“അത്… ഞാൻ അശ്വതിയെ കാണാൻ വന്നതാ…. ഞാൻ അവളുടെ അനിയനാണ്,”
തൊണ്ടയിലെ വരൾച്ച മറച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം എന്നെയൊന്ന് അടിമുടി നോക്കിയിട്ട്, ഉള്ളിലേക്ക് പോയി ഒരു മിനിറ്റിനകം തിരികെ വന്നു.
“അവിടെ നിൽക്ക്. ഇപ്പൊ വരും. “
ഗേറ്റിന് പുറത്ത് കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടുകയായിരുന്നു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവളോട് എന്ത് പറയും? എന്റെ ഭാവിയിൽ അവൾ എനിക്ക് നൽകിയ ആ ചുംബനത്തിനും സമ്മതത്തിനും മുൻപുള്ള ആ നിമിഷങ്ങളാണ് ഇനി ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കാൻ പോകുന്നത്.
എന്റെ വാക്കുകളാണ് എന്റെ ഭാവിയെ തീരുമാനിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന വലിയ തിരിച്ചറിവ് എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹോസ്റ്റലിന്റെ പ്രധാന വാതിൽ തുറന്ന് അവൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു. എന്റെ സ്വന്തം ചേച്ചി… മൂന്ന് വർഷം മുൻപുള്ള അവളുടെ ആ പഴയ രൂപം.
എന്നെ കണ്ടതും അവൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നുപോയി. അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു, പകരം വലിയൊരു അമ്പരപ്പ് അവിടെ നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
ഗേറ്റ് തുറന്ന് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ അവൾ എന്നെത്തന്നെ തുറിച്ചുനോക്കുകയായിരുന്നു.
“എടാ… നീ… നീ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്? വരുന്നുണ്ടെന്ന് നീ എന്നോട് പറഞ്ഞതുപോലുമില്ലല്ലോ!”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു സംശയമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ ശരീരത്തിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ അവളെ ശരിക്കും ഞെട്ടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. കഴിഞ്ഞ തവണ അവൾ എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ താടിയില്ലാത്ത, തീരെ ചെറിയൊരു പയ്യനായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, അവളുടെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നത് ഗൗരവവുമുള്ള മറ്റൊരാളാണ്!
“അല്ല… നിനക്കെന്താടാ ആകെപ്പാടെ ഒരു മാറ്റം?”
അവൾ എന്റെ ചുറ്റും നടന്ന് എന്നെ ഒന്നു പരിശോധിക്കുന്നതുപോലെ
നോക്കി.
“ഞാൻ കഴിഞ്ഞ തവണ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ നിനക്ക് ഈ താടിയും ഇത്രയും പൊക്കവുമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ! ഇതെന്താടാ… ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റ് താടി വല്ലതും ആണോ നീ ഒട്ടിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്?”
പറഞ്ഞു തീരുന്നതിന് മുൻപേ അവൾ എന്റെ താടിയിൽ കയറി ഒന്നു വലിച്ചു.
എന്റെയുള്ളിലൂടെ വല്ലാത്തൊരു വേദനയും അതിലേറെ പേടിയും കടന്നുപോയി. എന്റെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥ അവൾക്കറിയില്ലല്ലോ!
“ആഹ്! എടി… വിടെടി!”
ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി.
“ഇത് ശരിക്കുള്ള താടിയാ.”
അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നെ ഒരു അത്ഭുതജീവിയെ നോക്കുന്നതുപോലെ അവൾ നോക്കിനിന്നു.
“ശരിക്കും… ഇപ്പോ കണ്ടാൽ നീ എന്റെ ചേട്ടനാണെന്നേ പറയൂ. മൊത്തത്തിൽ ഒരു മാറ്റം ഉണ്ടെടാ നിനക്ക്.”
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെയുള്ളിൽ ചെറിയൊരു ചിരി വന്നു, ഒപ്പം വലിയൊരു സങ്കടവും. അവൾ വിചാരിക്കുന്ന ആ പഴയ അശ്വിനല്ല ഞാൻ എന്ന് അവൾക്കറിയില്ലല്ലോ.
കാലം എന്നെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കുന്ന ഈ വലിയ നാടകത്തിൽ ഞാൻ വെറുമൊരു കഥാപാത്രം മാത്രമാണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.
“എടി, നീ അതൊക്കെ വിട്…”
ഞാൻ വളരെ സീരിയസായി പറഞ്ഞു. എന്റെ ശബ്ദം പതറാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു.
“എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്. വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്. നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് മാറി നിന്നാലോ?”
ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിന്റെ സൈഡിലായി, അധികം ആളുകൾ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു പഴയ ആൽമരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവൾക്ക് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകണം, ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ എന്റെ കൂടെ നടന്നു.
ആ വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ തറയിൽ ഞങ്ങളിരുന്നു. എന്റെ ചുറ്റും വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റിന് അപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ആ വലിയ കണ്ണുകളിൽ എന്നോടുള്ള
സംശയങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്ത് പറയണമെന്ന്, എവിടെ തുടങ്ങണമെന്ന് അറിയാതെ ഞാൻ ആ നിമിഷത്തിൽ പൂർണ്ണമായും ശൂന്യനായി. എൻ്റെ വാക്കുകളാണ് എൻ്റെയും അവളുടെയും ഭാവി തീരുമാനിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന ഭാരം എന്നെ വല്ലാതെ ഞെരുക്കുകയായിരുന്നു…..