അങ്ങനെ കുനിഞ്ഞ ആ നിമിഷം, അവളുടെ ഇടതുവശത്തെ മുലഭാഗം അച്ഛന്റെ തോളിലും പുറത്തുമായി
അമരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അവളുടെ മുലകൾ തന്റെ തോളിൽ വന്നുതടഞ്ഞ ആ പെട്ടെന്നുള്ള സ്പർശനത്തിൽ അച്ഛൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.
അച്ഛന്റെ കാതരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് മാളവിക പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു:
“അച്ഛാ… ഇനി ഇതിൽ ഇട്ട പഞ്ചസാര മതിയാകുമോ? അതോ കുറച്ചുകൂടി ഇടണോ?”
തന്റെ തോളിൽ അമർന്നിരിക്കുന്ന മരുമകളുടെ മുലയുടെ ചൂടും ആ കൊതിയൂറുന്ന സ്വരവും കേട്ടുകൊണ്ട് അച്ഛൻ എന്തോ ഒരു മയക്കത്തിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റതുപോലെ പെട്ടെന്ന് പതറിപ്പോയി. അദ്ദേഹം വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“ആ… മതി മോളേ, അതുമതി…”ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ, കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്ന അമ്മായി മാളവികയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് താല്പര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു:”മോളെ മാളു… ഇന്ന് സ്കൂളിലെ ഓഡിറ്റിങ് കാര്യങ്ങളൊക്കെ എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു? വലിയ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലാതെ തീർന്നോ?”
മാളവിക തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചായക്കപ്പ് ടേബിൾinu മുകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് അമ്മായിയെ നോക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു:
“അതൊക്കെ വലിയ കുഴപ്പമില്ലാതെ കഴിഞ്ഞു അമ്മായി. ഫയലുകളിലെ കണക്കുകളൊക്കെ നോക്കി ശരിയാക്കാൻ ചെറിയൊരു പാടായിരുന്നു, എങ്കിലും വിനോദ് സാറും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് കാര്യങ്ങളെല്ലാം പെട്ടെന്ന് തീർന്നു കിട്ടി.”
അമ്മായി തൃപ്തിയോടെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അത് നന്നായി. നീ കഷ്ടപ്പെട്ട് അതൊക്കെ ഒതുക്കിയല്ലോ.”
ചായ കുടി കഴിഞ്ഞയുടൻ അമ്മായി പെട്ടെന്ന് മാളവികയോട് സ്നേഹത്തോടെ നിർബന്ധിച്ചു:
“ഏതായാലും നീ ഇന്ന് വൈകിട്ട് ഇനി അങ്ങോട്ട് വണ്ടി ഓടിച്ചു പോകേണ്ട മോളേ. നീ ഇന്ന് ഇവിടെത്തെയങ്ങ് നിൽക്ക്. നാളെ രാവിലെ നമുക്ക് ഇവിടെനിന്നും നേരിട്ട് സ്കൂളിലേക്ക് പോകാം.”
മാളവിക ചെറിയൊരു മടിയോടെ പറഞ്ഞു: “അയ്യോ അമ്മായി, അതങ്ങനെയാ ശരിയാകുക? ഞാൻ വേറെ ഡ്രസ്സോ സാരിയോ ഒന്നും കൊണ്ടുവന്നിട്ടില്ലല്ലോ. നാളെ സ്കൂളിൽ ഇടാനുള്ള സാരിയും മറ്റുള്ള സാധനങ്ങളുമെല്ലാം എന്റെ വീട്ടിൽ അല്ലേ ഇരിക്കുന്നത്?”
അത് കേട്ട ഉടനെ അമ്മായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അതൊക്കെ എന്ത് വലിയ കാര്യം? നീ വേണമെങ്കിൽ എന്റെ സാരികളിൽ നിന്ന് നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള നല്ലൊരു സാരി എടുത്തോളൂ.
പിന്നെ ബ്ലൗസിന്റെ കാര്യം പറയുകയാണെങ്കിൽ, നിന്റെ കയ്യിൽ വെള്ള ബ്ലൗസ് ഉണ്ടല്ലോ. അത് ഏത് സാരിയോടും ഇണങ്ങുന്നതുമാണ്. അതങ്ങ് ഇട്ടാൽ പോരെ?”മാളവിക തന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു നാണം വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതല്ല അമ്മായി… ഞാൻ വേറെ ഡ്രസ്സോ ഇന്നറുകളോ ഒന്നും എടുത്തുകൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടാ…”
എന്നാൽ അമ്മായി അത് ഒരു തടസ്സമായിത്തന്നെ കണ്ടില്ല. അവർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഓ, ഇതാണോ വലിയ കാര്യം? അതൊക്കെ ഇപ്പൊ രാത്രിയല്ലേ മോളെ, രാത്രി കിടക്കുമ്പോൾ ഇന്നർ ഒക്കെ ഊരി വെച്ച് കിടക്കുന്നതല്ലേ സുഖം?
പിന്നെ നാളെ രാവിലെ സ്കൂളിൽ പോകാൻ നേരത്തേക്ക്, നീ ആ ഇന്നർ അപ്പോൾത്തന്നെ അലക്കി കായോടുകയാണെങ്കിൽ രാവിലെയാകുമ്പോഴേക്കും ഉണങ്ങി കിട്ടുമല്ലോ. അതിനെന്താ ഇപ്പൊ ഇത്ര ആലോചിക്കാൻ?”അവൾ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു നോക്കി.
ആ സമയം അച്ഛൻ അതൊന്നും കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ കയ്യിലൊരു മാസികയും പിടിച്ച് അതിലെ ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി വളരെ ശാന്തമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.അമ്മയും അമ്മായിയുടെ ആ വാക്കുകളെ പൂർണ്ണമായി പിന്താങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതെ മോളെ, ചേച്ചി പറഞ്ഞതുതന്നെയാ ശരി. നീ ഇന്ന് ഇവിടെ നിൽക്ക്. വെറുതെ എന്തിനാ രാത്രി വണ്ടി ഓടിച്ച് അങ്ങോട്ട് പോകുന്നത്?
ഇന്ന് നീ ഞങളുടെ കൂടെ ഇവിടെ നിൽക്.”അമ്മായി മാളവികയെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു:
“അമ്മേ, മോളെ മാളു… നീ ഇന്ന് രാത്രി കിടക്കാൻ അർജുന്റെ റൂമിൽ കിടന്നോ.
അതാകുമ്പോൾ നിനക്ക് സ്വൈര്യവുമായിരിക്കുമല്ലോ. പിന്നെ ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തെങ്കിലും സ്കൂൾ വർക്കോ ചെയ്യാനുണ്ടെങ്കിൽ അവിടെയാണ് കുറച്ചുകൂടി സൗകര്യം.”