അമ്മ അമ്മായിയുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മായി അർജുനെ വിളിച്ചു.
അമ്മായി: “അർജുൻ… നീ മാളുവിനെ വീട്ടിൽ വരെ ഒന്ന് കൊണ്ടാക്ക്. പാവം, ഇന്നലെ മുതൽ ഇവിടെ ഇരിക്കുകയല്ലേ. എന്നിട്ട് എനിക്ക് കുടിക്കാൻ കുറച്ച് കഞ്ഞി ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടുവരണം.”
മാളവിക: “അയ്യോ അമ്മായി… അവനെ എന്തിനാ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത്? ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പൊയ്ക്കോളാം. കഞ്ഞി ഞാൻ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു വിടാം.”
അമ്മായി: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അതൊന്നും വേണ്ട. നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകണ്ട. അർജുൻ നിന്നെ കൊണ്ടുവിടട്ടെ. അവൻ അവിടെ ഉണ്ടല്ലോ.”
അർജുൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മാളവികയെ നോക്കി.
അർജുൻ: “ശരി അമ്മ… ഞാൻ ചേച്ചിയെ കൊണ്ടുവിട്ടിട്ട് കഞ്ഞിയുമായി വേഗം വരാം.”
മാളവിക തന്റെ ബാഗ് എടുത്തു. അവൾ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവളുടെ തുടകൾക്കിടയിലെ ആ പഴയ വേദന വീണ്ടും അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ അല്പം വേച്ചാണ് നടന്നത്. അർജുൻ അവളുടെ അരികിൽ ചേർന്നു നടന്നു.അവർ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങി പാർക്കിംഗിലേക്ക് നടന്നു. വെയിലിന്റെ ചൂടിൽ അവളുടെ വൈറ്റ് ടോപ്പ് ശരീരത്തോട് ഒന്നുകൂടി ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു.
അർജുന്റെ ബൈക്കിന് പിന്നിൽ ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ, ഓരോ കുഴിയിൽ ചാടുമ്പോഴും അവളുടെ അടിവയറ്റിലെ ആ പഴയ വേദന കൂർത്ത മുന പോലെ തറച്ചു കയറി. വൈറ്റ് ടോപ്പിനുള്ളിൽ ബ്രായുടെ മുറുക്കമില്ലാതെ ആടുന്ന അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ അർജുന്റെ മുതുകിൽ ഇടയ്ക്കിടെ അമരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ മാളവിക വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. വല്ലാത്തൊരു തളർച്ച അവളെ ബാധിച്ചിരുന്നു. മുറിയിലെത്തിയപ്പോഴാണ് ബാത്റൂമിലെ ഫ്ലഷ് ടാങ്കിന്റെ പൈപ്പ് പൊട്ടി വെള്ളം ഒഴുകുന്ന കാര്യം അവൾ ഓർത്തത്.
”അർജുൻ, ആ ബാത്റൂമിലെ പൈപ്പ് ഒന്ന് നോക്കിക്കേ. അത് നീ ഒന്ന് ശെരിയാക്കി തരണം ” അവൾ അവനോട് പറഞ്ഞു.
അർജുൻ അത് പരിശോധിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു, “ചേച്ചി, ഇതിന് പുതിയൊരു പൈപ്പ് വേണം. ഞാൻ ടൗണിൽ പോയി അത് വാങ്ങി വരാം. ചേച്ചി റെസ്റ്റ് എടുക്ക്.” അർജുൻ പുറത്തേക്ക് പോയതോടെ വീട് വീണ്ടും നിശബ്ദമായി.മാളവിക ഫോണെടുത്ത് സ്കൂളിലെ ഹെഡ്മാസ്റ്ററെ (HM) വിളിച്ചു. അമ്മായിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു മൂന്ന് ദിവസം കൂടി ലീവ് നീട്ടിക്കിട്ടാനായിരുന്നു അവളുടെ ശ്രമം. ആദ്യം വിളിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം എടുത്തില്ല. തുടർന്ന് അവൾ സൗമ്യയെ വിളിച്ച് തനിക്ക് സുഖമില്ലെന്നും ലീവ് വേണമെന്നും പറഞ്ഞു.
അല്പസമയത്തിന് ശേഷം ഹെഡ്മാസ്റ്റർ തിരിച്ചു വിളിച്ചു. ഫോൺ എടുത്ത പാടെ അദ്ദേഹം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
HM: “എന്താ മാളവിക ടീച്ചർ ഇത്? തമാശയാണോ സ്കൂളിലെ പണി? ഈ മാസം തന്നെ ഇത് എത്രാമത്തെ ലീവാണെന്ന് തനിക്ക് വല്ല ബോധ്യവുമുണ്ടോ?”
മാളവിക: “സാർ… അമ്മായി ഹോസ്പിറ്റലിലാണ്, എനിക്ക് വരാൻ പറ്റാത്ത സാഹചര്യം…”
HM: (ശബ്ദം ഉയർത്തി) “അമ്മായിയും വല്യമ്മയും ഒക്കെ തനിക്ക് ലീവ് എടുക്കാൻ ഓരോ കാരണങ്ങളല്ലേ! കുട്ടികളുടെ പഠനം ആര് നോക്കും? ഇങ്ങനെ പോയാൽ മാനേജ്മെന്റിനോട് എനിക്ക് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യേണ്ടി വരും. ഒരു ഉത്തരവാദിത്തവും ഇല്ലാതെ ഇങ്ങനെ പെരുമാറരുത്. നാളെ സ്കൂളിൽ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ വിവരമറിയും!”
അദ്ദേഹം ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. മാളവിക തകർന്നുപോയി. കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. ആകെ തളർന്ന് അവൾ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സൗമ്യ വീണ്ടും വിളിച്ചു. മാളവികയുടെ സങ്കടം മാറ്റിമറിക്കുന്ന വാർത്തയായിരുന്നു അവൾക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത്.
സൗമ്യ: “മാളൂ… നീ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? എച്ച്.എം ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നു. വിനോദ് സാർ പുള്ളിയെ കണ്ട് സംസാരിച്ചു. നിന്റെ ക്ലാസുകൾ വിനോദ് സാർ എടുത്തോളാമെന്നും, നിനക്ക് അത്യാവശ്യമാണെന്നും സാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ എച്ച്.എം ശാന്തനായി. നീ മൂന്ന് ദിവസം ലീവ് എടുത്തോ, കുഴപ്പമില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. നിന്നെ വിളിച്ച് പേടിപ്പിക്കണ്ട എന്ന് വിനോദ് സാർ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിരുന്നു.”