അർജുന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അച്ഛനും അമ്മയും പോകാൻ തയ്യാറായി. മാളവിക താഴെ പോയി അവർക്ക് പോകാനായി ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ വിളിച്ചു. ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ വണ്ടി തിരിച്ചപ്പോൾ അവൾ അച്ഛനോട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
മാളവിക: “അച്ഛാ, സൂക്ഷിച്ചു പോകണം. എത്തിയ ഉടനെ എന്നെ ഒന്ന് വിളിക്കണേ.”
അമ്മയും അച്ഛനും ഓട്ടോയിൽ കയറി മറയുന്നത് വരെ അവൾ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. രാത്രിയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ വൈറ്റ് ടോപ്പിലൂടെ അടിച്ചപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. ഷാൾ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി പുതച്ച് അവൾ തിരികെ ഹോസ്പിറ്റലിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
മുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ അർജുൻ വാർഡിന് പുറത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അർജുൻ: “ചേച്ചി… താങ്ക്സ് കേട്ടോ. ചേച്ചി കൂടെയുള്ളത് എനിക്ക് വലിയൊരു ധൈര്യമാണ്. നമുക്ക് ഇന്ന് രാത്രി ഇവിടെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാം.”
അർജുൻ അവളെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
അർജുനും മാളവികയും അമ്മായിയുടെ റൂമിലേക്ക് തിരികെ കയറി. ആ വലിയ ഹോസ്പിറ്റലിലെ നിശബ്ദതയിൽ, അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ താളം മാത്രം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അർജുൻ തന്റെ ബാഗ് ഒരു മൂലയിൽ വെച്ചു. “ചേച്ചി കുറച്ചു നേരം ആ കസേരയിൽ ഇരുന്ന് ഉറങ്ങിക്കോ… ഞാൻ ഇവിടെ ശ്രദ്ധിച്ചോളാം.” അവൻ പറഞ്ഞു.
ഹോസ്പിറ്റൽ മുറിയിലെ ആ തണുത്ത അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ഒരു കസേരയിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടന്ന മാളവിക എപ്പോഴാണ് ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണതെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. തലേദിവസം അനുഭവിച്ച ആ വന്യമായ ശാരീരിക ലഹരിയും, പിന്നാലെയുണ്ടായ പരിഭ്രമങ്ങളും അവളെ അത്രമേൽ തളർത്തിയിരുന്നു.ജനാലയിലൂടെ അടിച്ച വെയിൽ മുഖത്ത് തട്ടിയപ്പോഴാണ് മാളവിക പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നത്.
എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചതും അവളുടെ അടിവയറ്റിൽ നിന്നും ഒരു കൊളുത്തി വലിക്കുന്ന വേദന പാഞ്ഞുപോയി. കഴിഞ്ഞദിവസം അവൻ തന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയതിന്റെയും, ആ വന്യമായ പോരാട്ടത്തിന്റെയും ബാക്കിപത്രമായി അവളുടെ പൂറ് ഭയങ്കരമായി നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നടക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ തുടകൾക്കിടയിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അവൾ അനുഭവിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ കണ്ണു തിരുമ്മി നോക്കിയപ്പോൾ, അമ്മായിയും അർജുനും അവളെത്തന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ്.
അമ്മായി: “നോക്കിക്കേ അർജുൻ… രോഗിയെ നോക്കാൻ വന്നതാ മോളു. പക്ഷേ ഇവളെ കണ്ടാൽ തോന്നും ഇവളാണ് ഇവിടുത്തെ പേഷ്യന്റ് എന്ന്! രാത്രി ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും കുടിക്കാതെ മയക്കത്തിലായിരുന്നല്ലോ.”
അമ്മായി കളിയാക്കി ചിരിച്ചപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് ആകെ നാണം തോന്നി. തന്റെ ശരീരത്തിലെ വേദന പുറത്തു കാണിക്കാതെ അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
അർജുൻ: “സാരമില്ലമ്മേ, ചേച്ചി വല്ലാതെ ടയേർഡ് ആയിരുന്നു. ഞാൻ കുറച്ചു മുൻപ് പോയി ചേച്ചിക്ക് കഴിക്കാൻ ഇഡ്ഡലിയും നല്ല ചൂട് ചായയും വാങ്ങി വച്ചിട്ടുണ്ട്. ചേച്ചി പോയി മുഖം കഴുകി വാ, എന്നിട്ട് ഇത് കഴിക്ക്.”
അർജുൻ മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന പാഴ്സലിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവന്റെ ആ കരുതൽ കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു കുറ്റബോധം തോന്നി.
മാളവിക പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവളുടെ ചുവടുകൾ അല്പം പതറി. തുടകൾക്കിടയിലെ ആ നീറ്റൽ കാരണം അവൾക്ക് നേരെ നിൽക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.
അമ്മായി: “എന്താ മാളൂ… നീ ഇങ്ങനെ വേച്ചു വേച്ചു നടക്കുന്നത്? രാത്രി കസേരയിൽ കിടന്നു ഉറങ്ങിയത് കൊണ്ട് വല്ല പിടുത്തവും പറ്റിയതാണോ? കണ്ടാൽ തോന്നും പത്തു മൈൽ ഓടിയിട്ട് വരികയാണെന്ന്!”
അമ്മായി വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
മാളവിക: “അത്… ഒന്നുമില്ലമ്മേ. കാലിന് ചെറിയൊരു മരവിപ്പ് പോലെ. ഞാൻ ഇപ്പോൾ മുഖം കഴുകി വരാം.”
അവൾ പതുക്കെ ബാത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ വന്യമായ രാത്രിയുടെ ഓർമ്മകൾ വേദനയായി പുനർജനിച്ചു. ബാത്റൂമിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അപ്പോഴും അല്പം തടിച്ചിരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.