ആ നിമിഷം.. എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉയർന്നുവന്നിരുന്ന എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും… എല്ലാ കലഹങ്ങളും പുറത്തുവരാതെ ഉള്ളിൽ തന്നെ അടിഞ്ഞുമറിഞ്ഞു…
വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ തന്നെ തകർന്നു… ദേഷ്യം നെഞ്ചിനുള്ളിൽ തന്നെ മരിച്ചു!!
തെറ്റ് ചെയ്യുന്നത് അവളാണ്…. എല്ലാം മറച്ചുവെക്കുന്നതും ഒളിപ്പിക്കുന്നതും അവൾ തന്നെയാണ്….
പക്ഷേ, ഭയം.. അത് എന്റെ ഉള്ളിലും..
എന്തൊരു മറിമായം!!
ഷബീന ബെഡിൽ നിന്നും നൈറ്റി എടുക്കാൻ എനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു…
വീണ്ടും… എന്റെ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ച
അവളുടെ ശരീരത്തിൽ തെളിഞ്ഞു—
ഡോക്ടർ അവൾക്കു നൽകിയ മറ്റൊരു സമ്മാനം…
കഴുത്തിന് താഴെ, മാറിടത്തിന് അല്പം മുകളിലായി.. ചെറിയൊരു നീലനിറം…
രക്തം കല്ലി കുടിച്ചുപോയ പോലെ…
അത് ഒരു കടിപ്പാടിന്റെ… സ്നേഹചുംബനത്തിന്റെ
നിശ്ശബ്ദ സാക്ഷ്യപത്രം പോലെയായിരുന്നു…
എന്റെ ഉള്ളിൽ… ചോദ്യങ്ങളും, കലഹങ്ങളും, ഭയങ്ങളും ഒന്നൊന്നായി പടർന്നു!!
പക്ഷേ… എന്തു കൊണ്ടോ.. എന്റെ നാക്കിന് വാക്കില്ല,
കൈകൾക്ക് നീക്കമില്ല.
ശബ്ദമില്ലാത്ത ദേഷ്യവും ഭയവും
എന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ കനത്ത നിഴലായി വീണു!!
നിസ്സഹായതയും ഭയവും എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒഴുകി…
മൗനത്തിൽ തളർന്ന ഞാൻ.. ശരീരവും മനസ്സും ഒരുമിച്ചു പൂർണ്ണമായും പതറി നിൽക്കുകയായിരുന്നു…
ഷബീന വീണ്ടും കണ്ണാടിക്കുനേരെ തിരിഞ്ഞു..
അവളുടെ പ്രതിബിംബം.. എന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ടു തന്നെ
നൈറ്റി തലവഴി അണിഞ്ഞു…
ആ നീക്കത്തിൽ, ഡോക്ടറുടെ പുത്തൻ സമ്മാനങ്ങൾ എല്ലാം
എന്റെ കൺവെട്ടത്തിൽ നിന്നു പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയി!!
ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ പതിയെ പൂട്ടി… അല്ല—
ആകെ തളർന്നിരുന്ന കണ്ണുകൾ എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഇല്ലാതെ ‘തന്നെ’ അടഞ്ഞുപോവുകയായിരുന്നു!
നിമിഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി…
ഓരോ നിമിഷവും കഴിഞ്ഞു പോകുമ്പോഴും മനസ്സിലെ അസ്വസ്ഥത കൂടിക്കൂടി വന്നു…
അന്ന് ആ മൂളലിലൂടെ സമ്മതം നൽകിയതിന് ഞാൻ എന്നെ തന്നെ പഴിക്കുകയായിരുന്നു…
എന്തിനാണ് ഞാൻ അത് ചെയ്തത്?
ലോകത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഭർത്താവ് ചെയ്യുമോ ഇതുപോലെ??
മെത്ത ചെറുതായി ഞെരിഞ്ഞമരുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു…
ഷബീനയുടെ തണുത്ത കൈ സ്പർശം എന്റെ നെറ്റിയിൽ തോന്നി…
“എന്താ… സുഖമില്ലേ…?”
ഷബീനയുടെ ശാന്തത നിറഞ്ഞ, നിഷ്പ്രഭമായ ഒരു ചോദ്യം…
എന്റെ കണ്ണുകൾ പതിയെ തുറക്കപ്പെട്ടു,,,, നേർത്ത അവിശ്വാസത്തോടെയായിരുന്നു ഞാൻ
ഷബീനയുടെ നേർക്കു നോക്കിയത്…
എന്നെ നോക്കി,ചെറുതായി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഷബീന…
ഞാൻ ശരിക്കും ഭ്രമിച്ചു പോയി…
കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മണിക്കൂറുകളായി
അവൾ പെരുമാറിയിരുന്നത്
എനിക്ക് ഇതുവരെ പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു വ്യക്തിയെ പോലെയായിരുന്നു…
പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ എന്റെ അടുത്ത് കിടന്നു ചെറുതായി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ‘ഷബീനയെ’ എന്റെ ആ പഴയ ഷബീനയെ പോലെ തന്നെ തോന്നിച്ചു….
അതേ കരുതൽ…
അതേ സ്നേഹം…
അതേ നിഷ്കളങ്കത…
“ചൂടൊന്നും ഇല്ലല്ലോ…?”
എന്റെ നെറ്റിയിൽ കൈയുടെ ഉൾഭാഗവും,, പുറംഭാഗവും മാറി മാറി പതിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഷബീന കരുതലോടെ ചോദിച്ചു!
പക്ഷേ, എന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും അപ്പോഴും ഒരു പ്രതികരണവും പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല – സ്തംഭനം അല്ലാതെ!!
“എന്തെങ്കിലും ടെൻഷൻ ഉണ്ടോ…?”
നിഷ്കളങ്കതയോടെയുള്ള അവളുടെ അടുത്ത ചോദ്യത്തിൽ ഞാൻ സ്വയം ചോദിച്ചു പോയി—
“അല്ല, എനിക്ക് തെറ്റിയോ…?”
ഇപ്പോൾ അവളുടെ പെരുമാറ്റം കണ്ടാൽ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെയാണ്…
പക്ഷേ, മൊബൈലിൽ ഞാൻ വായിച്ച
അവളുടെ പാതിമുറിഞ്ഞ പ്രണയകാവ്യം,
അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഡോക്ടറുടെ സമ്മാനങ്ങളായ നഖക്ഷതകളും
കടിപ്പാടുകളും…
അപ്പോൾ,അതെല്ലാം എന്തായിരുന്നു…?
ഇത് എന്താ…?
മമ്മൂട്ടിയുടെ ‘നൻപകൽ നേരത്തു മയക്കം’ എന്ന സിനിമയോ…?
ആ ഒരു അവസരത്തിലും എന്റെ മനസ്സ് അങ്ങനെ ചോദിച്ചു പോയി…