മെഹ്റിനുമായി ഞാൻ കൂടുതൽ അടുക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ, അവളെ നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ എന്നൊരു വിഷമം എപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഞങ്ങൾക്ക് ഒരുമിച്ചു നടക്കാനും സംസാരിക്കാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
ഈ ബന്ധം ഒരു പ്രണയമായി മാറിയിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ പ്രണയം എവിടേക്കാണ് എത്തുക? എന്നെങ്കിലും അവൾക്ക് എന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിൽ നിരന്തരം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം മെഹ്റിൻ സന്തോഷത്തോടെ എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “മാഷേ, ഇക്ക ഗൾഫിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി!”
ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസം തോന്നി. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന സന്തോഷം എനിക്കും അനുഭവപ്പെട്ടു. “സത്യമാണോ മെഹ്റിൻ? അപ്പൊ ഇനി നിനക്ക് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ പറ്റുമല്ലോ?” ഞാൻ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഉവ്വ് മാഷേ. ഇപ്പൊ ഞാനും ഉമ്മയും മാത്രമേയുള്ളൂ വീട്ടിൽ. അതുകൊണ്ട് കുറച്ചുകൂടി സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. പക്ഷെ ഉമ്മ അറിയരുത് കേട്ടോ,” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ആ ദിവസം മുതൽ ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് ഒരു പുതിയ മാനം കൈവന്നു. പകൽ സമയങ്ങളിൽ ഉമ്മ അടുത്തില്ലാത്തപ്പോൾ അവൾ എന്നെ വിളിക്കും. രാത്രിയിൽ ഉമ്മ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഞങ്ങൾ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിക്കും. “രാത്രിയില്ല പകലില്ല” എന്നപോലെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം വാക്കുകൾ കൈമാറി. അവളുടെ ചിരിയും, കൊഞ്ചലുകളും, ദേഷ്യവുമെല്ലാം എന്റെ ദിവസങ്ങളെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി.
അവൾ എന്നോട് അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും പങ്കുവെച്ചു. കോളേജ് വിശേഷങ്ങൾ, കൂട്ടുകാരികളെക്കുറിച്ചുള്ള തമാശകൾ, ഭാവി സ്വപ്നങ്ങൾ… എല്ലാം. അവളുടെ ലോകം എനിക്കായി തുറന്നുതന്നപ്പോൾ ഞാൻ അതിൽ മുഴുകി. എന്റെയും ലോകം അവളിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയിരുന്നു. ഉമ്മയെ പറ്റിച്ച് ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്ന് ഒരുവേള തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും, മെഹ്റിനുമായുള്ള ഈ ബന്ധം എനിക്ക് അത്രയേറെ വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു.
ഓരോ ദിവസവും ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം വളർന്നു. ഫോൺ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ അവൾ എന്റെ ജീവന്റെ ഭാഗമായി. ഈ ബന്ധം എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്നോ, ഇത് എന്നെങ്കിലും ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാകുമോ എന്നോ എനിക്ക് ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, മെഹ്റിൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കൊണ്ടുവന്ന സന്തോഷം വലുതായിരുന്നു.
ഇക്ക ഗൾഫിലേക്ക് പോയതോടെ മെഹ്റിനുമായി സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടി. രാവും പകലും ഞങ്ങൾ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ മതിമറന്നു. എന്നാൽ, അപ്പോഴും ഒരു കുറവുണ്ടായിരുന്നു, അവളെ നേരിൽ കാണാൻ സാധിക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്നത്.
ഒരു ദിവസം രാത്രി, പതിവുപോലെ ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മെഹ്റിൻ പതിയെ പറഞ്ഞു: “മാഷേ, എനിക്കെന്തോ വല്ലാതെ കാണാൻ തോന്നുന്നു.”
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. “എങ്കിൽ മെഹ്റിൻ, നമുക്ക് ഒരു വീഡിയോ കോൾ ചെയ്താലോ? നിന്നെ ഒന്ന് നേരിട്ട് കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു,” ഞാൻ ആകാംഷയോടെ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ, എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വിപരീതമായി അവളുടെ മറുപടി വന്നു: “അത് വേണ്ട മാഷേ, എന്റെ ക്യാമറ കംപ്ലെയിന്റാണ്. നമുക്ക് നേരിട്ട് കാണാം.”
അവളുടെ മറുപടി എന്നെ തെല്ല് അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ക്യാമറ കംപ്ലെയിന്റ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ സത്യമാണോ അതോ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ പറഞ്ഞതാണോ എന്ന് എനിക്കൊരു സംശയം തോന്നി. എങ്കിലും, നേരിട്ട് കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു.
“നേരിട്ടോ? അതെങ്ങനെ കാണാൻ പറ്റും മെഹ്റിൻ? നിനക്ക് പുറത്ത് എവിടെയെങ്കിലും വച്ച് കാണാൻ പറ്റുമോ അതോ നമ്മൾ ആദ്യം കണ്ടതുപോലെ ബസിൽ വെച്ചാണോ കാണാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?” ഞാൻ ചോദിച്ചു. ബസിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ ആ ദിവസമാണ് എന്റെ ഓർമ്മയിൽ ആദ്യം വന്നത്.