ജോ ഭയന്നുപോയി. തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവൻ വിറയലോടെ പിന്നോട്ട് മാറി. മുറിയിലേക്ക് വന്ന വിജിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ജോ: “വിജി… വിജി… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ… ഞാൻ അറിയാതെ… എനിക്ക് എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പൊയ്ക്കോളാം.” (അവൻ തല താഴ്ത്തി ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു).
വിജി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ബെഡിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ കിതപ്പ് മാറിയിരുന്നില്ല. കുറച്ചു നേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ ജോയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.
വിജി: “ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരിക്കൂ ജോ. എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?”
ജോ പേടിയോടെ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. വിജി അവന്റെ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി. അവളുടെ സ്പർശനത്തിന് അപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക ചൂടായിരുന്നു.
വിജി: “നീ കണ്ടത് ഒരു സത്യമാണ് ജോ. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഏകാന്തതയും അവളുടെ ആവശ്യങ്ങളും. ഇതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ, നീ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയത് എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. നിനക്ക് എന്നോട് നേരിട്ട് ചോദിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”
ജോ: “എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു വിജി. വിജി എന്നെ എങ്ങനെ കാണുമെന്ന് ഓർത്ത്…”
വിജി: (അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി) “നീ എന്നെ ഒരു ഡോക്ടറായും ചേച്ചിയായും മാത്രമാണോ കാണുന്നത് ജോ? നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ആഗ്രഹം എനിക്ക് മനസ്സിലാകില്ല എന്ന് കരുതിയോ? ഈ അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ട വീട്ടിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ളപ്പോൾ, നീ എന്തിനാണ് നിന്റെ വികാരങ്ങളെ ഇങ്ങനെ പൂട്ടിയിടുന്നത്?”
വിജിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു മന്ത്രം പോലെ ജോയെ കീഴ്പ്പെടുത്തി. അവളുടെ പക്വതയാർന്ന സംസാരം അവനെ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.
വിജി: “എനിക്കും ഒരു തുണ വേണം ജോ. നിന്റെ ഈ കരുത്തുള്ള കൈകൾ എന്നെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി നമ്മൾക്കിടയിൽ മറകളൊന്നും വേണ്ട.”
അവൾ പതുക്കെ ജോയെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുത്തു. ജോയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞു വീണു. അവൻ വിജിയുടെ കഴുത്തിടുക്കിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി. അവളുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഉടലിന്റെയും ഗന്ധം അവനെ ഉന്മത്തനാക്കി. വിജി അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, ലോകം മറന്നുകൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം കെട്ടുപുണർന്നു കിടന്നു. പ്രായവും ബന്ധങ്ങളും നിയമങ്ങളും ആ ആലിംഗനത്തിൽ അപ്രസക്തമായി.
രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി മാറുമ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രമായ തരംഗങ്ങൾ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി അവർക്കിടയിലെ നിഷിദ്ധമായ എല്ലാ അതിരുകളും മാഞ്ഞുപോയി.
ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവരുടെ ബന്ധം കേവലം വൈകാരികതയ്ക്കപ്പുറം ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അർപ്പണമായി മാറി. വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ നിഴലുകൾ പതിഞ്ഞു. ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകേണ്ട ഒന്നാണ് ഈ ബന്ധമെന്ന് ജോ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, തറവാടിന്റെ മുകളിലത്തെ ബാൽക്കണിയിൽ വിജിയുടെ തോളിൽ കൈചേർത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ജോ. ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് വിജിയുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജോ: “വിജി… എനിക്കിനി നിന്നെ പിരിഞ്ഞു കഴിയാൻ കഴിയില്ല. ലോക്ക്ഡൗൺ തീരാറായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചുവരും. നീ തിരികെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോകും. അത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് വയ്യ.”
വിജി അവനെ സങ്കടത്തോടെ നോക്കി. അവൾക്കും ആ വേർപിരിയൽ അസാധ്യമായിരുന്നു. “ജോ… നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള പ്രായവ്യത്യാസം, സമൂഹം, വീട്ടുകാർ… ഇതെല്ലാം നിനക്കറിയാമല്ലോ?”
ജോ അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. ആ പ്രവർത്തിയിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ ദൃഢനിശ്ചയവും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ജോ: “വിജി, നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് ഒരു യാദൃശ്ചികതയായിരിക്കാം, പക്ഷേ നിന്നെ നിലനിർത്തുന്നത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്. നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും നേരിടാൻ എനിക്ക് കരുത്തുണ്ട്. നമുക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചുകൂടെ? ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് നിന്നെ വേണം. നീ എന്റെ ഭാര്യയായി, ഈ വീട്ടിൽ എന്നും ഉണ്ടാകണം.”