാൾ ഒന്നുകൂടി വലിച്ചുചുറ്റി, മഞ്ഞുമൂടിയ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ പറഞ്ഞു.
അവൾക്ക് ഈ യാത്ര നന്നായി ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടെന്ന് ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി.
”എടാ… അവിടെ ലക്കിടി എത്തുമ്പോൾ വണ്ടി നിർത്തണേ. എനിക്കൊരു ചായ കുടിക്കണം,”
പുറകിൽ നിന്ന് മാളവിക വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ഗിയർ മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ റോഡിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ വിശാഖ് മറുപടി കൊടുത്തു.
“ചായ കുടിക്കാനോ? എസ്റ്റേറ്റിൽ
എത്തുമ്പോൾ അവിടെ നിന്ന് കട്ടനും ചുട്ടുപഴുത്ത കാടപ്പക്ഷിയും ഒക്കെ അടിക്കാം!”
”ഓഹ്, വലിയ കാടപ്പക്ഷി! ആദ്യം നമ്മൾ അവിടെ ഒന്ന് എത്തിപ്പെടട്ടെ. എന്നിട്ട് മതി നിന്റെ തള്ള്,”
കാവ്യ അവനെ കളിയാക്കി.
ജീപ്പ് അടുത്ത വളവിലേക്ക് കടക്കുകയാണ്. ഉച്ചസമയമായിട്ടും, കോടമഞ്ഞും കാടിന്റെ വന്യതയും കാരണം ഭീമാകാരന്മാരായ രാക്ഷസന്മാരെപ്പോലെയാണ് വഴിയിലെ വൻമരങ്ങൾ എനിക്ക് തോന്നിയത്. ഓരോ വളവ് തിരിയുമ്പോഴും അവ ഞങ്ങളെ കടന്ന് പിന്നിലേക്ക് മറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ദേവു എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു, അവളുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ചെറിയൊരു ആശങ്ക നിഴലിച്ചതുപോലെ.
“എടാ… നമ്മൾ പോകുന്ന ആ സ്ഥലം ശരിക്കും സേഫ് ആണോ? ഗൂഗിൾ മാപ്പിൽ പോലും ആ റൂട്ട് കാണിക്കുന്നില്ലായിരുന്നല്ലോ?”
അവൾ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
അവളുടെ ആ ചോദ്യം എന്റെ ഉള്ളിലും ചെറിയൊരു സംശയം ഉണ്ടാക്കി. കാടിന്റെ ഉൾഭാഗത്തുള്ള ഒരു പഴയ എസ്റ്റേറ്റ് ബംഗ്ലാവ്. അവിടേക്കാണ് ഞങ്ങൾ പോകുന്നത്.
”പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. അവന്റെ അമ്മാവന്റെ സ്ഥലമല്ലേ, പിന്നെ നമ്മൾ ഇത്രയും പേരുണ്ടല്ലോ…”
ഞാൻ അവൾക്ക് ധൈര്യം കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വിളറിയ വെളിച്ചം മാത്രമുള്ള ആ കാട്ടുപാതയിലൂടെ വണ്ടി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, ഞങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് യാതൊരു ഊഹവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല…
ചുരത്തിന്റെ നെറുകയിൽ, ലക്കിടിയുടെ തണുപ്പിലേക്ക് ജീപ്പ് കടന്നപ്പോൾ കാറ്റിന്റെ സ്വഭാവം വല്ലാതെ മാറിയിരുന്നു.
അസ്ഥിയിലേക്ക് അരിച്ചുകയറുന്ന തണുപ്പ്. ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിൽ നിന്നും നേർത്ത പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റോഡരികിലെ ഒരു പഴയ ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ വിശാഖ് വണ്ടി നിർത്തി.
”എല്ലാരും ഇറങ്ങിക്കോ…
കാലൊന്ന് നിവർത്താം. വണ്ടിയുടെ റേഡിയേറ്ററിൽ കുറച്ചു വെള്ളവും ഒഴിക്കണം.”
ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിൽ നിന്നിറങ്ങി അവൻ ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റ് തുറന്നു. അതിൽ നിന്ന് ചീറ്റിയടിച്ച ആവിയിലേക്ക് കുപ്പിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം ഒഴിക്കുമ്പോൾ കേട്ട ശബ്ദം ആ കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു.
യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മാറ്റാൻ ഞങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി. കോടമഞ്ഞ് ഒരു നേർത്ത മൂടുപടം പോലെ റോഡിലൂടെ ഒഴുകിനടക്കുന്നുണ്ട്. പഴയ തടികൾ കൊണ്ട് കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ആ ചെറിയ കടയിൽ നിന്ന് ചൂടുള്ള ചായയും പഴംപൊരിയും കിട്ടിയപ്പോൾ ശരീരത്തിന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. മാളവികയും കാവ്യയും തണുപ്പ് സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ പരസ്പരം ചേർന്നു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് നിന്ന ദേവു ആവി പറക്കുന്ന ഗ്ലാസ്സ് ഇരു കൈകൾകൊണ്ടും പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ച് തണുപ്പകറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു.
ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞ് കാശ് കൊടുക്കുന്നതിനിടയിലാണ് വിശാഖ് കടക്കാരനോട് വഴി ചോദിച്ചത്. പ്രായം ചെന്ന, നരച്ച താടിയുള്ള ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു അത്.
”ചേട്ടാ… ഈ പൂക്കോട് കഴിഞ്ഞ് കോലിച്ചാൽ വഴി സുഗന്ധഗിരിയിലേക്ക് തിരിയുന്നത് എവിടുന്നാ? അവിടെയൊരു പഴയ എസ്റ്റേറ്റ് ബംഗ്ലാവുണ്ട്. ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ടാ…”
ചായ അരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ കൈകൾ പെട്ടെന്നൊന്ന് നിന്നു. തിളയ്ക്കുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം ആ കടയിൽ മുഴങ്ങി. അയാൾ പതിയെ തലയുയർത്തി ഞങ്ങളെ ഓരോരുത്തരെയും നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ അതുവരെയില്ലാത്ത എന്തോ ഒരു വല്ലായ്മ ഉള്ളതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.