ആ രാത്രിയിൽ ഞാൻ തോറ്റത് ഒരു വാദത്തിൽ അല്ല — മറിച്ച്..
ഒരു മനുഷ്യൻ എന്ന നിലയിലും … ഒരു ഭർത്താവ് എന്ന നിലയിലും ഞാൻ സമ്പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു!!
ഷബീന പതിയെ മെത്തയിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു… എനിക്ക് പുറംതിരിഞ്ഞ്… അമർഷത്തോടെ…
അവളുടെ ശ്വാസം കട്ടിയാകുന്നത്
അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ അനിയന്ത്രിതമായ ചെറിയ ചലനങ്ങളിൽ നിന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു.
അവളുടെ മുഖം എനിക്ക് കാണാനായില്ല… പക്ഷേ ആ നിമിഷം
എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് തെളിഞ്ഞുവന്നത്
ഒരു മുഖം മാത്രമായിരുന്നു.
“വിടമാട്ടെ…? എന്നെ എങ്കെയും പോക വിടമാട്ടെ…?” എന്ന് ചോദിക്കുന്ന നാഗവല്ലിയുടെ മുഖം!!
പണ്ടാരമടങ്ങാൻ ആയിട്ട് അതിന്റെ പിന്നിൽ ആ ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് മ്യൂസിക്കും കൂടെ എന്റെ മനസ്സിൽ താളം കൊട്ടി…
എന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം കൂടുതൽ കട്ടിയാക്കാൻ എന്ന കണക്കെ…
അവനവന് ഒതുങ്ങാത്ത ഓരോന്ന് തുടങ്ങി വെച്ചിട്ട്…. ഷബീന മുരണ്ടു…
അവളുടെ ഓരോ മുരളിച്ചയും ഓരോ ശരം പോലെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കുത്തിക്കയറി…
ഞാൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല,, ഒന്നും പറഞ്ഞുമില്ല… നേരെ ചൊവ്വേ ശ്വാസം പോലും വിടാതെ.. ഭയത്തോടെ മെത്തയിൽ പതുങ്ങിക്കിടന്നു!
ഷബീന തുടർന്നു… അവൾ പറയുകയായിരുന്നില്ല… ആക്രോഷിക്കുകയായിരുന്നു… ഓരോ വാക്കും കൽപ്പനകളായിരുന്നു!!
നാളെ… നാളെത്തന്നെ നിങ്ങൾ ആ ഡോക്ടറെ മാറ്റിക്കോണം…
പക്ഷേ അതിനുമുമ്പ് ഒരു കണ്ടീഷൻ…
“അയാളെ മാറ്റുന്നതിന് മുൻപ്…
നിങ്ങൾ ആളുമായി സംസാരിക്കണം.
ഏത് കാരണം വേണമെങ്കിലും പറയൂ…
അത് നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം…
പക്ഷേ പറയണം… ആ മര്യാദയെങ്കിലും നിങ്ങൾ കാണിക്കണം!!
അവളുടെ ആ പറച്ചിലിൽ എന്നോടുള്ള വെറുപ്പുണ്ടായിരുന്നു…
തളിർത്തു പൂക്കുന്നതിനു മുന്നേ വാടിപ്പോയ പ്രണയത്തിന്റെ നിരാശയുണ്ടായിരുന്നു…
നെയ്തു കൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചീട്ടു കൊട്ടാരം ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ തകർന്നു തരിപ്പണമായതിന്റെ നിസ്സഹായത ഉണ്ടായിരുന്നു….
*************
ബുധനാഴ്ച രാവിലെ, ജോലിയിൽ അല്പം തിരക്കൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ,
ഞാൻ ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനിയിൽ വിളിച്ചു ഡോക്ടറെ മാറ്റാനുള്ള അപേക്ഷ സമർപ്പിച്ചു.
കാരണം –
എന്റെ ഭാര്യക്ക് ലേഡി ഡോക്ടറെയാണ് കൂടുതൽ കംഫർട്ടബിൾ ആയി തോന്നുന്നത്… അത്രമാത്രം പറഞ്ഞു!
പക്ഷേ, ഞാൻ ഒരു തെറ്റു ചെയ്തു…
ഞാൻ ഡോക്ടറുമായി സംസാരിച്ചില്ല.
സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല എന്ന് പറയുന്നതാകും കൂടുതൽ ശരി!!
ഷബീനയുടെ കട്ടിയേറിയ കണ്ടീഷൻ
എന്റെ മനസ്സിനെ തുടരെ തുടരെ അസ്വസ്ഥമാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു…
അതിനാൽ, ഒരു മെസ്സേജ് ആയോ, ഫോൺ കോൾ ആയോ
ഡോക്ടറുമായി സംസാരിക്കാൻ ഞാൻ പലവട്ടം ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു…
പക്ഷേ സാധിച്ചില്ല… എന്ത് പറയണം… എങ്ങനെ തുടങ്ങണം… എന്നത് എനിക്ക് തീരുമാനിക്കാനായില്ല!
അന്നും ഞാൻ അവരുടെ വാട്സ്ആപ്പ് ലാസ്റ്റ് സീൻ സ്റ്റാറ്റസ് ചെക്ക് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു…
ഏതാണ്ട് 9:40ന് രണ്ടുപേരെയും ഒരുമിച്ച് ലാസ്റ്റ് സീൻ സ്റ്റാറ്റസിൽ കണ്ടിരുന്നു…
പക്ഷേ അതിനുശേഷം ഡോക്ടർ പലപ്പോഴും ഓൺലൈനിൽ വന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും… ഷബീനയെ പിന്നെ ഓൺലൈനിൽ കണ്ടതേ ഇല്ലായിരുന്നു!!
വൈകിട്ട് ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ
ഷബീന എന്നെ സ്വീകരിച്ചത് തീരെ
ഉത്സാഹമില്ലാതെ ആയിരുന്നു….
ഇന്നലെയോട് താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അവൾ വല്ലാതെ മാറിയിരുന്നു….
കളിപ്പാട്ടം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ.
അല്ലെങ്കിൽ…
അപ്രതീക്ഷിതമായി ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ഭാര്യയെ പോലെ….
അന്നും നമ്മൾ തമ്മിൽ സംസാരം ഒന്നുമുണ്ടായില്ല…
ചായ തരുമ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചത്
ഒരൊറ്റ കാര്യമായിരുന്നു —
“ഇന്ന് ഡോക്ടറുമായി സംസാരിച്ചിരുന്നോ…?”
ആ ചോദ്യത്തിൽ എന്റെ ഉള്ളം ഒന്ന് പതറി… പക്ഷേ അത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ “സംസാരിച്ചിരുന്നു” എന്ന് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ