“ഇത് ഇട്ടാൽ എങ്ങനെയുണ്ടാകുമെന്ന് കാണണോ നിനക്ക്?” അവളുടെ ചോദ്യം ജോയെ ഞെട്ടിച്ചു. അവൻ്റെ ഉള്ളിലെ പുരുഷൻ ആവേശത്തോടെ തുടിച്ചെങ്കിലും പുറമേക്ക് ഒരു വിറയലോടെ അവൻ “അതെ” എന്ന് മാത്രം മന്ത്രിച്ചു.
വിജി ആ വസ്ത്രവുമായി ബാത്റൂമിലേക്ക് പോയി. ജോയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ആ മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം വാതിൽ തുറന്ന് അവൾ പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ജോ ശരിക്കും ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്നുപോയി.
അവളുടെ ആ ശരീരം ഒരു ശില്പം പോലെ അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. മെലിഞ്ഞതെങ്കിലും വടിവൊത്ത ഉടൽ, ഇരുനിറത്തിന്റെ വശ്യതയിൽ ആ കറുത്ത വസ്ത്രം അവളുടെ ചർമ്മത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം നൽകി. അരക്കെട്ടിലെ മിനുസവും, വശ്യമായ ഉടൽവടിവും, അവളുടെ മലയാളിത്തം തുളുമ്പുന്ന ആകാരവും ചേർന്നപ്പോൾ അതൊരു ജീവനുള്ള കാമകവിത പോലെ തോന്നി. അവളുടെ മാറിടങ്ങളുടെ വശ്യതയും ഉദരത്തിലെ നേരിയ വടിവുകളും ജോയുടെ കണ്ണുകളെ മരവിപ്പിച്ചു.
ജോയുടെ നോട്ടം അവളുടെ മാറിടങ്ങളിൽ തറഞ്ഞുനിന്നപ്പോൾ, ആദ്യമായി വിജി ഒന്ന് ചൂളിപ്പോയി. തന്റെ ശരീരം ഒരു പുരുഷന്റെ കണ്ണുകളെ ഇത്രമാത്രം ഉന്മാദത്തിലാക്കുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ജോയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ വന്യമായ ആരാധന കണ്ട് അവൾ വേഗം ബാത്റൂമിലേക്ക് തന്നെ ഓടി മറഞ്ഞു.
തിരികെ വസ്ത്രം മാറി വന്ന വിജി, ബെഡിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന ജോയുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. രണ്ടുപേരിലും ഒരുതരം നിശബ്ദത പടർന്നു.
“നീ… നീ എന്തിനാ ജോ അങ്ങനെ നോക്കിയത്? എനിക്ക് പേടി തോന്നി,” വിജി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ജോ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “വിജി… ഞാൻ കണ്ടത് വെറുമൊരു ശരീരമല്ല. പ്രകൃതി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഏറ്റവും വലിയ സൗന്ദര്യമാണ്. എനിക്ക് നിന്നോട് തോന്നുന്ന ഇഷ്ടം വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ്. നിന്റെ ആ രൂപം എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്നും ഉണ്ടാകും.”
വിജി അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ പ്രണയവും വിശ്വാസവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
തങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വെറും ശാരീരികമല്ലെന്നും, അത് പരസ്പരമുള്ള ആരാധനയും സ്നേഹവുമാണെന്നും ആ സംഭാഷണത്തിലൂടെ അവർ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രായത്തിന്റെ അതിരുകൾ അവിടെ വീണ്ടും അപ്രസക്തമായി.
ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ആ വലിയ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദതയും എന്നാൽ അതിലേറെ ഗാഭീര്യവും കൈവന്നു. ദിവസങ്ങൾ ഓരോന്നായി കൊഴിഞ്ഞുപോയി.
പുറംലോകം കോവിഡിന്റെ ഭീതിയിലും ലോക്ക്ഡൗണിന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങളിലും സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ തറവാടിനുള്ളിൽ കാലം അവർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം മെല്ലെ ചലിച്ചു.
പ്രത്യേകിച്ച് പുതിയ സംഭവങ്ങളൊന്നും നടന്നില്ലെങ്കിലും അവർക്കിടയിലെ ആത്മബന്ധം ഓരോ നിമിഷവും ദൃഢമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
രാവിലെ ജോ എഴുന്നേറ്റ് വിജിക്കുള്ള ചായയുമായി മുകളിലേക്ക് ചെല്ലും. അവൾ ഉണർന്നു വരുന്ന ആ നിമിഷം, അലസമായി കിടക്കുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകൾ, ഉറക്കം തൂങ്ങിയ കണ്ണുകൾ… ഇതെല്ലാം ജോയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പരിചിതമായ മനോഹര കാഴ്ചകളായി മാറി.
പകൽ നേരങ്ങളിൽ അവർ ഒരേ ഹാളിൽ ഇരുന്നു സംസാരിക്കും. വിജി അവളുടെ ജോലി സംബന്ധമായ കാര്യങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ ജോ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരിക്കും. ഇടയ്ക്ക് പഴയ പാട്ടുകൾ കേട്ടും, ജനലിലൂടെ പെയ്യുന്ന മഴ നോക്കിയും അവർ മണിക്കൂറുകൾ ചിലവഴിച്ചു. ആ കറുത്ത വസ്ത്രം അണിഞ്ഞു വന്ന രാത്രിയെക്കുറിച്ച് അവർ പിന്നീട് സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിലും, ആ ഓർമ്മ അവരുടെ നോട്ടങ്ങളിൽ എപ്പോഴും തിളങ്ങിനിന്നു.
ഭക്ഷണസമയങ്ങളിൽ ജോ അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട വിഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വിജി അവനെ പാചകത്തിൽ സഹായിക്കുകയും ചിലപ്പോഴൊക്കെ കുസൃതിയോടെ അവനെ കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു. പുറമെ അവർ ശാന്തരായിരുന്നു, പക്ഷേ ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു വൻകടൽ ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചാച്ചനും അമ്മയും ഫോണിൽ വിളിക്കുമ്പോൾ അവർ സാധാരണ പോലെ സംസാരിക്കുമെങ്കിലും, ഫോൺ വെച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അവർ പരസ്പരം നോക്കി അർത്ഥഗർഭമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.