“ഞാൻ കുളിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു…
അതാ വാതിൽ തുറക്കാൻ താമസിച്ചത്…”
അത് ഒരു ക്ഷമാപണമല്ലായിരുന്നു…
ഒരു വിശദീകരണവും അല്ല…
വെറും ഒരു പറച്ചിൽ…
അവളുടെ മുഖത്ത്
പുഞ്ചിരിയില്ല…
ഭയമില്ല…
കുറ്റബോധവും ഇല്ല…
എന്നെ നോക്കിയതുപോലുമില്ല…
അവൾ പുറം തിരിഞ്ഞു
അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു —
ചായ എടുക്കാൻ…
ഞാൻ സ്ഥബ്ധനായി നോക്കി നിന്നു…
അവളുടെ ആ നടത്തം സ്വാഭാവികമാണെന്ന് അവൾ അഭിനയിച്ചെങ്കിലും,
എനിക്ക് അത് ഒരു നാട്ട്യമാണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു…
അവളുടെ ചന്തികളുടെ അസാധാരണമായ ഇളക്കം… അവൾ പാന്റിയും അണിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്ന് തീർപ്പു വരുത്തി!!
ഞാൻ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു…
ഓരോ കാൽവയ്പ്പിലും ഹൃദയത്തിന്റെ താളം തെറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു…
ബെഡ്റൂമിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട നിമിഷം
എന്റെ തകർന്ന മനസ്സ് വീണ്ടും തരിപ്പണമായി…
എന്നും ചിട്ടയോടെയും അടുക്കത്തോടെ കണ്ടിരുന്ന എന്റെ ബെഡ്റൂം ഇപ്പോൾ
ഒരു യുദ്ധഭൂമിപോലെയായിരുന്നു…
ബെഡ് ഒന്നാകെ ചുക്കി ചുളിഞ്ഞിരുന്നു – പടവെട്ടിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച യുദ്ധഭൂമി പോലെ…
മെത്തയിൽ പലയിടങ്ങളിലായി
ആകൃതിയില്ലാത്ത വട്ടത്തിലുള്ള നനവുകൾ – ചോരകുടിച്ച മണ്ണ് പോലെ…
ഷബീനയുടെ ബ്രായും, പന്റീസും, മൊബൈലും മെത്തയിൽ അലസമായി കിടക്കുന്നു…
മറ്റു വസ്ത്രങ്ങൾ തറയിൽ ചിന്നി ചിതറി കിടക്കുന്നു – കൈവിടപ്പെട്ട ആയുധങ്ങൾ പോലെ…
എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി… നേരെ നിൽക്കാൻ പോലും വയ്യാതെ മുട്ടിലിരുന്ന് പോയി–
ഒടിഞ്ഞു മറിഞ്ഞ രഥം പോലെ!!
എന്റെ മനസ്സും ഇപ്പോൾ ആ മുറിയിലേതുപോലെ
ഒടുങ്ങിയില്ലാത്ത യുദ്ധഭൂമിയായിരുന്നു – 18 ദിവസത്തെ പൊരിനുള്ള
കുരുക്ഷേത്രത്തിന്റെ സാക്ഷി പോലെ!!
കണ്ണുനീരാൽ എന്റെ കാഴ്ച തന്നെ
മങ്ങിയിരുന്നു…
ബാത്റൂമിൽ കയറി മുഖം കഴുകി…
തിരിഞ്ഞു നടക്കവേ എന്റെ കണ്ണ്
ഒരിടത്ത് തട്ടി നിന്നു…
ക്ലോസറ്റിൽ ഉപയോഗിച്ച് ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു കോണ്ടം…
അതിനോട് ചേർന്ന് വേസ്റ്റ് ബിന്നിൽ
അതിന്റെ കവറും…
അക്ഷരങ്ങൾ കണ്ണിൽ വെട്ടിപ്പിടിച്ചു…
XXL
ആ നിമിഷം ചത്ത മനസ്സിലേക്ക് വീണ്ടും ഒരു ശരം കൂടി കുത്തിയിറങ്ങി…
ഇതുവരെ താങ്ങിയിരുന്നത്
വേദനയാണെങ്കിൽ… ഇത്
അപമാനമായിരുന്നു…
ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഷബീന എന്നെയും കാത്ത് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു…
കയ്യിൽ ചായ…
പക്ഷേ അത് ആശ്വാസമല്ലായിരുന്നു…
വാക്കുകൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല… പുഞ്ചിരിയില്ല… ഒഴിവാക്കലുമില്ല…
എന്നെ നേരെ നോക്കി നിന്നിരുന്നു…
ഭാവം — രൗദ്രം…ഭീമത്സ്യം…
ചായക്കപ്പിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു വന്ന
ആവി പോലും ആ മുറിയിലെ വെറുപ്പം
ഉരുക്കാൻ മതിയായില്ല…
അവൾ ഒന്നും മറച്ചുവെക്കുന്നില്ലായിരുന്നു…
ഒന്നും വിശദീകരിക്കാനും ശ്രമിച്ചില്ല…
അത് ഒരു ക്ഷമാപണമല്ല…
ഒരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു…
പഴശ്ശിയുടെ യുദ്ധം ഇതുവരെ
തുടങ്ങിയിട്ടില്ലെന്നും…
ഇനി തുടങ്ങാൻ പോകുന്നേ ഉള്ളൂ എന്നും എന്നോട് നിശ്ശബ്ദമായി പറയുന്നതുപോലെ!!