അർജുൻ: “ചേച്ചി… വേഗം വരണേ. ചായ തണുത്തു പോകും. ഇനി വേറെ എന്തെങ്കിലും വേണോ?”
പുറത്തുനിന്നുള്ള അർജുന്റെ വിളി കേട്ടപ്പോൾ അവൾ തണുത്ത വെള്ളം മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞു തളിച്ചു. ആ ഹോസ്പിറ്റൽ മുറിയിലെ പ്രഭാതം ശാന്തമായിരുന്നെങ്കിലും, മാളവികയുടെ ശരീരവും മനസ്സും അപ്പോഴും കഴിഞ്ഞ രാത്രിയുടെ ആവേശത്തിൽ നിന്നും വേദനയിൽ നിന്നും മുക്തമായിരുന്നില്ല. അമ്മായിയുടെയും അർജുന്റെയും നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ തന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
മാളവിക ചായ കുടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഷാൾ അല്പം വഴുതി മാറി. വൈറ്റ് ടോപ്പിനുള്ളിൽ ബ്രായുടെ മറയില്ലാതെ വിങ്ങിനിൽക്കുന്ന അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കി. മുലക്കണ്ണുകളുടെ ആ ഇരുണ്ട നിഴൽ ടോപ്പിന് പുറത്തേക്ക് വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു.
അർജുൻ: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “ചേച്ചി… ഒരുകാര്യം ചോദിച്ചാൽ ദേഷ്യപ്പെടുമോ? ചേച്ചി ഇന്ന് ബ്രാ ഇട്ടിട്ടില്ലേ? ആ വൈറ്റ് ടോപ്പിലൂടെ എല്ലാം പുറത്തേക്ക് കാണാം. അപ്പുറത്തെ ബെഡിലെ ആൾക്കാർ വരെ നോക്കുന്നുണ്ട്.”
മാളവിക പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ ഒന്നും അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ തന്റെ ഷാൾ വലിച്ചിട്ടു.
മാളവിക: “എടാ… നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? ഞാൻ… ഞാൻ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. വെറുതെ ഓരോന്ന് പറയല്ലേ.”
അവൾ പതർച്ച മറയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അർജുൻ വിട്ടില്ല. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർന്നിരുന്നു.
അർജുൻ: “ചേച്ചി എന്നോട് കള്ളം പറയണ്ട. ആ കറുത്ത വട്ടം ടോപ്പിലൂടെ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാം. എന്തിനാ ചേച്ചി ഇങ്ങനെ വന്നത്? വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ പോയി ചേച്ചിക്ക് പുതിയൊരു ബ്രാ വാങ്ങി വരണോ? അതോ വീട്ടിൽ പോയി എടുക്കണോ?”
അവന്റെ നോട്ടം തന്റെ മാറിടങ്ങളിൽ തറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ആവേശം തോന്നി. തന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ അവൻ അറിയുന്നത് അവൾ ആസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങി.
മാളവിക: “വേണ്ടടാ… ഇപ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മയും ഇങ്ങോട്ട് എത്തും. അപ്പോൾ നീ പോയി ഡ്രസ്സ് മേടിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ അവർക്ക് സംശയം തോന്നും. നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം, അച്ഛനും അമ്മയും വന്നുകഴിഞ്ഞ് നമ്മൾ രണ്ടുപേർക്കും കൂടി വീട്ടിലേക്ക് പോകാം. നീ എന്നെ വീട്ടിൽ വിട്ടാൽ മതി. അവിടെ ചെന്നിട്ട് എനിക്ക് ഡ്രസ്സ് മാറാം.”
അർജുൻ: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) “ചേച്ചി… ആ ടോപ്പിനുള്ളിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു കറുത്ത വട്ടം കാണാം. ചേച്ചിയുടെ മുലക്കണ്ണ് ശരിക്കും ബ്ലാക്ക് കളർ ആണോ? അതോ ബ്രൗൺ ആണോ?”
അവന്റെ ആ വന്യമായ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. തന്റെ നഗ്നതയെക്കുറിച്ച് അവൻ ഇത്ര തുറന്ന് ചോദിക്കുമെന്ന് അവൾ കരുതിയില്ല. അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് അവനെ ഒന്ന് തള്ളി.
മാളവിക: “ഒന്ന് പോടാ അവിടുന്ന്! നീ വല്ലാതെ അങ്ങ് വളർന്നു പോയല്ലോ. മര്യാദയ്ക്ക് അവിടെ ഇരിക്ക്.”
അവൾ തന്റെ ഷാൾ ഒന്നുകൂടി വലിച്ചിട്ടു എങ്കിലും, അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മാറിലെ ആ വിങ്ങലിൽ തന്നെ തറഞ്ഞു നിന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ വേദന അവളുടെ അടിവയറ്റിൽ അപ്പോഴും നീറ്റലായി അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അപ്പോഴാണ് വാതിൽ തുറന്ന് അച്ഛനും അമ്മയും അകത്തേക്ക് വന്നത്.
അമ്മ: “മാളൂ… നീ എന്താ രാഹുലിന്റെ ഫോൺ എടുക്കാത്തത്? അവൻ രാവിലെ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു. നിന്നെ കിട്ടുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു വല്ലാതെ വിഷമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
രാഹുലിന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ മുഖം ഒന്ന് മങ്ങി. കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ സംഭവങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഓടിയെത്തി.
മാളവിക: “അത്… അമ്മേ, ഫോൺ സൈലന്റ് ആയിരുന്നു. ഞാൻ രാഹുലേട്ടനെ പിന്നെ വിളിച്ചോളാം.
അമ്മ: “കുഴപ്പമില്ല. നീ ഇന്ന് ലീവ് ആണോ? സ്കൂളിയിൽ പോകുന്നില്ലേ?”
മാളവിക: “ഇല്ല അമ്മേ, ഞാൻ മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞേ പോകുന്നുള്ളൂ.ലീവ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.അതുവരെ എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാം.”