ശ്വേതയുടെ ഭർത്താവ് അഭി ലോറി ഡ്രൈവർ ആണ്.
മാസത്തിൽ ഒരിക്കലോ രണ്ടു മാസം കൂടുമ്പോഴോ കള്ളും കുടിച്ച് വന്ന് കൂത്താടാൻ ഉള്ള ഒരു വസ്തു ആയി ആണ് അവൻ ശ്വേതയെ കണ്ടത്.
വിവാഹം കഴിയുമ്പോൾ നല്ല സ്നേഹത്തിൽ ആയിരുന്നു., മൂന്നാം മാസം അഭി ശ്വേതയെ ഗർഭിണി ആക്കി, കുഞ്ഞിന് ഒരു വയസ് ആകുന്നത്തിനു മുന്നേ പനി വന്ന് കുഞ്ഞ് മരിച്ചു…
അതിനു പിന്നാലെ അഭിയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും പോയി…
അന്ന് തുടങ്ങിയ മദ്യപനം പിന്നീട് വിട്ട് മാറാത്തതായി. ശ്വേത എങ്ങനെ എങ്കിലും ജീവിച്ചു തീർന്നാൽ മതിയെന്നും ആയി.
നാളെ രാവിലത്തെ ബസിനു പോകണംല്ലേ
ശ്രുതി അതിനു മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
‘ചേച്ചി ഞാൻ കിടക്കുകയാ, രാവിലെ നേരത്തെ എഴുന്നേക്കണം.’
ബാഗ് അടച്ച് വെച്ച് ശ്രുതി പറഞ്ഞു.
നാളത്തെ കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണടച്ച് അവൾ കട്ടിലിൽ കിടന്നു.
രാവിലെ ആറ് മണിക്ക് ഉള്ള ബസിൽ ടൗണിലേക്ക് പോകണം, അവിടെനിന്ന് റെയ്ൽവേ സ്റ്റേഷൻലേക്ക്.
ബോംബയിലെക്ക് 12 മണിക്ക് ട്രെയിൻ ഉണ്ട് എന്നാണ് ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞത്. ടിക്കറ്റ് പോളി എടുത്ത് തന്നു. അതിൻ്റെ പൈസ അവൻ പൈസ അവൻ ചോദിച്ചിരുന്നില്ല.
രാവിലെ അഞ്ചരക്ക് തന്നെ മാമനോടും ശ്വേതയോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് അവൾ ആൽത്തറ യിലേക്ക് നടന്നു.
കയ്യിൽ മുവായിരം രൂപ ഉണ്ട്. അവിടെ എത്താൻ ഇത് മതിയായിരിക്കും…
കുടുക്ക പൊട്ടിച്ച് എടുത്തതാണ് ആരോടും പൈസ ചോദിച്ചില്ല,
മാമൻ കുറച്ച് പൈസ തന്നിരുന്ന് പക്ഷേ വീട്ടിൽനിന്നും ഇറങ്ങുന്നതിനു മുന്നേ ആ പൈസ അവൾ ആരും കാണാതെ മാമൻ്റെ കീശയിൽ വച്ചിരുന്നു…
പണക്കാരി ആയി ഉള്ള തിരിച്ചു വരവും ആലോചിച്ചു ശ്രുതി ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു
കടകൾ ഒന്നും തുറന്നിട്ടില്ല, അമ്പലത്തിൽനിന്നും പാട്ട് കേൾക്കാം…
ആൽത്തറക്ക് അടുത്ത് നിർത്തി ഇട്ട പഴഞ്ചൻ ബസിൽ അവൾ കയറി ഇരുന്നു. സ്ത്രീകൾ ആയി ആരും ഇല്ല. ബസിൽ ആകെ ഉള്ളത് കടയിലേക്ക് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ പോകുന്ന പ്രിയൻ ചേട്ടൻ ആണ്.
അതികം വയികാതെ ബസ് എടുത്തു ശ്രുതി കണ്ണടച്ച് ഭാവിയിലെ തിരിച്ചു വരവും ചേച്ചിയെയും മാമനെയും കൊണ്ടുള്ള തിരിച്ചു പോകും ഒക്കെ ആലോചിച്ച് കണ്ണടച്ച് കിടന്നു,
ഒരു പത്ത് മണിയോട് കൂടി അവൽ ടൗണിലെ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തി, അവിടെനിന്നും ഓട്ടോ പിടിച്ച് റെയ്ൽവേ സ്റ്റേഷൻ ലേക്ക്,
അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ സ്കൂളിൽ നിന്നും പോയത് കഴിഞ്ഞാ ഇപ്പോഴാണ് ട്രെയിനിൽ കയറുന്നത്. പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ നിന്ന് കൗതുകം കൊണ്ട് ശ്രുതി ചുറ്റും നോക്കി… ഒരുപാട് ആളുകൾ…
നീണ്ടു കിടക്കുന്ന റെയിൽ ട്രാക്ക് അതിൽ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന നീല ട്രെയിൻ സമയം പതിനൊന്ന് ആകുന്നു, കുറെ നേരം ആയി അവിടെ ചുറ്റും നോക്കി നിന്ന ശ്രുതിയെ കണ്ട് ഒരു പോലീസുകാരൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു
“താൻ എന്താ നോക്കി നിക്കുന്നെ?
ആർക്കെങ്കിലും വേണ്ടി വെയ്റ്റ് ചെയ്യൂവാണോ?
പ്ലാറ്റ്ഫോം ടിക്കറ്റ് ഉണ്ടോ?
“പ്ലാറ്റ്ഫോം ടിക്കറ്റ് എന്താ സർ?”
“ആഹാ”
ആദ്യം ആയിട്ടാണോ?
മുംബയിലെക്ക് പോകുന്ന ട്രെയിൻ എവിടെയാ കിടക്കുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞു തരാമോ സർ?
അവളെ കണ്ട് പാവം തോന്നിയ പോലീസുകാരൻ അവളുടെ വിറക്കുന്ന കയ്കളിനിന്നും ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി കണ്ണോടിച്ചു
ഇത് ഇവിടെ അല്ലാ മോള് ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് ഈ സ്റ്റയർ കയറി അപ്പുറത്തെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ പോയി അവിടെ ഈ നമ്പർ ഉള്ള ട്രെയിനിൽ കയറിക്കോ
മം
ശ്രുതി മുന്നോട്ട് രണ്ടടി നടന്നതും പോലീസുകാരൻ പിന്നിൽനിന്നു വീണ്ടും വിളിച്ചു
ടോ..
ഇയാളും അവിടേക്ക് ആണ്, ഇയാളുടെ കൂടെ പോക്കോ ട്രെയിൻ കാണിച്ചു തരും…
നന്ദി സർ,
പോലീസുകാരൻ്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചെറുപ്പകാരൻ അവളുടെ കൂടെ നടന്നു
“എന്താ പേര്”
ശ്രുതി
ആദ്യമായി ആണോ ?
അതെ
ജോലി ആണോ?
അതെ നീ എവിടേക്കാ?
ഞാൻ ഷൊർണൂർ, നമ്മൾ ഒരേ ട്രെയിനിൽ ആണ്.
അതെയോ… എന്ന എനിക്ക് ഈ സീറ്റ് എവിടെ ആണെന്നും കൂടെ കാണിച്ചു തരുമോ…
ഹാ വരൂ,
അവൻ ട്രെയിൻ കൃത്യമായി അവളെ സീറ്റിൽ ഇരുത്തി…
പന്ത്രണ്ടരയോടെ വണ്ടി എടുത്തു തുടങ്ങി…