ഞാൻ വല്ലാത്തൊരു
വെപ്രാളത്തോടെ അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി.
അതുകേട്ടതും അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ എന്റെ കൈകൾ തട്ടിമാറ്റി.
“തനിക്കെന്താടോ വട്ടുണ്ടോ? ഏത് ഗുഹ? അല്ല… താൻ ആരാ?”
അവന്റെ ആ ചോദ്യം ഒരു വലിയ ഇടിത്തീ പോലെയാണ് എന്റെ തലച്ചോറിൽ വീണത്. ‘താൻ ആരാ?’
അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ തറഞ്ഞുനോക്കി. എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിന്നുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ വലിയൊരു തിരമാല വീണ്ടും എന്നെ പ്രഹരിക്കുകയായിരുന്നു. അതെ… ഇതെന്റെ കൂടെ കാട്ടിൽ വന്ന ആ രോഹിത്തല്ല! ഇത് മൂന്ന് വർഷം മുൻപുള്ള രോഹിത്താണ്!
മാർ ഇവാനിയോസ് കോളേജിൽ എനിക്ക് അഡ്മിഷൻ കിട്ടാൻ ഇനിയും മാസങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ട്. കോളേജിൽ വെച്ചാണ് ഞാനും അവനും തമ്മിൽ പരിചയപ്പെടുന്നത് തന്നെ!
ഈ നിമിഷത്തിൽ, ഈ 2023-ൽ ഞാനും അവനും തമ്മിൽ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. ഞാൻ അവന് വെറുമൊരു അപരിചിതൻ മാത്രമാണ്.
യാതൊന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ വിറങ്ങലിച്ചുപോയി. എന്റെ കൂട്ടുകാർ ആരും എന്റെ കൂടെയില്ല. എന്റെ ഭൂതകാലത്തിൽ അവർക്കെല്ലാം ഞാൻ ആരുമല്ലാതായിരിക്കുന്നു.
“ക്ഷമിക്കണം… എനിക്ക്… എനിക്ക് ആള് മാറിപ്പോയതാ…”
തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിയ ശബ്ദത്തോടെ ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൻ എന്നെ ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ബൈക്കെടുത്ത് അവിടെ നിന്നും പോയി. ആ റോഡരികിൽ ആളുകൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഈ ലോകത്ത് ഞാൻ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നെ അറിയുന്ന, എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ആരും ഈ കാലഘട്ടത്തിലില്ല.
വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയോടെ അവിടെ കണ്ട മറ്റൊരു ഓട്ടോ വിളിച്ച് ഞാൻ വീണ്ടും റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് തിരിച്ചു. സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ശരീരം ഭയം കൊണ്ട് തളർന്നിരുന്നു.
പുറത്തെ കാറ്റ് മുഖത്തെ കണ്ണുനീരിനെ ഉണക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ ഭയം ഒരു വലിയ തീയായി പടരുകയായിരുന്നു. അശ്വതി… ഇപ്പോൾ എന്റെ ഏക ആശ്രയം അവളാണ്.
അവൾ മാത്രമാണ് എന്റെ മുന്നിലുള്ള ഒരേയൊരു വഴി. തീവണ്ടി കയറി എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളുടെ ഹോസ്റ്റലിൽ എത്തുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ആ നിമിഷം എന്റെ തലച്ചോറിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം.
ഓട്ടോ നേരെ വന്ന് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ മുൻപിൽ നിന്നു. പേഴ്സെടുത്ത് ഒരു നൂറു രൂപ ഞാൻ
ഡ്രൈവർക്ക് നീട്ടി. ആ പേഴ്സിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്ക് ശരിക്കും വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ് തോന്നിയത്.
2026-ൽ വയനാട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ പേഴ്സ് ഞാൻ എന്റെ പാന്റ്സിന്റെ പോക്കറ്റിൽ തന്നെ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ ആ കുറച്ചു പണം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ 2023-ൽ ഞാൻ എങ്ങനെ പിടിച്ചുനിൽക്കുമായിരുന്നു? ആലോചിച്ചപ്പോൾ തന്നെ വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നി.
ടിക്കറ്റും എടുത്ത് പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടിയിരുന്നു. എറണാകുളത്തേക്കുള്ള ട്രെയിൻ എപ്പോഴാണെന്ന് നോക്കാൻ ഞാൻ ഡിസ്പ്ലേ ബോർഡിന് മുന്നിൽ കുറെ നേരം നിന്നു.
ആളുകളുടെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ. ഓരോ മുഖവും എനിക്ക് അപരിചിതമായിരുന്നു. ഞാൻ അവരിലൊരാളായിരുന്നെങ്കിലും, എന്റെ സമയം ഇവരുടേതായിരുന്നില്ല.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ട്രെയിൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് വന്നു. ചെറിയൊരു തിരക്കിലൂടെ ഒരുവിധത്തിൽ ഞാൻ അകത്തുകയറി ജനാലയ്ക്കരികിലുള്ള ഒരു സീറ്റ് പിടിച്ചു. ട്രെയിൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവ്യക്തമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചിന്തകൾ മുഴുവൻ ഇനി അശ്വതിയെ കാണുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
എറണാകുളത്ത് എത്തി അവളെ കാണുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് എന്നെ കണ്ടാൽ അവൾക്ക് ഒരുപക്ഷെ മനസ്സിലാകാൻ കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകും. കാരണം, ഈ പാസ്റ്റിൽ (Past) അവൾ കുറച്ചു മാസം മുൻപാണ് വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് പോയത്.