രാഹുലിന്റെ ഈ മറുപടി കേൾക്കുമ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നും. തന്റെ പേടിയെ അവൻ ഇത്ര നിസ്സാരമായി കാണുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മാളവിക (ദേഷ്യത്തോടെ): “രാഹുൽ, നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? നമ്മുടെ ബെഡ്റൂം വിൻഡോ തുറന്നാൽ തൊട്ടപ്പുറത്ത് ആ പഴയ വീടാണ്. അച്ഛൻ അവിടെ കോൺട്രാക്ടർ ജോസഫിന്റെ പണിക്കാരെ താമസിപ്പിക്കാൻ പോവുകയാണെന്ന്! നിനക്ക് അതിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ?”
രാഹുൽ (മറുപുറത്ത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട്): “നീ എന്തിനാ മാളവിക ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്? പണിക്കാർ വന്നാൽ അവർ അവരുടെ പണി നോക്കി ഇരുന്നോളും. നീ ജനൽ അങ്ങ് അടച്ചിട്ടാൽ പോരേ?”
മാളവിക: “ജനൽ അടച്ചിട്ടാൽ മതിയെന്ന് പറയാൻ നിനക്ക് എളുപ്പമാണ്. ഒരു മുറിക്കുള്ളിൽ എപ്പോഴും ശ്വാസം മുട്ടി ഇരിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. രാത്രിയിൽ ഒന്ന് വസ്ത്രം മാറണമെങ്കിൽ പോലും എനിക്ക് പേടിയാവില്ലേ? ഒന്ന് വിശ്വസിച്ച് എനിക്ക് ആ മുറിയിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റുമോ? നീ ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് അപരിചിതരായ കുറേ പണിക്കാർ എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് വന്ന് താമസിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഒട്ടും സുരക്ഷിതമായി തോന്നുന്നില്ല.”
രാഹുൽ (അല്പം പരിഹാസത്തോടെ): “നിന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ആ നാട്ടിൽ ആരുമില്ല മാളവിക! അത്രയ്ക്ക് ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ച ആരെങ്കിലും അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. വെറുതെ സിനിമയിലെ പോലെ ഒക്കെ ചിന്തിച്ച് കൂട്ടാതെ. അച്ഛന് ആ വാടക കിട്ടുന്നത് നല്ലതല്ലേ?”
മാളവിക (ശബ്ദം ഉയർത്തി): “ഓ… അപ്പോൾ നിനക്ക് പൈസയാണ് വലുത്, അല്ലേ? നിന്റെ ഭാര്യയുടെ സ്വകാര്യതയേക്കാൾ നിനക്ക് വലുത് ആ വാടക കാശാണല്ലേ? എനിക്ക് ഒന്ന് വിശ്വസിച്ച് തുണി മാറാൻ പോലും പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും നിനക്ക് തമാശയാണ്. നിന്റെ ഈ മനോഭാവം എനിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല രാഹുൽ. എന്നെ ആ നാട്ടിൽ ആർക്കും വേണ്ടെന്നാണോ നീ പറഞ്ഞു വരുന്നത്?”
രാഹുൽ: “ഞാൻ അങ്ങനെയല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്…”
മാളവിക: “നീ ഉദ്ദേശിച്ചത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. നിനക്ക് എന്നെപ്പറ്റി ഒരു കരുതലും ഇല്ല. ഇനി ഞാൻ അച്ഛനോട് സംസാരിച്ചോളാം. നീ നിന്റെ പണി നോക്കി അവിടെ ഇരുന്നോ!”
മാളവിക ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചിരുന്നു. തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ആൾ പോലും തന്റെ പേടിയെ കളിയാക്കുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല.
മാളവിക റെക്കോർഡ് ബുക്കിലേക്ക് നോക്കി ദേഷ്യത്തോടെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് വിനോദ് സാർ അവിടേക്ക് വരുന്നത്. അവളുടെ ആകെ മാറിയ ഭാവം കണ്ടിട്ടും അയാൾ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അരികിൽ നിന്നു.
വിനോദ് സാർ: “മാളവിക, എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ദേഷ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? നമുക്ക് പോയി ഒരു ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചാലോ? ചൂടും കുറയും, നിന്റെ ഈ ദേഷ്യവും പതുക്കെ മാറും.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം അണപൊട്ടി ഒഴുകി. അവൾ റെക്കോർഡ് ബുക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് കൊണ്ട് അയാളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
മാളവിക: “സാർ ഒന്ന് ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങി പോകാമോ? എനിക്ക് ഒന്നും കേൾക്കണ്ട. ഓരോന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരരുത്. ഒന്നാമതെ എന്റെ മനസ്സ് ആകെ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്!”
വിനോദ് സാർ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവൾ അത് സമ്മതിച്ചില്ല.
മാളവിക: “സാർ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ എന്റെ പുറകെ നടക്കുന്നത്? എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടാൻ വേണ്ടിയാണോ അതോ സാറിന് വേറെ എന്തെങ്കിലും ഉദ്ദേശമുണ്ടോ?
അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ കാഠിന്യം കണ്ട് വിനോദ് സാർ അല്പം പിന്നോട്ട് മാറി. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം നിരാശയും വിഷമവും നിഴലിച്ചു.
അയാൾ മാളവികയുടെ അരികിൽ വന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
വിനോദ് സാർ: “മാളവിക… നീ ഇത്രയും വലിയ ദേഷ്യത്തിലാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. നിനക്ക് നല്ല ജോലിത്തിരക്കും പ്രഷറും ഉണ്ടാവുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. അതൊന്ന് മാറ്റാൻ വേണ്ടി നിന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാനാണ് ഞാൻ വന്നത്. പക്ഷേ ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ നിന്നെ ഇത്രമാത്രം വേദനിപ്പിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”