അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ വിജിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കുന്ന സമാധാനമുള്ള ഒരിടം. ലിഫ്റ്റിൽ കയറുമ്പോഴും അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയതും വിജി വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു. ആ നിമിഷം അവർ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു; ഇനി ഒളിച്ചുനോക്കലുകളോ ഭയമോ വേണ്ട. ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവർക്ക് അവരുടേതായ ഒരു ലോകമുണ്ട്.
വിജി തന്റെ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് ജോയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ഇനി പറ ജോ… ചാച്ചനും അമ്മയും അറിഞ്ഞാൽ എന്ത് ചെയ്യും? നമ്മൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു കഴിയുന്നത്?”
ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ മനോഹരമായ ഫ്ലാറ്റിൽ വിജിയുടെ സാമീപ്യത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് നാട്ടിൽ നിന്നും ചാച്ചന്റെ വിളി വന്നത്. ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ ചാച്ചന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ജോ വിജിയെ ഒന്ന് നോക്കി. അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.
ജോ: “ഹലോ ചാച്ചാ, ഞാൻ എത്തി. വിജി ചേച്ചി സ്റ്റേഷനിൽ വന്നിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലാണ് ഉള്ളത്.”
ചാച്ചൻ: “അവിടെ എത്തിയോ മോനേ? താമസം എവിടെയാ ശരിയാക്കിയത്? വല്ല ഹോസ്റ്റലിലും നോക്കിയോ?”
ജോ: “ചാച്ചാ, ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നല്ല റൂമുകൾ ഒന്നും കിട്ടാനില്ല. എല്ലാം വലിയ അഡ്വാൻസ് ചോദിക്കുന്നു. തൽക്കാലം വിജി ചേച്ചി പറഞ്ഞു ഇവിടെത്തന്നെ നിന്നോളാൻ. ഇവിടെ ഒരു അധികം റൂമുണ്ട്. ജോലിയിൽ ഒന്ന് സെറ്റിൽ ആകുന്നത് വരെ ഇവിടെ നിൽക്കാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു.”
ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത് അല്പനേരം നിശബ്ദതയായിരുന്നു. പിന്നീട് ചാച്ചന്റെ ആശ്വാസം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടു.
ചാച്ചൻ: “അത് നല്ല കാര്യമായി മോനേ. വിജി അവിടെ ഉള്ളത് നമുക്ക് ഒരു ധൈര്യമാണ്. ഒറ്റയ്ക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോയി നിൽക്കുന്നതിലും നല്ലത് പരിചിതമായ ഒരിടത്ത് നിൽക്കുന്നതാണ്. അമ്മയ്ക്കും ഇപ്പോൾ സമാധാനമായി. വിജി മോളോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കണോ?”
ജോ ഫോൺ വിജിക്ക് നൽകി. അവൾ വളരെ പക്വതയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും അവരോട് സംസാരിച്ചു.
വിജി: “പേടിക്കേണ്ട ചാച്ചാ, ജോ ഇവിടെ സുരക്ഷിതനാണ്. അവന് ഓഫീസിൽ പോകാൻ ഇവിടുന്ന് എളുപ്പമാണ്. ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം എല്ലാം.”
ഫോൺ വെച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി. വലിയൊരു കള്ളം പറഞ്ഞതിന്റെ ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടായെങ്കിലും, തങ്ങളുടെ പ്രണയം സംരക്ഷിക്കാൻ അത് ആവശ്യമാണെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു.
“ചാച്ചനും അമ്മയ്ക്കും എന്നെ എത്ര വിശ്വാസമാണല്ലേ?” വിജി ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു.
ജോ അവളെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അവർക്ക് നിന്നെ വിശ്വാസമാണ് വിജി, ആ വിശ്വാസം നമ്മൾ തകർക്കില്ല. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് അവരെ വേദനിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. വൈകാതെ തന്നെ നമ്മൾ സത്യം അവരോട് പറയും.”
ആ രാത്രി ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ മനോഹാരിത ആസ്വദിച്ച് അവർ ആ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു.
വിജി ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡ്യൂട്ടിക്കായി ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ജോ ഫ്രഷ് ആകാനായി ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അവൾ പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ജോ, ഞാൻ പോവുകയാണ്. ഫ്രിഡ്ജിൽ ഭക്ഷണമുണ്ട്, ചൂടാക്കി കഴിക്കണം. പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ രാത്രി വരാം.”
ബാത്റൂമിലെ ഷവറിന് താഴെ നിൽക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സിൽ ആ ഫ്ലാറ്റിലെ ഓരോ കോണും വിജിയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഫ്ലാറ്റ് വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾ പുറത്ത് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വിജിയുടെ അഭാവം അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
നാട്ടിൽ തന്റെ വലിയ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ജോയ്ക്ക്, ഈ പുതിയ നഗരത്തിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതം ആദ്യമൊന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി. അവൻ ഓരോ മുറിയിലൂടെയും വെറുതെ നടന്നു. അവളുടെ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പെർഫ്യൂം കുപ്പികൾ, ലിപ്സ്റ്റിക്, അവളുടെ ഏപ്രൺ… എല്ലാറ്റിലും വിജിയുടെ മണമായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ ഒരു ചുരിദാർ എടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.