അവളുടെ മനസ്സിൽ വിനോദ് സാറിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വന്നു. അയാൾക്ക് തന്നോട് ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യമുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് പണ്ടേ അറിയാമായിരുന്നു. രാഹുൽ തന്നെ തള്ളിക്കളയുമ്പോൾ, തന്നെ കൊതിക്കുന്ന മറ്റൊരാളെ എന്തിന് അകറ്റി നിർത്തണം എന്ന ചിന്ത അവളെ ഭരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
മാളവിക കണ്ണുനീർ തുടച്ച്, വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്ന് ഒതുക്കി മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി. ഉമ്മറത്ത് അച്ഛനും അമ്മയും എന്തോ ഗൗരവമായി സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. മാളവികയെ കണ്ടതും അവർ സംസാരം നിർത്തി. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ പഴയ പേടിയോ സങ്കടമോ ഇപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം ഒരുതരം നിസ്സംഗതയായിരുന്നു.
അവൾ നേരെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
മാളവിക: “അമ്മേ, അച്ഛനോട് പറഞ്ഞേക്ക്… ആ വാടകക്കാർ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വന്നോട്ടെ എന്ന്. അടുത്ത ആഴ്ച വരെ കാത്തിരിക്കണമെന്നില്ല. അവർക്ക് വേണമെങ്കിൽ നാളെ തന്നെ വരാം. എനിക്ക് ഇനി ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല.”അച്ഛ
ഭാര്യയും അത്ഭുതത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. കുറച്ചു മുൻപ് വരെ കരഞ്ഞു ബഹളമുണ്ടാക്കിയവളാണോ ഈ പറയുന്നത് എന്ന് അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
അമ്മ: “എന്താ മോളേ നീ ഈ പറയുന്നത്? നിനക്ക് ആ ജനലിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞ് വല്ലാത്ത പേടിയായിരുന്നല്ലോ?”
മാളവിക (പുച്ഛത്തോടെ): “പേടിച്ചിട്ട് എന്തിനാ അമ്മേ? എന്റെ ഭർത്താവിന് ഇല്ലാത്ത പേടി എനിക്ക് എന്തിനാ? പൈസ കിട്ടുമെങ്കിൽ ഞാൻ എന്തായാലും അവർക്ക് പ്രശ്നമില്ലല്ലോ. അച്ഛൻ സന്തോഷമായിട്ട് ഇരുന്നോ. ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ ഞാൻ ഒരു പരാതിയും പറയില്ല.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ ആരെയും നോക്കാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. മോഹനൻ ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. “കണ്ടോ, ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അവൾക്ക് ബുദ്ധി വരുമെന്ന്. രാഹുൽ ഒന്ന് ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ എല്ലാം ശരിയായി.”
പക്ഷേ മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ മാറ്റം അവർ ആരും അറിഞ്ഞില്ല. അവൾ നേരെ അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം കുടിച്ചു.
രാഹുലുമായുള്ള വഴക്കിന് ശേഷം തലവേദന എടുത്ത് മുറിയിൽ തളർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു മാളവിക. മുറിയിൽ നേർത്ത വെളിച്ചം മാത്രം. ആ സമയത്താണ് അവളുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. നോക്കിയപ്പോൾ രോഹിതിന്റെ അനിയത്തി രോഹിണിയാണ്. മാളവിക പതുക്കെ ഫോണെടുത്തു.
മാളവിക: “ഹലോ, രോഹിണി…”
രോഹിണി: “എന്താ ചേച്ചി ഒരു ഉഷാറില്ലാത്തത്? ഉറക്കത്തിലായിരുന്നോ? ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയാനാ വിളിച്ചത്. അടുത്ത ആഴ്ചത്തെ കല്യാണത്തിന്റെ കാര്യം മറന്നോ? നമ്മൾ എല്ലാവരും ഗ്രൂപ്പിൽ ഡിസൈഡ് ചെയ്തത് ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ, ബ്ലൂ കളർ സാരിയാണ് എല്ലാവരും ഉടുക്കുന്നത്.”
മാളവിക ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. കല്യാണത്തെക്കുറിച്ചും ആഘോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല അവൾ.
രോഹിണി: “ചേച്ചി കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? എല്ലാവരും ഒരേ ഷേഡിലുള്ള ബ്ലൂ സാരി എടുക്കണം. എങ്കിലേ ഫോട്ടോയിലൊക്കെ ഒരു ഭംഗിയുണ്ടാകൂ. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് നാളെ ഷോപ്പിംഗിന് പോയാലോ? ചേച്ചി നാളെ ഫ്രീ ആണല്ലോ?”
മാളവിക: “നാളെ… നാളെ എനിക്ക് വരാൻ പറ്റുമോ എന്ന് അറിയില്ല രോഹിണി. ചെറിയൊരു തലവേദനയുണ്ട്.”
രോഹിണി: “അതൊക്കെ നാളെ മാറും ചേച്ചി. ചേച്ചിയെ കാണാൻ നല്ല ലുക്ക് ഉള്ള സാരി തന്നെ നമുക്ക് നോക്കാം. ചേച്ചി എപ്പോഴും സിമ്പിൾ സാരിയല്ലേ ഉടുക്കാറുള്ളൂ, ഇത്തവണ കുറച്ച് ഡിസൈനർ ടൈപ്പ് നോക്കാം. നല്ല സ്ലീവ്ലെസ്സ് ബ്ലൗസ് ഒക്കെ സ്റ്റിച്ച് ചെയ്താൽ ചേച്ചിക്ക് സൂപ്പർ ആയിരിക്കും. ചേച്ചി വരണം കേട്ടോ, ഞാൻ നാളെ രാവിലെ വിളിക്കാം.”
രോഹിണിയുടെ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് വേണ്ടെന്ന് പറയാൻ തോന്നിയില്ല. വീട്ടിലെ ഈ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങുന്നത് നല്ലതാണെന്ന് അവൾക്കും തോന്നി.
മാളവിക: “ശരി രോഹിണി, നമുക്ക് നാളെ പോകാം. ഏത് ഷോപ്പിലാ പോകുന്നത്?”
രോഹിണി: “നമുക്ക് ആ പുതിയ മാളിൽ പോകാം ചേച്ചി. അവിടെ നല്ല കളക്ഷൻ ഉണ്ട്. ചേച്ചിയുടെ ആ പഴയ സ്റ്റൈൽ ഒക്കെ മാറ്റി നമുക്ക് ഒന്ന് ഗ്ലാമർ ലുക്കിൽ കല്യാണത്തിന് പോകണം. അപ്പോൾ ശരി ചേച്ചി, നാളെ കാണാം!”