മാളവിക: (പതറാതെ) “അത് എന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്. ആ സമയത്ത് ഞാൻ വലിയൊരു മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തിലായിരുന്നു. എന്റെ വീട്ടിലെ ചില അസ്വസ്ഥതകൾ കാരണം ഞാൻ നിയന്ത്രണം വിട്ടു പെരുമാറിയതാണ്. എന്റെ ആ ദേഷ്യം വിനോദ് സാറിന് നേരെയുള്ളതായിരുന്നില്ല. സത്യം ഇതായിരിക്കെ, അദ്ദേഹം എന്നോട് അനാദരവായി പെരുമാറി എന്ന് പറയുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. ആ മനുഷ്യനെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കരുത്.”
മാളവിക മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ വിനോദ് സാർ അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
വിനോദ് സാർ: “ടീച്ചർ… എനിക്ക് വലിയൊരു ഉപകാരമാണ് നിങ്ങൾ ചെയ്തത്. ഈ സ്കൂളിലെ എന്റെ ജോലി മാത്രമല്ല, എന്റെ അഭിമാനമാണ് ടീച്ചർ രക്ഷിച്ചത്. എന്നെക്കുറിച്ച് പലരും പലതും പറയുന്നത് കേട്ട് ടീച്ചർ കൂടെ കൈവിട്ടിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് പിന്നെ ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു.”
മാളവിക: “സാർ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. എന്റെ ദേഷ്യം കാരണം സാറിന് ഉണ്ടായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്ക് ഞാൻ ഉത്തരവാദിയാണ്. എനിക്ക് സത്യം പറയാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”
സ്കൂളിലെ ഉച്ചഭക്ഷണ സമയം. കാന്റീനിലെ ഒരു മൂലയിലുള്ള ടേബിളിൽ മാളവിക ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു. രാഹുലിന്റെ വാക്കുകളും വീട്ടിലെ സാഹചര്യങ്ങളും കാരണം അവളുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വിനോദ് സാർ അങ്ങോട്ട് വന്നത്.
വിനോദ് സാർ: “മാളവിക ടീച്ചർ ഒറ്റയ്ക്കാണോ? ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് ഇരുന്നോട്ടെ?”
മാളവിക: “ഓ… ഇരിക്കൂ സാർ.” (അവൾ മുഖത്ത് ഒരു നിർബന്ധിത പുഞ്ചിരി വരുത്തി).
വിനോദ് സാർ: “ആ റിപ്പോർട്ടുകളുടെ കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. അത് റെഡിയായോ? ഹെഡ്മിസ്ട്രസ്സ് നാളെ അത് സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ടീച്ചർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ ഞാൻ അത് നോക്കിക്കോളാം.”
മാളവിക: “ഏയ്, ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല സാർ. ഞാൻ അത് ഇന്ന് വൈകുന്നേരത്തിനുള്ളിൽ പൂർത്തിയാക്കും.”
കുറച്ചുനേരം അവർക്കിടയിൽ ഔദ്യോഗികമായ നിശബ്ദത നിലനിന്നു. വിനോദ് സാർ തന്റെ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് മാളവികയെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു. അവളിലെ പഴയ പ്രസന്നത എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി.
വിനോദ് സാർ: “ടീച്ചർ എപ്പോഴും ജോലിയെക്കുറിച്ച് മാത്രം ആലോചിക്കാതെ കുറച്ച് റിലാക്സ് ചെയ്യൂ. എന്റെ അവസ്ഥ ആലോചിച്ചു നോക്കൂ… വൈഫ് ദുബായിലല്ലേ. ഇവിടെ ഞാനും എന്റെ ആലോചനകളും മാത്രമേയുള്ളൂ.”
മാളവിക താല്പര്യത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. വിനോദ് സാറിന്റെ പേഴ്സണൽ കാര്യങ്ങൾ അവൾ ആദ്യമായാണ് കേൾക്കുന്നത്.
മാളവിക: “അതെയോ? വൈഫ് അവിടെ ജോലി ചെയ്യുകയാണോ സാർ?”
വിനോദ് സാർ: “അതെ, അവിടെ ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ നേഴ്സ് ആണ്. എല്ലാ വെക്കേഷനും ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോകും. അവിടെ കുറച്ചു ദിവസം ഈ തിരക്കുകളിൽ നിന്നൊക്കെ മാറി നിൽക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു സമാധാനമുണ്ടല്ലോ… അത് വലുതാണ്. ദാ, ഇതാണ് അവൾ.”
വിനോദ് സാർ തന്റെ ഫോണെടുത്ത് വൈഫിന്റെ ഫോട്ടോ മാളവികയെ കാണിച്ചു. ഒരു പ്രസന്നവതിയായ സ്ത്രീ.
മാളവിക: “നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് സാർ. സന്തോഷവതിയായിരിക്കുന്നു.”
വിനോദ് സാർ: “അതെ. ദൂരെയാണെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും ഒന്നിച്ചാണ്. അവൾ അവിടെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് എനിക്കും മക്കൾക്കും വേണ്ടിയാണല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് അഭിമാനമാണ്. ഇടയ്ക്ക് വീഡിയോ കോളിൽ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് സംസാരിക്കും. ടീച്ചറുടെ ഹസ്ബൻഡും ദുബായിലല്ലേ? അദ്ദേഹം അവിടെ എന്ത് ചെയ്യുകയാണ്?”
രാഹുലിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങലുണ്ടായി. വിനോദ് സാർ തന്റെ ഭാര്യയെ എത്ര ബഹുമാനത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്! എന്നാൽ രാഹുൽ തന്നെ വെറുമൊരു ഭംഗിയുള്ള കളിപ്പാവയായി മാത്രമാണ് കാണുന്നത്.
മാളവിക: “അദ്ദേഹം അവിടെ ബിസിനസ്സ് സൈഡിലാണ് സാർ. പക്ഷേ സംസാരിക്കാനൊന്നും അധികം സമയം കിട്ടാറില്ല.”
വിനോദ് സാർ: “അത് ശരിയല്ല ടീച്ചർ. ദൂരെയുള്ളവർ തമ്മിൽ എപ്പോഴും ആ ഒരു കണക്ഷൻ വേണം. എന്റെ ഭാര്യയോട് ഞാൻ എല്ലാം ഷെയർ ചെയ്യാറുണ്ട്. അവളാണ് എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത്. മാളവിക ടീച്ചറും രാഹുലും തമ്മിൽ അങ്ങനെയല്ലേ?”