അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആ നിശബ്ദമായ വാതിൽ തുറന്നാൽ താൻ എത്തുന്നത് ജോയുടെ നെഞ്ചിലേക്കാണെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ശൂന്യത നികത്താൻ വന്ന പുരുഷൻ ജോ ആണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രായവും നിയമങ്ങളും തടസ്സമാകാത്ത ഒരു ലോകത്തേക്ക് തങ്ങൾ പ്രവേശിക്കുകയാണെന്ന് ആ രാത്രിയുടെ യാമത്തിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മൗനമായി സമ്മതിച്ചു.
ആ രാത്രിയുടെ യാമങ്ങൾ പിന്നിടുന്തോറും ആ ഇടനാഴിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് കനം കൂടിക്കൂടി വന്നു. അടഞ്ഞ വാതിലിനിപ്പുറം ജോയും അപ്പുറം വിജിയും ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവർക്കിടയിൽ വെറും ഒരു തടിവാതിലല്ല, മറിച്ച് കാലങ്ങളായി സമൂഹം തീർത്ത വലിയൊരു മതിലായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. എങ്കിലും, ആ മതിലുകളെല്ലാം ആ സംഭാഷണത്തിന്റെ ചൂടിൽ ഉരുകിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
വിജി: (തളർന്ന സ്വരത്തിൽ) “ജോ… നമുക്കിടയിലെ ഈ ദൂരം വെറും ഈ വാതിലിന്റേതാണോ? അതോ നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ആ പത്തു വർഷത്തിന്റേതാണോ? ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് പേടി തോന്നുന്നു… ഇതൊരു തെറ്റാണോ എന്ന്.”
ജോ: “തെറ്റും ശരിയും തീരുമാനിക്കുന്നത് നമ്മളല്ലേ വിജി? ലോകം എന്ത് കരുതും എന്നാലോചിച്ച് സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾ തളച്ചിടുന്നത് എന്തിനാണ്? എന്നെ സംബന്ധിച്ച്, ഈ ലോകത്ത് ഇപ്പോൾ ഈ വാതിലിനപ്പുറമുള്ള നിന്റെ ശ്വാസം മാത്രമാണ് സത്യം.”
ജോയുടെ വാക്കുകൾ വിജിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രകമ്പനം സൃഷ്ടിച്ചു. അവൾ മെല്ലെ തന്റെ കൈപ്പത്തി ആ വാതിലിന്മേൽ അമർത്തി വെച്ചു. അപ്പുറത്ത്, അവളുടെ കൈ ഇരിക്കുന്ന അതേ ഭാഗത്ത് ജോയും തന്റെ കൈ വെച്ചു. മരത്തിന്റെ തണുപ്പിനപ്പുറം അവർ പരസ്പരം ആ ചൂട് അറിഞ്ഞു.
വിജി: “എന്റെ ജീവിതം ഒരു പാഴ്മരുഭൂമി പോലെയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു ജോ. ആരും കടന്നു വരാത്ത, ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരിടം. പക്ഷേ… പക്ഷേ നീ… നീ എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ പ്രണയിക്കുന്നത്? നിനക്ക് നിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള എത്രയോ പെൺകുട്ടികളെ കിട്ടുമായിരുന്നു.”
ജോ: “അതിനൊന്നും ഉത്തരമില്ല വിജി. എന്റെ ഉള്ളിൽ നീ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. ആദ്യമൊരു കൗതുകമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് എന്റെ ശ്വാസം പോലെയായി. നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനും നിന്റെ സങ്കടങ്ങൾ കേൾക്കാനും ഞാൻ മാത്രമേ കാണൂ എന്ന ഉറപ്പ് നിനക്ക് നൽകാൻ എനിക്ക് കഴിയും.”
വിജിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആ 25 വയസ്സുകാരൻ ഒരു പക്വതയുള്ള പുരുഷനെപ്പോലെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവളിലെ സ്ത്രീ അവനിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞുചേരാൻ കൊതിച്ചു. താൻ ഇത്രയും കാലം തേടിക്കൊണ്ടിരുന്ന സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും ഈ പയ്യനിലാണോ ഒളിഞ്ഞിരുന്നതെന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അതിരുകൾ ലംഘിക്കാൻ രണ്ടുപേർക്കും ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്ന് പരസ്പരം ആലിംഗനം ചെയ്യാൻ അവരുടെ ഉള്ളം തുടിച്ചു. എങ്കിലും, ആ ബന്ധത്തിന്റെ പവിത്രത കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ എന്നവണ്ണം അവർ ആ വാതിൽ തുറന്നില്ല. സ്നേഹം വന്യമായ മോഹമായി മാറുമ്പോഴും, പരസ്പരം നൽകുന്ന ആദരവ് അവരെ ആ അതിർവരമ്പിനുള്ളിൽ തളച്ചിട്ടു.
വിജി: “ജോ… നീ അവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കുമോ? എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നത് വരെ.”
ജോ: “ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും വിജി. നിന്റെ കാവലായി… നിന്റെ മാത്രം ജോ ആയി.”
ആ രാത്രിയിൽ, വാക്കുകൾക്കും നിശബ്ദതയ്ക്കും ഇടയിൽ അവർ തങ്ങളുടെ ആത്മാവുകളെ പരസ്പരം കൈമാറി. ഉടലുകൾ അകന്നു നിന്നെങ്കിലും, മനസ്സുകൾ തമ്മിൽ വേർപിരിയാനാവാത്ത വിധം ഒന്നായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ജോ അല്ലാതെ മറ്റൊരു പുരുഷനില്ലെന്ന് വിജി അന്ന് ആ മുറിക്കുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
ആ തറവാട് വീട്ടിലെ നിശബ്ദമായ പകലുകൾക്കൊടുവിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ നിമിഷം വന്നണഞ്ഞു. പുറത്ത് മഴ ചാറുന്ന ഒരു ഉച്ചസമയം. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഒരു നിലവിളിയും പിന്നാലെ എന്തോ വീഴുന്ന ശബ്ദവും കേട്ട് ജോ പരിഭ്രമിച്ച് മുകളിലേക്ക് ഓടി.