ഞാൻ വീണ്ടും എന്റെ ശ്രദ്ധ പുറത്തേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു.
പക്ഷേ, അധികനേരം ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ അടുത്ത ചോദ്യം വന്നു:
“ഇപ്പോഴെങ്കിലും മനസ്സിലായിട്ടും തന്നെയാണോ ചോദിച്ചത്?”
എന്റെ മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു:
“അല്ല, മറ്റേ തോട്ടിൻ കരയിൽ വീടുള്ള, രണ്ട് സുന്ദരികളായ അനിയത്തിമാരുള്ള ഫസലിനെ എനിക്ക് അറിയുകയേ ഇല്ല.”
എന്റെ ആ മറുപടി അവൾക്ക് നന്നേ ബോധിച്ചു എന്ന് തോന്നി. ഏത് പെണ്ണിനാണ് ‘സുന്ദരി’ എന്ന് പറഞ്ഞ് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത് ഇഷ്ടമല്ലാത്തത്!
അങ്ങനെ, ആ വാക്കുകൾ ഒരു പാലമായി. എവിടെ പോയതാണെന്നും, എപ്പോഴും ഈ ബസിൽ തന്നെയാണോ വരുന്നതെന്നുമൊക്കെ ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ഓരോ വാക്കിലും അവളിലെ കലിപ്പ് പതിയെ അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. സംഭാഷണം മുന്നോട്ട് പോകുന്നതിനിടെ, അവൾക്ക് ഇറങ്ങേണ്ട സ്റ്റോപ്പ് വന്നതായി ബസിന്റെ കിതപ്പ് എന്നെ അറിയിച്ചു.
ഒടുവിൽ, അവൾ യാത്ര പറഞ്ഞു സ്റ്റെപ്പുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ഞാൻ ബസിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊടുത്തതും അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ബസ് വീണ്ടും മുന്നോട്ടെടുക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, എനിക്ക് നേരെ ടാറ്റ കാണിക്കാനായി അവൾ തിരിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം ഞാൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്! നേരത്തെ എനിക്ക് മുഖം തരാതെ, ആ ഓമനത്തമുള്ള മുലച്ചാൽ കാണിച്ച് എന്നെ കൊതിപ്പിച്ച് കളഞ്ഞ സുന്ദരി, ഇത്രയും നേരം എന്റെ തൊട്ടരികിൽ ഇരുന്ന ഈ കുട്ടിയാണെന്ന്!
ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോഴും, എന്റെ നോട്ടം പിന്നിലേക്ക് മായുന്ന അവളുടെ രൂപത്തിലേക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. ബസ്സിറങ്ങി വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും, ആ മാലാഖക്കുട്ടിയെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പറിച്ചു മാറ്റാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചിരുന്നില്ല. അവളുടെ മുഖവും, ഓരോ ശരീരഭാഷയും എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിക്കുന്നതായി തോന്നി.
ഇത് കേവലം അവളുടെ ശരീരസൗന്ദര്യത്തോടുള്ള പ്രണയമാണോ, അതോ അവളോടുതന്നെയുള്ള ഒരു അനുരാഗമാണോ എന്ന് ഞാൻ സംശയിച്ചു. കാരണം, ഈ അടുത്തൊന്നും അവളെപ്പോലെ അഴകുള്ള ഒരാളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.
കൺമഷി വരച്ച അവളുടെ കണ്ണുകൾ, ആ തട്ടത്തിനിടയിലൂടെപ്പോലും എന്നെ മാടിവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചുണ്ടുകൾ കണ്ടാൽ ആർക്കും ഒരുതവണയെങ്കിലും നുകരാൻ തോന്നിപ്പോകും.
താഴോട്ട് നോട്ടമെത്തുമ്പോൾ, പർദ്ദയ്ക്കുള്ളിലാണെങ്കിലും, അവളുടെ മുലകൾ കൂർത്ത്, ആകർഷകമായി നിൽക്കുന്നതായി തോന്നി. പിന്നാമ്പുറവും അതുപോലെതന്നെ. മൊത്തത്തിൽ, അവളൊരു വെണ്ണക്കൽ ശിൽപം പോലെ, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയായിരുന്നു.
അവളുടെ ഓർമ്മകൾ എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടി. എന്തോ, ഒന്നിനും എനിക്ക് ശ്രദ്ധ ചെലുത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം യാന്ത്രികമായി ചലിക്കുന്ന ഒരു ലോകത്ത് ഞാൻ ഒറ്റപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ. എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു, പക്ഷേ ഉറക്കത്തിൽ പോലും അവളുടെ അഴക് ഒരു ശല്യക്കാരനെപ്പോലെ എന്നെ പിന്തുടർന്നു.
എത്ര കണ്ണടച്ചിട്ടും ഉറക്കം മാത്രം വന്നില്ല. കണ്ണുകളടയ്ക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ ആ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു. അങ്ങനെ എപ്പോഴോ ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.
പ്രഭാതത്തിൽ, കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾത്തന്നെ മനസ്സിൽ ഒരു ദൃഢനിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു: ഇന്നും ടൗണിൽ പോയി അതേ ബസിൽ തിരിച്ചു വരണം. അവളെ വീണ്ടും കാണണമെന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തയ്യാറായി ടൗണിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഉച്ചയായപ്പോൾ ബസ് വന്നു, ഇന്നലത്തെ അതേ സീറ്റിൽ ഞാൻ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. പിന്നെ അവൾക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പായി.
സ്റ്റോപ്പുകൾ ഓരോന്നായി കടന്നുപോയി. അവളുടെ സ്റ്റോപ്പ് എത്തിയതും ബസ് നിന്നു. ആകാംഷയോടെ ഞാൻ സീറ്റിൽ ഏന്തിവലിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്ന കണ്ടക്ടറും, ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന യാത്രക്കാരും എന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവൾ ഇന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.