“വിജി… വിജി… എന്താ പറ്റിയത്?” അവൻ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
ബാത്റൂമിൽ തെന്നിവീണ വിജി വേദനകൊണ്ട് പുളയുകയായിരുന്നു. “ജോ… എനിക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല… കാലിന് നല്ല വേദന,” അകത്തുനിന്ന് കരച്ചിലോടെയുള്ള വിജിയുടെ മറുപടി വന്നു. ക്വാറന്റൈൻ നിയമങ്ങളും സാമൂഹിക അകലവും ആ നിമിഷം ജോയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി. തന്റെ പ്രാണൻ വേദനിക്കുമ്പോൾ കാവൽക്കാരനായി നോക്കിനിൽക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ആ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
ഈർപ്പമുള്ള തറയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന വിജിയെ കണ്ടപ്പോൾ ജോയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. അവൻ അവളെ മെല്ലെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. വിജി ജോയുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ആദ്യമായി അവരുടെ ഉടലുകൾ തമ്മിൽ സ്പർശിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം പോലെ പ്രണയവും കരുണയും ഒരേപോലെ പടർന്നു. അവളെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി കാലിലെ മുറിവിൽ മരുന്ന് വെച്ചുകൊടുക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ വരരുതായിരുന്നു ജോ… നിനക്ക് അസുഖം പടരുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്,” വിജി അവനെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“എന്റെ ജീവനേക്കാൾ വലുതല്ല വിജി എനിക്ക് നിന്റെ വേദന,” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ തീക്ഷ്ണതയും ഒരു മകന്റെ കരുതലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ആ വീട് മറ്റൊരു പ്രണയകാവ്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. ക്വാറന്റൈൻ ലംഘിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അവർക്കിടയിൽ പുതിയൊരു ലോകം തുറക്കപ്പെട്ടു. ജോ അവൾക്ക് ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുത്തു, അവളുടെ മുടി കോതി ഒതുക്കി, അവളുടെ ഏകാന്തതയിൽ പാട്ടുകൾ പാടിക്കൊടുത്തു. അവരുടെ പ്രണയം ഓരോ നിമിഷവും വന്യമായ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. പരസ്പരം നോക്കിയിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ, വാക്കുകൾക്കപ്പുറം ഉടലുകൾ തമ്മിലുള്ള കാന്തികശക്തി അവർ അനുഭവിച്ചു.
എങ്കിലും, ജോയുടെ ഉള്ളിലെ ‘അനുജൻ’ മരിച്ചിരുന്നില്ല. വിജിക്ക് അവൻ ഒരേസമയം കാമുകനും സംരക്ഷകനുമായിരുന്നു. അവളിലെ സ്ത്രീ അവനെ മോഹിക്കുമ്പോഴും, അവളിലെ ചേച്ചി അവനോടുള്ള ആ പഴയ വാത്സല്യം മുറുകെ പിടിച്ചു. അവരുടെ പ്രണയരംഗങ്ങളിൽ പോലും ഒരു പവിത്രതയുണ്ടായിരുന്നു. ചുംബനങ്ങളിലും ആലിംഗനങ്ങളിലും കാമത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ആഴമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
“നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് ജോ?” ഒരു വൈകുന്നേരം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ വിജി ചോദിച്ചു.
“നമ്മൾ പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ ഇടത്തിലാണ് വിജി. ഇവിടെ നിയമങ്ങളില്ല, പ്രായമില്ല. ഇവിടെ നീയും ഞാനും മാത്രം,” ജോ അവളെ കൂടുതൽ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ബാഹ്യലോകം അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയേക്കാം, പക്ഷേ ആ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവർ പരസ്പരം കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പ്രായവ്യത്യാസത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകൾ തകർത്തെറിഞ്ഞെങ്കിലും, പരസ്പരം നൽകുന്ന ആദരവും സഹോദരതുല്യമായ ആ പഴയ സ്നേഹവും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ അവർ ആ നിഷിദ്ധ പ്രണയത്തെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു
ആ ദിവസങ്ങളിൽ അവർക്കിടയിലെ ലജ്ജയുടെയും അകലത്തിന്റെയും അവസാന മതിലുകളും തകർന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. ഒരു ഉച്ചനേരം, വിജി തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കാൻ ജോയെ മുകളിലേക്ക് വിളിച്ചു. സ്നേഹത്തോടെയും അധികാരത്തോടെയും അവൾ നൽകുന്ന ഓരോ നിർദ്ദേശങ്ങളും ജോ സന്തോഷത്തോടെ അനുസരിച്ചു.
അടുക്കിവെച്ച വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അവിചാരിതമായാണ് ജോ ആ കറുത്ത ലേസ് ലിംഗറി (lingerie) കണ്ടത്. അത് കണ്ടതും അവൻ്റെ കൈകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു, മുഖത്ത് അമ്പരപ്പും ആകാംക്ഷയും കലർന്ന ഒരു ഭാവം വിരിഞ്ഞു. അവൻ്റെ ആ പതർച്ച കണ്ട് വിജി പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു പക്വമതിയായ സ്ത്രീയുടെ കുസൃതിയുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ ജോ, ഇത്ര അത്ഭുതപ്പെടാൻ? ഇത് കണ്ടിട്ടില്ലേ?” അവൾ തമാശയായി ചോദിച്ചു.
ജോ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നാണത്തോടെ തല താഴ്ത്തി.