ജോ അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. ആ പ്രവർത്തിയിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ ദൃഢനിശ്ചയവും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ജോ: “വിജി, നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് ഒരു യാദൃശ്ചികതയായിരിക്കാം, പക്ഷേ നിന്നെ നിലനിർത്തുന്നത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്. നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും നേരിടാൻ എനിക്ക് കരുത്തുണ്ട്. നമുക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചുകൂടെ? ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് നിന്നെ വേണം. നീ എന്റെ ഭാര്യയായി, ഈ വീട്ടിൽ എന്നും ഉണ്ടാകണം.”
വിജിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഒരു ദാമ്പത്യത്തിന്റെ തകർച്ചയിൽ നിന്ന് തളർന്നു പോയ തനിക്ക്, ഈ 25-കാരൻ നൽകുന്ന സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൾ അവനെ മെല്ലെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
വിജി: “ജോ… നീ ശരിക്കും ആലോചിച്ചിട്ടാണോ ഇത് പറയുന്നത്? നിന്റെ ജീവിതം എനിക്ക് തന്നാൽ നിനക്ക് ഒരുപാട് നഷ്ടങ്ങൾ സഹിക്കേണ്ടി വരും.”
ജോ: “നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു നഷ്ടം എനിക്ക് വരാനില്ല വിജി. നീ എനിക്ക് സമ്മതം തരുക മാത്രം ചെയ്താൽ മതി.”
വിജി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. ആ ആലിംഗനത്തിൽ അവളുടെ സമ്മതം ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ കണക്കുകൾക്കും സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, പ്രണയം അവിടെ വിജയിക്കുകയായിരുന്നു.
ലോക്ക്ഡൗൺ നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ ഇളവുകൾ വന്നുതുടങ്ങിയതോടെ, വിജിയുടെ മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള സമയമായി. ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വേർപിരിയലിന്റെ കനം തൂങ്ങിനിന്നു. എന്നാൽ ആ സങ്കടത്തിനിടയിലും അവർക്കിടയിൽ രഹസ്യമായൊരു ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള രാത്രിയിൽ, അവർ അവസാനമായി ആ മുറിയിൽ ഒത്തുകൂടി. വിജിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിരഹത്തിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വാക്കുകളിൽ ഒരു നിശ്ചയദാർഢ്യം നിഴലിച്ചു.
വിജി: “ജോ, ഞാൻ നാളെ പോവുകയാണ്. പക്ഷേ ഇതൊരു വേർപിരിയലല്ല. നാട്ടിൽ വെച്ച് നമ്മൾ ഈ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും. നിന്റെ പഠനം കഴിയട്ടെ. ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിൽ എല്ലാം റെഡിയാക്കാം. നിനക്ക് അവിടെ ഒരു ജോലി ശരിയാക്കി ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരും.”
ജോ അവളുടെ കൈകളിൽ മുഖമമർത്തി സങ്കടപ്പെട്ടു. അവൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
വിജി: “നമുക്ക് അവിടെ വെച്ച് ആരുമറിയാതെ വിവാഹം കഴിക്കാം ജോ. അവിടെ നമ്മളെ ആരും ചോദ്യം ചെയ്യില്ല. നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന് അവിടെ ആരുടെയും അനുവാദം വേണ്ട. നീ എനിക്ക് വാക്ക് തരണം, അതുവരെ നീ എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുമെന്ന്.”
ജോ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തലയാട്ടി. “വാക്ക് വിജി… നിനക്കല്ലാതെ ഈ ജീവിതം ഞാൻ ആർക്കും നൽകില്ല.”
വിജി പോയതോടെ ആ വലിയ വീട് വീണ്ടും ശൂന്യമായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചെത്തി. ജോ പഴയതുപോലെ പഠനത്തിലും വീട്ടുകാര്യങ്ങളിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. പക്ഷേ പുറമെ ശാന്തനായിരുന്ന ജോയുടെ ഉള്ളിൽ വിജിയുടെ ഓരോ സ്പർശനവും അവൾ നൽകിയ വാക്കും ഒരു കനലായി എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
വീണ്ടും അവരുടെ പ്രണയം പഴയതുപോലെ വാട്സാപ്പ് ചാറ്റുകളിലേക്കും വീഡിയോ കോളുകളിലേക്കും ചുരുങ്ങി. പക്ഷേ അന്നത്തെ പോലെയായിരുന്നില്ല അത്. ഇപ്പോൾ അതിൽ ദൃഢമായൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവർ ബാംഗ്ലൂരിലെ തങ്ങളുടെ സ്വപ്നതുല്യമായ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചു. വിജി അയക്കുന്ന ഓരോ സന്ദേശവും ജോയ്ക്ക് തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള ദൂരമായിരുന്നു.
നാട്ടുകാർക്കും വീട്ടുകാർക്കും ജോ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ‘കുട്ടി’ തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ പ്രണയിനിയെ സ്വന്തമാക്കാൻ ദിവസങ്ങൾ എണ്ണിക്കഴിയുന്ന ഒരു കരുത്തുറ്റ പുരുഷൻ അവനുള്ളിൽ വളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിജി ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ജോയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ആ സുരക്ഷിത കൂടൊരുക്കാൻ തുടങ്ങി. വിരഹത്തിന്റെ ആ നാളുകൾ അവർക്കിടയിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം കൂട്ടി.