പയ്യൻ 1: “എന്താ ബ്രോ… ഇറങ്ങുന്നില്ലേ?
അർജുൻ അവരെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “അല്ല… ഞങ്ങൾ 4th ഫ്ലോർ അല്ല, ഞങ്ങൾക്ക് 1 st ഫ്ലോറിലാ പോകേണ്ടത്.പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനിടയിൽ ആ പയ്യന്മാർ തങ്ങൾക്കിടയിൽ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു:
“എടാ… ആ ചരക്കിന്റെ ടോപ്പിനുള്ളിൽ ലേസ് ബ്രാ ആണെന്ന് അവൻ പറയുന്നത് കേട്ടില്ലേ? ഇവൻ ഇന്ന് അവളെ കീറി ഒട്ടിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നു. ആ മെറൂൺ ടോപ്പിനുള്ളിൽ അവൾ ശരിക്കും ഒരു വിരുന്നാണ്!”
അവർ പുറത്തിറങ്ങിയതും ലിഫ്റ്റ് വാതിൽ വീണ്ടും അടഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ലിഫ്റ്റിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമായി. മാളവിക അർജുനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.
മാളവിക: “നിനക്ക് ഒട്ടും മര്യാദയില്ലേടാ? അവർ അതൊക്കെ കേട്ടത് നീ അറിഞ്ഞില്ലേ? നീ എന്തിനാ എന്റെ ടോപ്പിനുള്ളിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു നോക്കിയത്?”
ലിഫ്റ്റിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി റൂമിലെത്തിയപ്പോൾ തന്നെ മാളവികയുടെ ഫോൺ നിർത്താതെ ശബ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അർജുൻ ഷൂസ് അഴിച്ചു മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ മാളവിക ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. രാഹുൽ! അവൾ ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ട് കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.”ഹലോ രാഹുൽ…” മാളവിക പറഞ്ഞു തീരും മുൻപേ അപ്പുറത്ത് നിന്ന് അലർച്ചയായിരുന്നു.
“നീയിത് എവിടെയായിരുന്നു മാളവിക? എത്ര മെസ്സേജ് അയച്ചു ഞാൻ? നിനക്ക് അതൊന്ന് നോക്കി ഒരു റിപ്ലൈ തന്നാൽ എന്താ? നീ എവിടെയായാലും എനിക്ക് ഒരു മറുപടി തരാനുള്ള മര്യാദ കാണിക്കണ്ടേ?” രാഹുലിന്റെ ശബ്ദം ഫോണിന് പുറത്തേക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.
മാളവിക ഒന്ന് പതറി, “അതല്ല രാഹുൽ, ഞങ്ങൾ ഹോസ്പിറ്റലിലായിരുന്നു. അർജുന്റെ കൂടെ തിരക്കിലായിപ്പോയി…”
“ഹോസ്പിറ്റലിലാണെങ്കിൽ ഫോൺ കയ്യിലുണ്ടാകില്ലേ? എന്റെ മെസ്സേജ് കണ്ടിട്ടും നീ ബോധപൂർവം അത് മൈൻഡ് ചെയ്യാതിരുന്നതല്ലേ? നിന്റെ ഈ അവഗണന എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല!” രാഹുൽ കൂടുതൽ ചൂടായി.
“രാഹുൽ, പ്ലീസ്… നീ ഒന്ന് ശാന്തനാകൂ. ഇവിടെ അമ്മായിക്ക് ഒരു അപകടം പറ്റി.ഡോക്ടർമാർ കുറച്ചു ദിവസം റെസ്റ്റ് വേണമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.ഈ ടെൻഷനിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് നീ ഇങ്ങനെ…” മാളവികയുടെ സ്വരം ഇടറി.
അമ്മായി വീണ കാര്യവും ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഓട്ടവും എല്ലാം അവൾ വിശദമായി പറഞ്ഞു. കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതിരുന്ന ശേഷം രാഹുൽ ഒന്ന് തണുത്തു, എങ്കിലും ആ നീരസം പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നില്ല.കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അവർ ഡിന്നർ കഴിക്കാൻ തയ്യാറായി. അപ്പോഴേക്കും അമ്മയ്ക്കായി പ്രത്യേകം റൂം റെഡിയാക്കിയിരുന്നു. നഴ്സുമാരും അറ്റൻഡർമാരും ഒരു വീൽചെയറുമായി വന്നു.
“അമ്മേ, മെല്ലെ എഴുന്നേൽക്കാം,” അർജുൻ അമ്മയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു വീൽചെയറിലേക്ക് ഇരുത്തി. വേദന കൊണ്ട് അമ്മയുടെ മുഖം ഒന്ന് ചുളിഞ്ഞു. മാളവിക അമ്മയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൂടെ നടന്നു. പുതിയ റൂമിലെ ബെഡിലേക്ക് അമ്മയെ മാറ്റിക്കിടത്തിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർക്ക് അല്പം സമാധാനമായത്.
തുടർന്ന് മാളവികയും അർജുനും അമ്മയുടെ അരികിലിരുന്ന് തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.അർജുൻ, നീ കുറച്ചു കൂടി കഴിക്കൂ. നീ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ,” മാളവിക അവന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് ചപ്പാത്തി വെച്ച് കൊടുത്തു.
“എനിക്ക് വിശപ്പില്ല ചേച്ചി… ഈ അവസ്ഥയിൽ എനിക്ക് ഒന്നും ഇറങ്ങുന്നില്ല,” അർജുൻ മ്ലാനതയോടെ പറഞ്ഞു. എങ്കിലും മാളവികയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവൻ പാതി മനസ്സോടെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തീർത്തു.ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് മാളവിക പാത്രങ്ങൾ മാറ്റുന്നതിനിടയിലാണ് അർജുൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്. അവന്റെ മുഖത്ത് എന്തോ വലിയൊരു ഭാരം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചതുപോലെ തോന്നി.
”ചേച്ചി…” അവൻ വിളിച്ചു.
മാളവിക അവനെ നോക്കി. “എന്താ അർജുൻ? നിനക്ക് വയ്യേ?”
”അതല്ല ചേച്ചി… എനിക്ക്… എനിക്ക് ചെന്നൈയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകണം. ക്ലാസുകൾ മിസ്സായാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും,
അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു:
”സാരമില്ല അർജുൻ… നീ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച് കൂടുതൽ ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട.