“അത്… അതുപിന്നെ… രാഹുലിന്റെ കാര്യം ഞാൻ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു മോളേ…”അച്ഛൻ രാഹുലിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞ് വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ചിരിയാണ് വന്നത്.
പക്ഷേ, പുറമെ അത് പുറത്തു കാണിക്കാതെ അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
“ഓ, രാഹുലാണോ? എന്താ അച്ഛാ ചോദിക്കാൻ …”
” അവൻ പോയിട്ട് ഇപ്പൊ 3 വർഷം ആയില്ലേ.. നിന്നെ ഇവിടെ അക്കിട്ട് അവൻ എങ്ങനെയാ അവിടെ…. “അങ്ങനെ
സംസാരിച്ചുനിൽക്കുന്നതിനിടയിൽ അച്ഛൻ അടുക്കളയിലുണ്ടായിരുന്ന ഫ്രിഡ്ജിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്ന് അതിനുള്ളിൽ നിന്നും തണുത്ത വെള്ളത്തിന്റെ ഒരു കുപ്പി പുറത്തെടുത്ത്, തൊണ്ടയിലേക്ക് ഒഴിച്ചിറക്കിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം മാളവികയുടെ ശരീരത്തിലേക്കും ആ ചായ ഗ്ലാസുകളിലേക്കും മാറിമാറി നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വെള്ളം കുടിക്കുന്നതിനിടയിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആർത്തി ഒട്ടും കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
മാളവിക ചായ ഗ്ലാസുകളിലേക്ക് പകർന്നു. ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും വെള്ളം കുടിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് നോക്കിനിന്ന അച്ഛനോട് അവൾ ആ സംഭാഷണം മാറ്റിപ്പിടിച്ചു.
അവൾ ട്രേയിലേക്ക് ചായക്കപ്പുകൾ വെച്ചുകൊണ്ട് അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു:
“അച്ഛാ… രാഹുലിന് അതിനു ഒന്നും താല്പര്യം ഇല്ല, ഞൻ ഇവിടെ ഉള്ള കാര്യം തന്നെ അവൻ മറക്കുന്നു?”അച്ഛൻ വെള്ളം കുടിച്ച കുപ്പി ടേബിളിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.
എന്നിട്ട് ഗൗരവത്തോടെയും എന്നാൽ ചെറിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെയും മറുപടി പറഞ്ഞു:
“ഇല്ല മോളേ, അവൻ അവിടെ ജോലിയുടെ തിരക്ക് ആയിരിക്കും പിന്നെ നിനക്കും വേണ്ടി അല്ലെ അവൻ അവിടെ കഷ്ട്ട പെടുന്നത്.”
മാളവിക ആ ചായ ട്രേ എടുത്തുകൊണ്ട് അച്ഛന്റെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോകവേ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ശരിയാണ് അച്ഛാ, പൈസ മാത്രം ആണോ ജീവിതം.”
അച്ഛൻ മാളവികയുടെ ആ സംസാരം കേട്ടുകൊണ്ട്, അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകളിലേക്കും ആ സാരി ഒതുക്കിക്കെട്ടിയ ഇടുപ്പിലേക്കും വീണ്ടും കൊതിയോടെ ഒന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ആഹ്… ശരി, നീ ആ ചായ കൊണ്ടുപോയി ഹാളിൽ വെക്ക്, ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം.”
ചായക്കപ്പുകൾ വെച്ച ട്രേയുമായി മാളവിക ഹാളിലേക്ക് വന്നു. ലിവിംഗ് റൂമിലെ ടീപ്പോയ്ക്ക് (Tea table) മുകളിലായി അവൾ ആ ട്രേ
വെച്ചു.
അതിനുശേഷം അവൾ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് ചെന്ന് അമ്മായിയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഹാളിലെ കസേരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നിരുത്തി. അപ്പോഴേക്കും അച്ഛനും വന്ന് ആ കസേരകൾക്ക് സമീപം ഇരുന്നു.മാളവിക ഓരോരുത്തർക്കുമായി ചായക്കപ്പുകൾ എടുത്തു കൊടുത്തു.
എല്ലാവരും ചായ കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അല്പം കഴിഞ്ഞ് ചായയിൽ ഒരു കപ്പ് എടുത്തുകൊണ്ട് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു:
“ചായ കൊള്ളാം, എന്നാലും ഇതിൽ അല്പം പഞ്ചസാര കുറവാണല്ലോ…”
അത് കേട്ടതും മാളവിക ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി ഒളിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അച്ഛനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“അച്ഛൻ ഇനി പഞ്ചസാര കുറച്ച് കഴിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ഇപ്പോൾ തന്നെ അച്ഛന് പഞ്ചസാര കുറച്ച് കൂടുന്നുണ്ട് കേട്ടോ!”
മാളവിക പറഞ്ഞ ആ തമാശയും ഒപ്പം അവളുടെ ആ കള്ളച്ചിരിയും കണ്ടപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം ഒന്നിച്ചു ചിരിച്ചുപോയി. അമ്മയും അത് ശരിവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതെ മോളേ, നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാ. ഇവനിപ്പോൾ ഷുഗർ ഒക്കെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് എത്ര കാലമായി എന്നറിയാമോ? എപ്പോഴും മധുരം കഴിക്കുന്ന ഒരു ശീലം കൂടിയിട്ടുണ്ട്.”
അവരുടെ സംസാരം കേട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മാളവിക പറഞ്ഞു: “ശരി ശരി, എങ്കിൽ ഞാൻ അച്ഛന്റെ ചായയിലേക്ക് കുറച്ചു പഞ്ചസാര കൂടി ഇടാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ വേഗത്തിൽ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് പഞ്ചസാരയുടെ ഭരണിയുമായി അവൾ തിരികെ ഹാളിലേക്ക് വന്നു. അച്ഛൻ കസേരയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മാളവിക കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ പുറകിലൂടെ പതിയെ ചെന്നു നിന്നു.
എന്നിട്ട് ചായക്കപ്പിലേക്ക് പഞ്ചസാര ഇടാനായി അവൾ അച്ഛന്റെ പിറകിൽ നിന്ന് അല്പം മുന്നിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു.