ചിന്ത കാടുകയറിയപ്പോൾ അകത്തുനിന്നും ചെറിയമ്മ “കയറി വന്നോ” എന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കതക് തുറന്നു.
എന്റെ മുൻപിൽ കാല് നീട്ടിയിരിക്കുന്ന ആ രൂപം കണ്ടു ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നുപോയി.
ആ അമ്മിഞ്ഞ പകുതിയേ മറച്ചിട്ടുള്ളൂ! ആ നിപ്പിളിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ഭാഗം ലേശം പുറത്തു കാണാം. ഞാൻ അറിയാതെ അത് കണ്ടു കൊതിച്ചു വാ പൊളിച്ചുപോയി. എന്റെ മുണ്ടിൽ കുട്ടൻ അതിന്റെ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ എത്തി നിൽക്കുന്നു. ഞാൻ അറിയാതെ എന്റെ കൈ കുട്ടനെ പിടിച്ച് ഒന്ന് ഞെക്കിപ്പോയി.
ഞാൻ അങ്ങനെ നോക്കുന്നത് കണ്ടു ചെറിയമ്മ അവിടം മറച്ചു, എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി.
ഞാൻ താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ചെറിയമ്മ ഒരു പട്ടു കൊണ്ട് കോണകം മറച്ചു.
ഞാൻ: “ഞാൻ സ്വത്തിനോട് താഴെ ഉടുക്കാൻ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ…”
ചെറിയമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്: “അത് പൊന്നു തന്നതിൽ രണ്ടു എണ്ണം ഉണ്ടായിരുന്നു, അപ്പോൾ ഞാൻ താഴെയും ഉടുത്തു.
ഇനി പൊന്നിന് വേണ്ടേൽ ഇന്നാ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് സ്വത്ത് അത് അഴിച്ചു എന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു.
ഞാൻ അത് പിടിച്ചിട്ട്: “പാട്ടിന് ഇപ്പോൾ സ്വത്തിന്റെ മണം ആയി…”
ചെറിയമ്മ: “പോടാ കള്ളാ…”
ഞാൻ: “സ്വത്തെ, ഇനി ഒരു കാര്യം കൂടെ…?”
ചെറിയമ്മ എന്നെ നോക്കി പുരികം പൊക്കി “ഇനി എന്താ?” എന്ന് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ: “നമുക്ക് ഇപ്പോൾ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ആ മാലയെല്ലാം മാറ്റി സ്വത്തിന്റെ പാലക്കാമാല ഇടാം?”
ചെറിയമ്മ: “ഉം, ഞാൻ ഇത് അഴിക്കാം, പൊന്നു അവിടുന്ന് അത് ഇങ്ങു എടുത്തു കൊണ്ടുവാ…”
ഞാൻ ആഭരണപ്പെട്ടി തുറന്നു ആ പാലക്കാമാല എടുത്തു കൊടുത്തു.
ചെറിയമ്മ അത് അണിഞ്ഞു, അതിൽ അതീവ സുന്ദരിയായി മാറി.
ഞാൻ: “എനിക്ക് ഇഷ്ടം കൂടി
കൂടി വരു…”
ഞാൻ ചെറിയമ്മയെ നോക്കി ഇങ്ങനെ പാടി:
പൊൻവെയിൽ പുൽകുന്ന പവിഴമലരേ,
പൂമെത്തയിൽ നീയൊരു സ്വപ്നംപോൽ;
മഞ്ഞപ്പട്ടുടുത്ത നിൻ മെയ്‌യഴകിൽ
മയങ്ങിയെൻ മിഴികൾ മറന്നുപോയ്…
പാലക്കാമാല തൻ പൊൻതിളക്കത്തിൽ
പുഞ്ചിരി പൂക്കും നിൻ വദനം;
പാതി വിരിഞ്ഞൊരു താമരയെന്നപോൽ
പാരിലെ ലാവണ്യമെല്ലാം നിന്നിൽ…
കുളിർക്കാറ്റിലാടുന്ന ആലിലവയറിൽ
കൺകളുടക്കിയെൻ മനസ്സു നിന്നു;
പാദസരം ചാർത്തിയ പാദങ്ങൾ മടക്കി
പൂമെത്തയിലമരും നിൻ രൂപം കണ്ടു…
അറിയാതെയെൻ ഹൃദയവീണയിൽ
അനുരാഗമാം രാഗം തുളുമ്പി;
ഒരുവാക്കുരിയാടാതെ നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ
ഒരു ജന്മമീ മൗനം മതിയാകുമോ?
കൊതിതീരാ മോഹങ്ങൾ നെഞ്ചിലൊതുക്കി
നിന്നരികിലിങ്ങനെ ഇരുന്നോട്ടെ ഞാൻ;
നിൻ മന്ദഹാസത്തിൻ നിലാവിൽ മുങ്ങിയെൻ
നാളുകളെല്ലാം മറന്നോട്ടെ ഞാൻ…
മായാത്ത ചിത്രമായ് എൻ മിഴികളിൽ
മറയാതെ നീയെന്നും നിലനിൽക്കൂ;
നീയറിയാതെയെൻ ഹൃദയത്തിലൂറിയ
പ്രണയമൊരു ജന്മം പൂത്തുനിൽക്കട്ടെ…
ചെറിയമ്മ കണ്ണ് മിഴിച്ച് എന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു: “എന്താ പൊന്നെ ഇത്…? എന്റെ കള്ളക്കണ്ണൻ ഒരു കവിയും ആണോ…?”
ഞാൻ: “ആ, എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നി, ഞാൻ പാടി, അതെ ഉള്ളൂ.”
ചെറിയമ്മ: “എനിക്ക് ഇഷ്ടായി… എന്തൊക്കെയാ പൊന്നു പറഞ്ഞെ…?”
ഞാൻ: “എന്നാൽ ഒന്നു കെട്ടിപ്പിക്കാം…”
ചെറിയമ്മ: “ഇങ്ങനെ പറ്റില്ല… എനിക്ക് മുണ്ടുടുക്കണം, ഈ ആഭരണമെല്ലാം അഴിക്കണം, പിന്നെ എന്റെ ബ്ലൗസ് ഇടണം… എന്നിട്ട് കെട്ടിപ്പിടിക്കാം എന്റെ പൊന്നിനെ.”
ഞാൻ: “ഇങ്ങനെ പറ്റില്ലേ?”
ചെറിയമ്മ: “അയ്യടാ… പറ്റില്ലാലോ പൊന്നെ…”
ഞാൻ: “ശോ… എന്നാൽ ബ്ലൗസ് വേണ്ട, ഇത് മതി… അതെങ്കിലും സമ്മതിക്ക് സ്വത്തെ.”
ചെറിയമ്മ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു എന്നിട്ട്: “അത് വേണോ പൊന്നെ?”
ഞാൻ: “തരുമോ?”
ചെറിയമ്മ: “ഉം, ഞാൻ ഒന്ന്
ആലോചിക്കട്ടെ… പൊന്നു പുറത്തുനിൽക്ക്, ഞാൻ ഇതൊക്കെ ഒന്ന് മാറ്റിയിട്ട് വിളിക്കാം.”
ഞാൻ: “സ്വത്ത് സ്വർണം അഴിച്ചോ, അപ്പോൾ ഞാൻ പോകാം…”
ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് ചെറിയമ്മ സ്വർണം വയ്ക്കാൻ പോയപ്പോൾ ഞാൻ ചെറിയമ്മയുടെ ബ്ലൗസ് എടുത്ത് മുണ്ടിനടിയിൽ വച്ചു, ഒന്നും അറിയാത്തപോലെ നിന്നു.
ചെറിയമ്മ: “ഇനി പൊന്നു കതടച്ച് വെളിയിൽ നിന്നോ, ഞാൻ വിളിക്കാം.”