”സുഗന്ധഗിരിയിലേക്കോ?”
അയാളുടെ ശബ്ദം കുറച്ചൊന്ന് താഴ്ന്നിരുന്നു.
“കോലിച്ചാൽ എത്തുമ്പോൾ ഇടത്തോട്ട് ഒരു മൺവഴിയുണ്ട്. അതിലെ പോയാൽ മതി.പക്ഷെ…”
”പക്ഷെ?”
ഞാൻ അറിയാതെ ചോദിച്ചുപോയി.
അയാൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു
“അവിടെ ഇപ്പോൾ എസ്റ്റേറ്റുകൾ ഒന്നും കാര്യമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല മോനെ. എല്ലാം കാടുമൂടിക്കിടക്കുവാ… വഴി തെറ്റാതെ നോക്കണം. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചത്തെ മഴയിൽ ആ കാട്ടുപാതയാകെ തകർന്നു കിടക്കുകയാ. ജീപ്പായതുകൊണ്ട് കയറിപ്പോകുമായിരിക്കും.”
അയാൾ ഒന്ന് നിർത്തി, എന്നിട്ട് വല്ലാത്തൊരു നോട്ടത്തോടെ പറഞ്ഞു,
“പിന്നെ… ഇരുട്ടും മുൻപേ അവിടെ എത്തുന്നതാ നല്ലത്. ഈ സമയത്ത് ആ കാട്ടിലേക്ക് ആരും അങ്ങനെ പോകാറില്ല.”
ആ വാക്കുകളിൽ വെറുമൊരു മുന്നറിയിപ്പിനേക്കാൾ എന്തോ ഒരു ഭയം ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ സംശയിച്ചു. എനിക്ക് ചുറ്റും നിന്ന രോഹിത്തും വിശാഖും അതൊന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും, അവരത് പുറത്തുകാണിച്ചില്ല.
”അതൊന്നും കുഴപ്പമില്ല ചേട്ടാ, ഞങ്ങൾ ഇരുട്ടും മുൻപേ അവിടെയെത്തും. ജീപ്പല്ലേ, ഏത് കാടും നമ്മൾ കയറും!”
രോഹിത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവരത് വെറുമൊരു തമാശയായി മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ എന്ന് ആ ചിരിയിൽ നിന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
പക്ഷേ, എന്തുകൊണ്ടോ ആ കടക്കാരന്റെ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിലൊരു കൊളുത്തിട്ടു വലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ദേവുവിന്റെ മുഖത്തും അതേ ആശങ്ക നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എന്നെയൊന്ന് നോക്കി, പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ
ജീപ്പിലേക്ക് കയറി.
റേഡിയേറ്ററിലെ വെള്ളം നിറച്ച് ബോണറ്റ് വലിച്ചടച്ച ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്.
എല്ലാവരും വണ്ടിയിൽ കയറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ജീപ്പിന്റെ എൻജിൻ വീണ്ടും ഇരമ്പി. കടക്കാരൻ അപ്പോഴും ആ പഴയ കടയുടെ പടിപ്പടിയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെത്തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പൂക്കോട് പിന്നിട്ട് കോലിച്ചാലിലേക്കുള്ള വഴി തിരിയുമ്പോൾ കാടിന് ഇരുട്ട് കൂടിവരുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. മരങ്ങൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ഉയരം കൂടിയതുപോലെ. വെളിച്ചം കടക്കാത്ത ആ കാട്ടുപാതയിലൂടെ സുഗന്ധഗിരിയിലെ ആ പഴയ എസ്റ്റേറ്റ് ലക്ഷ്യമാക്കി വണ്ടി മുന്നോട്ട് കുതിക്കുമ്പോൾ, പ്രകൃതി ഞങ്ങളെ ഏതോ വലിയൊരു കെണിയിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്യുകയാണോ എന്ന് എന്റെ ഉള്ളിലിരുന്ന് ആരോ മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
കോലിച്ചാൽ കഴിഞ്ഞുള്ള ആ തിരിവ് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടില്ല. ടാർ ചെയ്ത റോഡിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് കാട്ടിലേക്ക് വെട്ടിത്തുറന്ന ഒരു മൺവഴി. ആ ചായക്കടക്കാരൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചത്തെ മഴയിൽ ആകെ തകർന്ന് കിടക്കുകയാണ് പാത. ജീപ്പ് ആ വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞതും ഒരു വലിയ വള്ളിക്കുടിലിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
ഇരുവശത്തും ഇടതൂർന്നു നിൽക്കുന്ന മരങ്ങൾ സൂര്യപ്രകാശത്തെ ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും തടഞ്ഞുനിർത്തിയിരുന്നു. ജീപ്പിന്റെ വലിയ ടയറുകൾ ചരൽക്കല്ലുകളിലും ചെളിയിലും അമർന്നുകയറുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു.
കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ ആ വഴിയിലൂടെ വണ്ടി വല്ലാതെ ഉലഞ്ഞാണ് മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നത്. പുറകിലിരിക്കുന്നവർ പരസ്പരം കൂട്ടിയിടിക്കാതിരിക്കാൻ ജീപ്പിന്റെ ഇരുമ്പുകമ്പികളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. തണുപ്പിന് പകരം കാടിന്റേതായ ഒരുതരം വിയർപ്പും പച്ചിലകളുടെ നനഞ്ഞ ഗന്ധവുമാണ് ഇപ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ.
വണ്ടിയുടെ കുലുക്കത്തിനിടയിലും പുറകിൽ നിന്ന് കാവ്യയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“ഇനിയിപ്പോ നമ്മൾ എന്ന് ഇങ്ങനെ ഒന്നിച്ചുകൂടും അല്ലെ?”
അവൾ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ചോദിച്ചു.
ആ ഒരു ചോദ്യം അതുവരെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ചിരിയും ബഹളവും ഒറ്റയടിക്ക് ഇല്ലാതാക്കി. കോളേജ് എന്ന ആ സുരക്ഷിതമായ കുടക്കീഴിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയതിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് നിഴലിച്ചതുപോലെ.