ഫോണിലൂടെ അവൾ തമാശയായി പറഞ്ഞു: “ജോ… നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഒരു സിനിമയിലെ പോലെയായി അല്ലേ? ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് താഴെ, പക്ഷേ കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
അവളുടെ വാക്കുകൾ ജോയിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർത്തിയെങ്കിലും, അവന്റെ ഉള്ളിൽ അന്നത്തെ ആ ചിത്രം വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഇടനാഴിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ, മുറിക്കുള്ളിൽ ഒറ്റയ്ക്കായ വിജിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ അവനിൽ കാമനയുടെ പുതിയ തരംഗങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഒരു രാത്രി, താഴത്തെ നിലയിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന ജോയ്ക്ക് വിജിയുടെ സന്ദേശം വന്നു: “ജോ, എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല. വല്ലാത്ത ഏകാന്തത. നീ ഒന്ന് മുകളിലേക്ക് വരുമോ? നമുക്ക് വാതിലിന് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഇരുന്ന് സംസാരിക്കാം.”
ആ വിളി അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്ത ആ രാത്രിയിൽ, വിജിയുടെ സാമീപ്യം തേടി അവൻ പടികൾ കയറി. നിഷിദ്ധമായ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കം ആ പടവുകളിൽ നിന്നായിരുന്നു.
ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ഇടനാഴിയിൽ, മുറിയിലെ അടഞ്ഞ വാതിലിന് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമായി അവർ രണ്ടുപേരും ഇരുന്നു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ശ്വാസതാളം പോലും പരസ്പരം കേൾക്കാമായിരുന്നു. കൈയ്യിലുള്ള ഫോണുകൾ മാറ്റിവെച്ച്, തടസ്സമില്ലാതെ സംസാരിക്കാൻ അവർ ആ നിമിഷം തിരഞ്ഞെടുത്തു.
ജോ: “വിജി… ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഈ ഏകാന്തതയിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടോ?”
വിജി: (ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ) “ആദ്യം അല്പം പ്രയാസം തോന്നി ജോ. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഈ നിശബ്ദത എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, നീ അടുത്തുള്ളതുകൊണ്ടാവാം.”
ജോയുടെ മറുപടികൾ പഴയതുപോലെ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടേതായിരുന്നില്ല. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു ആത്മവിശ്വാസവും, പക്വതയുള്ള പുരുഷന്റെ കരുത്തും വിജി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിലെ ‘ചേച്ചി’ എന്ന ഭാവം മെല്ലെ അലിഞ്ഞുപോയി.
ജോ: “വിജിക്ക് ഇനി ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല. പഴയതൊക്കെ മറന്നേക്കൂ. ഇവിടെ ഈ വീട്ടിൽ, എന്റെ ഈ സാമീപ്യത്തിൽ വിജി സുരക്ഷിതയാണ്. വിജിക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും എന്നോട് ചോദിക്കാം, അത് പാതിരാത്രിയാണെങ്കിൽ പോലും.”
അവൻ നൽകുന്ന ഈ കരുതൽ വിജിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ പതിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ ആരിൽ നിന്നും ലഭിക്കാത്ത സുരക്ഷിതബോധം അവനിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നത് അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അറിഞ്ഞു. താൻ ഇതുവരെ കണ്ടിരുന്ന ഡിഗ്രിക്കാരൻ പയ്യനല്ല ജോ എന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യമായി.
വിജി: (തമാശ കലർത്തി) “നീ ഇത്രയ്ക്ക് മുതിർന്നോ ജോ? നിന്റെ ഈ ഗൗരവം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു കൗതുകം തോന്നുന്നു. എവിടെപ്പോയി ആ പഴയ കുട്ടി?”
ജോ: “കാലം മാറില്ലേ വിജി? ചില കാഴ്ചകളും ചില അടുപ്പങ്ങളും നമ്മളെ വേഗത്തിൽ വളർത്തും. വിജിയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ സങ്കടം മായ്ക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ, ഞാൻ ഏത് അതിരും ലംഘിക്കാൻ തയ്യാറാണ്.”
ജോയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിജി ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധയായി. നിഷിദ്ധമായ ഒന്നിലേക്ക് തങ്ങൾ നടന്നു കയറുന്നുണ്ടോ എന്നവൾ ശങ്കിച്ചു. പക്ഷേ, മുറിവേറ്റ അവളുടെ മനസ്സിന് ആ വാക്കുകൾ ഒരു ഔഷധമായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ വാതിലിന് അപ്പുറത്തെ ഭിത്തിയിൽ ചാരിയിരുന്നു. ജോയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് ചിരിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് വിജി അവനെ കളിയാക്കി. പക്ഷേ ഓരോ തമാശയ്ക്കും ഒടുവിൽ ജോ നൽകുന്ന മറുപടികളിൽ അവൾ പ്രണയത്തിന്റെ വശ്യമായ ഗന്ധം അനുഭവിച്ചു. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സംഭാഷണം നിലച്ചു. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേ കാര്യം ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു.
വിജി: “ജോ… നീ എന്തിനാ എനിക്ക് ഇത്രയധികം കരുതൽ നൽകുന്നത്?”
ജോ: (താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ) “കാരണം, വിജിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ഞാൻ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. വിജിക്കും അങ്ങനെ തോന്നിത്തുടങ്ങിയില്ലേ?”
ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ വിജിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.