അവളുടെ നോട്ടം എന്റെ മുഖത്തേക്ക് മാറി…
മുഖത്തെ ‘ശാന്തത’ മന്ദമായി രൂക്ഷതയായി!
ഇന്നലെ കണ്ണാടിയിലെ അവളുടെ പ്രതിബിംബം എന്നെ നോക്കിയ അതേ നോട്ടം… തീ പാറുന്ന നോട്ടം!!
എനിക്ക് അകത്ത് അകാരണമായ ഒരു ഭയം ചുരണ്ടിക്കയറി!!
ആദ്യമായി മോഷണം പിടിക്കപ്പെട്ട ഒരാളെപ്പോലെ…
അല്ലെങ്കിൽ
ഉത്തരം അറിയാതെ ടീച്ചറുടെ മുന്നിൽ
നിന്ന് വിറക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ— ഞാൻ അവളുടെ മുന്നിൽ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു വിറച്ചു!!
അവൾ ചായ എന്റെ നേരെ നീട്ടി….
ഞാൻ വാങ്ങി.
വീണ്ടും അവൾ എന്റെ നേരെ കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ.. അവളുടെ മൊബൈൽ
ഞാൻ അവളുടെ കയ്യിലേക്കു തിരിച്ചു നൽകി…
അസഹ്യമായ എന്തോ ഉള്ളിൽ കുത്തിയതുപോലെ ഒരു നിമിഷം
തലയിളക്കി— അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു…
അവളുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ വിറച്ചുനിന്നു എന്നത് വെറും ആലങ്കാരികമായി പറഞ്ഞതല്ല!
അവൾ മുറിവിട്ട് പോയി കഴിഞ്ഞിട്ടും എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കപ്പും സോസറും
വിറയലിൽ കൂട്ടിമുട്ടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി…
അതിനിടയിൽ ചായ അറ്റംവിട്ടു പുറത്തേക്ക് തുളുമ്പി വീണു!!
ഇന്ന് തെറ്റ് എന്റെ ഭാഗത്തായിരുന്നു…
അവളുടെ സമ്മതം കൂടാതെ, അവളുടെ മൊബൈൽ ഞാൻ പരിശോധിച്ചു.
അത് അവളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്കുള്ള നഗ്നമായ കടന്നുകയറ്റമായിരുന്നു.
വീണ്ടും നമ്മൾ പിണക്കത്തിലായി…
അന്നത്തെ അത്താഴത്തിനും എനിക്ക് രുചി തോന്നിയില്ല…
വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ മനസ്സിനായിരുന്നു കൂടുതൽ കത്തൽ…
അപൂർവങ്ങളിൽ അപൂർവമായി മാത്രം
വലിയ സന്തോഷങ്ങളോ, വലിയ നേട്ടങ്ങളോ വന്നാൽ മാത്രമാണ് ഞാൻ മദ്യപിച്ചിട്ടുള്ളത്.
പക്ഷേ അന്ന്… അന്ന് ഞാൻ രണ്ടെണ്ണം വിട്ടു.
അതിന് രണ്ട് കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ഒന്ന് — മനസ്സിലെ കത്തൽ അടക്കാൻ മദ്യമാണ് ഏറ്റവും ബെസ്റ്റ്!
രണ്ടാമത് — ഉറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ്,
ഷബീനയോട് മനസ്സ് തുറന്ന് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു,, അതിന് എനിക്ക് കുറച്ച് ധൈര്യം വേണമായിരുന്നു.
പതിവിന് വിരുദ്ധമായി,,, ഒരു വിശേഷവും ഇല്ലാതെ ഞാൻ മദ്യപിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഷബീന അല്പം പകപ്പോടെ എന്നെ നോക്കി… എങ്കിലും അവൾ എതിർത്തില്ല.
അന്നവൾ എതിർത്തിരുന്നെങ്കിലും —
ഞാൻ കുടിച്ചേനെ.
ഞാൻ മുറിയിൽ തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴേക്കും ഷബീന കിടന്നിരുന്നു… എങ്കിലും മുറിയിലെ വെട്ടം അണച്ചിരുന്നില്ല…
അവൾ ബെഡിന്റെ ഒരു മൂലയോട് ചേർന്ന് കണ്ണുകൾ അടച്ചു ചെരിഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു
ഞാൻ ഒരു പൂച്ചയുടെ മെഴ്വയക്കത്തോടെ നാലുകാലിൽ പതിയെ ബെഡിലേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറി,, വലതു കൈ അവളുടെ ഇടുപ്പിനോട് ചേർത്തുകെട്ടി അവളോട് കൂടുതൽ ചേർന്ന് കിടന്നു…
എന്റെ സ്പർശനമേറ്റ അവളുടെ ചലനങ്ങളിൽ നിന്നും അവൾ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യമായിരുന്നു…
എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു…
മദ്യത്തിന്റെ പിൻബലം ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അത് പറയുമ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നില്ല…
ഹ്മ്മ്… എനിക്കുള്ള മറുപടിയായി ഷബീന മൂളി…
അല്ല.. ഞാൻ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു… അന്ന് നീ പറഞ്ഞ പോലെ നമുക്ക് ഈ ഡോക്ടറെ മാറ്റിയാലോ…??
ഞാൻ നൈസ് ആയിട്ട് കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു!!
അല്പ നേരത്തെ നിശബ്ദത… എന്നിലെ സമ്മർദ്ദം ചെറുതായി കൂട്ടുന്ന ഒരു നിശബ്ദത!!
“അതെന്തേ…? ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ തോന്നാൻ….?”
എന്റെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഷെബീനയുടെ മറുചോദ്യം… വളരെ ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ…
“എന്തോ… അയാൾ നമുക്ക് ശരിയാകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല…”
(ഇപ്രാവശ്യം എന്റെ ശബ്ദം അല്പം ഇടറിയിരുന്നു… ചെറുതാ…യിട്ട്!!)
“പക്ഷേ.. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല…”
ഷബീന വീണ്ടും എന്നെ കൂടുതൽ സമ്മർദ്ദത്തിൽ ആഴ്ത്തി…
അവളുടെ ആ മറുപടിയിൽ ഇനി എന്ത് പറയണം എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥസയിലായിരുന്നു ഞാൻ… പക്ഷേ ഇനിയും പറയാതിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ അതുകൊണ്ട് ഞാൻ രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു…