എന്റെ ഓർമ്മ ശരിയാണെങ്കിൽ, അന്ന് അവൾക്ക് ഞാൻ വെറുമൊരു അനിയൻ മാത്രമാണ്. താടിയൊക്കെയുള്ള, കുറച്ചുകൂടി പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന എന്നെക്കണ്ട് അവൾ ഞെട്ടും ഉറപ്പാണ്.
ട്രെയിനിന്റെ താളത്തിനൊപ്പം എന്റെ ചിന്തകളും വല്ലാതെ കാടുകയറുകയായിരുന്നു. അശ്വതി ഈ അമ്മയുടെ പഴയ കാമുകനെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ സത്യം അറിയുന്നത് ഞാൻ വഴി തന്നെയാണ്!
അതെ, അത് എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പോഴും വ്യക്തമാണ്. ഭാവിയിൽ (എന്റെ യഥാർത്ഥ ടൈംലൈനിൽ) അവൾ എന്നോട് ആ രഹസ്യം പറയുമ്പോൾ എനിക്കത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കാരണം, അതൊരു വലിയ ലൂപ്പ് പോലെ നേരത്തെ തന്നെ സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു! അവൾ ആ രഹസ്യം അറിഞ്ഞത് ഇപ്പോൾ ഈ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് വന്ന ഞാൻ അവളോട് ചെന്ന് പറയുമ്പോഴാണ്.
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ചിന്തിച്ചുപോയി, ഞാൻ ഇപ്പോൾ പോയി അവളെ കാണാതിരുന്നാലോ? അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഈ ടൈംലൈൻ മുഴുവൻ മാറില്ലേ? കാരണം ഞാനാണല്ലോ ഈ
പാസ്റ്റിൽ വന്ന് അവളോട് ആ സത്യങ്ങളും എന്റെ ഇഷ്ടവും പറയുന്നത്.
അതുകൊണ്ടാണല്ലോ അവൾ യാതൊന്നും അറിയാത്ത ‘യഥാർത്ഥ എന്നോട്’ വന്ന് ആ മറുപടി പറഞ്ഞതും എനിക്ക് ഉമ്മ തന്നതും. അപ്പോൾ ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവളെ കാണാതെ ഇരുന്നാൽ, അവൾ ആ സത്യങ്ങൾ അറിയില്ല, എന്റെ ആ ‘ഇഷ്ടം’ അവളോട് പറയുകയുമില്ല.
അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ എന്റെ ഫ്യൂച്ചർ ടൈംലൈനിൽ എന്ത് വലിയ മാറ്റങ്ങളായിരിക്കും സംഭവിക്കുക?
‘ഗ്രാൻഡ്ഫാദർ പാരഡോക്സ്’ (Grandfather Paradox) എന്ന് ഞാൻ പണ്ട് വായിച്ചിട്ടുള്ളത് പെട്ടെന്ന് ഓർമ്മവന്നു. നമ്മൾ ടൈം ട്രാവൽ ചെയ്ത് ഭൂതകാലത്തിൽ പോയി നമ്മുടെ സ്വന്തം മുത്തശ്ശനെ കൊന്നുകളഞ്ഞാൽ, അവിടെ നമ്മുടെ അച്ഛൻ ജനിക്കുന്നില്ല.
അത് വഴി നമ്മളും ജനിക്കുന്നില്ല! എങ്കിൽ പിന്നെ ആരാണ് പാസ്റ്റിൽ വന്ന് മുത്തശ്ശനെ കൊന്നത്? ഇതൊക്കെ വെറും സയൻസ് ഫിക്ഷൻ തിയറികൾ മാത്രമാണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത്.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ അത് അനുഭവിച്ചറിയുമ്പോൾ എനിക്ക് ശരിക്കും ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഇതൊക്കെ ഞാൻ ആരോടെങ്കിലും പോയി പറഞ്ഞാൽ അവർ വിശ്വസിക്കുമോ? ഇല്ല, എന്നെ ഒരു മുഴുപ്രാന്തനായി അവർ മുദ്രകുത്തും എന്നത് ഉറപ്പാണ്. ഞാൻ പണ്ട് കണ്ടിട്ടുള്ള ‘ഡാർക്ക്’ (Dark) സീരീസിലെ ജോനാസിനെപ്പോലെയാണ് എന്റെയും അവസ്ഥ.
ഭാവിയും ഭൂതകാലവും വർത്തമാനവും തമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ലാതെ, അവസാനം എവിടെയാണെന്നും തുടക്കം എവിടെയാണെന്നും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വലിയൊരു ലൂപ്പിൽ അവൻ പെട്ടുപോയതുപോലെ!
ജനനവും മരണവും സമയത്തിന്റെ വലിയൊരു വലയിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ സീരീസിലെ ഭീകരത ഇപ്പോൾ എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
എന്റെ തല വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഞാൻ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിക്കിടന്നു. കാലം എന്നെ വല്ലാതെ തോൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും എനിക്ക് അശ്വതിയെ കണ്ടേ മതിയാകൂ.
ഈ ടൈംലൈൻ എനിക്ക് മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ ആ സമവാക്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു.
മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ആ യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ ട്രെയിൻ എറണാകുളം സ്റ്റേഷനിൽ വന്ന് നിന്നു. പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ കാലുകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുള്ളതുപോലെ തോന്നി.
ഇനി അവളെ കാണണം… എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നാടകത്തിലെ അടുത്ത രംഗത്തിനായി ഞാൻ മെല്ലെ
നടന്നുതുടങ്ങി…
നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾ എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും എനിക്ക് മുന്നോട്ട് പോയേ മതിയാകൂ. എങ്ങനെയൊക്കെയോ ചോദിച്ചറിഞ്ഞ് ഞാൻ അശ്വതിയുടെ ഹോസ്റ്റലിന് മുന്നിലെത്തി.
വലിയൊരു ഗേറ്റും മതിലുമുള്ള ഒരു സാധാരണ വർക്കിംഗ് വിമൻസ് ഹോസ്റ്റൽ.
ഗേറ്റിനരികിൽ ഒരു കസേരയിലിരുന്ന് റേഡിയോ കേൾക്കുകയായിരുന്ന പ്രായം ചെന്ന സെക്യൂരിറ്റി എന്നെ കണ്ടതും എഴുന്നേറ്റു വന്നു.
“ആരാ… എന്താ വേണ്ടത്?”
കുറച്ചൊരു സംശയത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചത്. എന്റെ വേഷവും താടിയുമൊക്കെ കണ്ടിട്ടാകണം.