അച്ഛനോട് വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അമ്മ: “അല്ല മനുഷ്യാ, ആ കുട്ടി അവിടെ കിടന്ന് കരയുകയാ. അവൾക്ക് ഒരു സമാധാനവുമില്ല. ആ വാടകക്കാരെ അടുത്ത ആഴ്ച വരുത്തുന്നത് ഒന്ന് മാറ്റി വെക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്ക്. അവൾക്ക് അവിടെ വസ്ത്രം മാറാൻ പോലും പേടിയാണെന്ന്.”
ഇത് കേട്ടതും
അച്ഛൻ വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വന്നു. അയാൾ ഉടനെ തന്നെ രാഹുലിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു.
അച്ഛൻ(ദേഷ്യത്തോടെ): “ഹലോ രാഹുലേ… നിന്റെ ഭാര്യ ഇവിടെ വലിയ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുകയാണ്. സ്കൂളിൽ നിന്ന് പാതിവഴിയിൽ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നു. എന്തിനാണെന്നോ? ഇവിടെ വാടകക്കാർ വരുന്നതിൽ അവൾക്ക് വലിയ പരാതി. ഞാനും നീയും കൂടി എടുത്ത തീരുമാനമല്ലേ ഇത്? ഓരോ കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അവൾ എല്ലാവരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുകയാണ്.”
രാഹുൽ അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അവനും പണിക്കാർ വരുന്നത് പൈസയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണല്ലോ എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു.
രാഹുൽ: “അച്ഛൻ വിഷമിക്കേണ്ട. അവൾക്ക് വെറുതെ തോന്നുന്നതാ. ഞാൻ വിളിച്ച് അവളെ ഒന്ന് ശകാരിക്കാം. എല്ലാം ശരിയാകും.”
ഫോൺ കട്ടാക്കിയ ശേഷം അച്ഛൻ
അമ്മയെ നോക്കി ഗർജ്ജിച്ചു. “നീ കേട്ടല്ലോ? അവളുടെ ഭർത്താവിനും ഇതിൽ പരാതിയില്ല. ഇനി മേലാൽ ഈ കാര്യം പറഞ്ഞ് ആരും എന്റെ അടുത്ത് വരരുത്!”
രാഹുൽ ഉടനെ തന്നെ മാളവികയെ വിളിച്ചു. ഫോൺ എടുത്ത പാടെ അവൻ ദേഷ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.
രാഹുൽ: “മാളവിക, നിനക്ക് എന്താ വട്ടാണോ? എന്തിനാ അച്ഛനോട് ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു വഴക്കുണ്ടാക്കുന്നത്? അവിടെ പണിക്കാരെ താമസിപ്പിക്കുന്നത് അച്ഛന്റെ മാത്രം തീരുമാനമല്ല, നമ്മൾ രണ്ടുപേരും കൂടി സമ്മതിച്ചതല്ലേ.
മാളവിക: “രാഹുൽ, പൈസയുടെ കാര്യം മാത്രമല്ല ഞാൻ പറയുന്നത്. എന്റെ പ്രൈവസിയെക്കുറിച്ചാണ്. ആ ജനൽ തുറന്നാൽ പണിക്കാർക്ക് എന്റെ മുറിയിലേക്ക് കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ലേ?”
രാഹുൽ: “ഓ, നിന്റെ ഒരു പ്രൈവസി! അവിടെ വരുന്നത് പാവപ്പെട്ട പണിക്കാരല്ലേ, അല്ലാതെ നിന്നെ പിടിച്ചു തിന്നാൻ വരുന്നവരൊന്നുമല്ലല്ലോ. വെറുതെ ഓരോന്ന് സങ്കല്പിച്ച് കൂട്ടി അച്ഛനെ വിഷമിപ്പിക്കരുത്. സ്കൂളിൽ നിന്ന് പാതിവഴിയിൽ ഇറങ്ങിപ്പോന്നതിനും അച്ഛൻ എന്റെ അടുത്ത് ചൂടായി. ഇനിയെങ്കിലും ഒന്ന് മര്യാദയ്ക്ക് പെരുമാറാൻ നോക്ക്.”
രാഹുലിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും വിട്ടുപോയി. അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ വല്ലാത്തൊരു മൂർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.
മാളവിക: “മതി രാഹുൽ… നീ പറഞ്ഞത് മതി! ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി. നിനക്കും അച്ഛനും പൈസ മാത്രമാണ് വലുത്. ഈ പോക്ക് കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. നാളെ പൈസയ്ക്ക് വേണ്ടി നീ എന്നെ വ്യഭിചരിക്കാൻ വിടില്ല എന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കണം? അതിനും നീ ഇതേ ന്യായം തന്നെ പറയില്ലേ?”
രാഹുൽ അപ്പുറത്ത് ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. “നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ വിളിച്ചു പറയുന്നത്?” എന്ന് അവൻ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും മാളവിക അവനെ അനുവദിച്ചില്ല.
മാളവിക: “ഞാൻ പറയുന്നത് സത്യമാണ്. നിന്റെ കണ്ണിൽ ഞാൻ വെറുമൊരു വരുമാന മാർഗ്ഗം മാത്രമാണ്. എന്റെ അന്തസ്സിനോ മാനത്തിനോ നിന്റെ വില്പനച്ചരക്കിന്റെ വില പോലുമില്ല. അടുത്ത ആഴ്ച ആ പണിക്കാർ വരുമ്പോൾ അവർ എന്നെ എങ്ങനെ നോക്കിയാലും നീ അത് ആഘോഷിക്കും, കാരണം നിനക്ക് അഡ്വാൻസ് കിട്ടുമല്ലോ!”
അവൾ ഫോൺ കട്ടാക്കി ബെഡിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. അവൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി കരഞ്ഞു.
കുറേനേരം കരഞ്ഞു തളർന്നപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം—അല്ലെങ്കിൽ ഒരുതരം മരവിച്ച വാശി രൂപപ്പെട്ടു. കണ്ണുനീർ തുടച്ച് അവൾ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്ന് ക്രമീകരിച്ച്, മുടി വാരിക്കെട്ടുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചിന്തകൾ കാടു കയറുകയായിരുന്നു.
മാളവിക (ചിന്തയിൽ): “എന്റെ ഭർത്താവിന് എന്റെ മനസ്സ് വേണ്ട, എന്റെ ശരീരവും വേണ്ട. അവന് പൈസ മതി. ഞാൻ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ പേടിച്ച് അടച്ചുപൂട്ടി ഇരിക്കുമ്പോഴും അവൻ എന്നെ കളിയാക്കുകയാണ്. മറ്റുള്ളവർ എന്നെ സ്നേഹിക്കുമ്പോഴോ, എന്നെ ഒന്ന് സ്പർശിക്കാനോ ശ്രദ്ധിക്കാനോ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോഴോ എന്തിനാണ് ഞാൻ അവരെ തടയുന്നത്? എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവരിൽ നിന്ന് ആ സ്നേഹം പിടിച്ചുപറ്റാൻ ഞാൻ എന്തിനാണ് മടിക്കുന്നത്?”