എങ്കിലും അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ അഭിമാനം വിജയകരമായ ഒരു വ്യവസായിനിയാകുന്നതിലല്ല, അരവിന്ദിനെ നല്ലൊരു മനുഷ്യനാക്കി വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിലായിരുന്നു.
മൂന്നാമത്തെയാൾ പാർവതി.
പക്ഷേ ആ പേരിൽ അവളെ വിളിക്കുന്നവർ വളരെ കുറവായിരുന്നു.
എല്ലാവർക്കും അവൾ പാറു, അല്ലെങ്കിൽ ശങ്കരനാരായണ മേനോന് പ്രിയപ്പെട്ട പാറുക്കുട്ടി.
അനുപമയുടെ സഹോദരന്റെ മകൾ. വിധിയുടെ മറ്റൊരു ക്രൂരതയായി, ശ്രീഹരിയുടെ ജീവനെടുത്ത അതേ അപകടത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു പാർവതിയുടെ മാതാപിതാക്കളും മരിച്ചത്. ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും സിറ്റിയിലേക്കുള്ള ആ യാത്രയിൽ അന്നു രക്ഷപെട്ട ഒരേയൊരാൾ ജനിച്ചിട്ടു ദിവസങ്ങൾ മാത്രം പ്രായമായ പാറുക്കുട്ടി ആയിരുന്നു.
ഒരൊറ്റ ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അവൾക്ക് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നഷ്ടമായി. അന്ന് പ്രായം വളരെ ചെറുതായിരുന്നു. അനുപമ ഒരു നിമിഷം പോലും മടിച്ചില്ല. സ്വന്തം മകനെ പോലെ തന്നെ പാറുവിനെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. അങ്ങനെ മംഗലശ്ശേരി അവളുടെ വീടായി മാറി.
അരവിന്ദിനൊപ്പം തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ വളർച്ച. അവർ ബന്ധുക്കൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല; ഒരുമിച്ച് വളർന്ന സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെയായിരുന്നു. വഴക്കും തമാശയും പരാതികളും രഹസ്യങ്ങളും എല്ലാം പങ്കുവെച്ച് ബാല്യം കടന്നുപോയി.
വീട്ടിൽ എല്ലാവരും അരവിന്ദിനെ അച്ചു എന്ന് വിളിച്ചുപോലെ, പാറുവും അവനെ അച്ചു എന്നേ വിളിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. അച്ചുവിനെക്കാൾ ചെറുപ്പമായിരുന്നെങ്കിലും അവനോട് കൽപന പറയാനും ശാസിക്കാനും അവൾക്ക് പ്രത്യേക അവകാശമുണ്ടെന്ന് താൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
ഈ നാലുപേരായിരുന്നു ഇപ്പോൾ മംഗലശ്ശേരി
തറവാടിന്റെ ആത്മാവ്.
മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
മംഗലശ്ശേരിയുടെ ഓടുകളിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ സംഗീതം ഉയർന്നു.
ആ സംഗീതത്തോടൊപ്പം, വർഷങ്ങളായി ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കഥയും വീണ്ടും ഉണരാൻ പോകുകയായിരുന്നു.
അതേ കാലഘട്ടത്തിൽ, മഴയും ഓർമ്മകളും നിറഞ്ഞ മംഗലശ്ശേരി തറവാടിന്റെ വിശാലമായ ലോകത്തിലേക്ക് മറ്റൊരു ജീവിതം നിശ്ശബ്ദമായി കടന്നുവന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ പേര് ദേവിക.
എന്നാൽ ആ പേര് മുഴുവൻ വിളിക്കുന്നവർ വളരെ കുറവായിരുന്നു.
അമ്മയ്ക്ക് അവൾ ദേവു.
അടുക്കളയിലെ ജോലിക്കാർക്ക് ദേവൂട്ടി.
അടുത്ത വീട്ടുകാരായ കുട്ടികൾക്ക് ദേവി.
എന്നാൽ അവളെ അടുത്തറിയുന്നവർക്ക്, അവളുടെ മുഖത്തും സ്വഭാവത്തിലും ഒരുതരം അപൂർവമായ സൗമ്യത കണ്ടവർക്ക്, ആ പേര് ഒരു സാധാരണ പേരായി തോന്നിയിരുന്നില്ല.
ശാന്തതകൊണ്ടും നന്മകൊണ്ടും ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ മനസ്സിൽ ഇടം നേടുന്ന ഒരു ദേവതയെപ്പോലെയായിരുന്നു അവൾ.
പത്തൊൻപത് വയസ്സ് മാത്രമായിരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രായത്തെക്കാൾ വലിയ അനുഭവങ്ങളുടെ നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മംഗലശ്ശേരിയിലെ പഴയ ജോലിക്കാരിൽ ഏറെ വിശ്വസ്തയായിരുന്നു അവളുടെ അമ്മ മീനാക്ഷി. വർഷങ്ങളായി ആ വീട്ടിലെ അടുക്കളയും അതിനോടൊപ്പമുള്ള അനവധി ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും അവളുടെ കൈകളിലൂടെയായിരുന്നു കടന്നുപോയത്.
പുലർച്ചെ എല്ലാവരും ഉണരുന്നതിന് മുൻപ് അടുപ്പിൽ തീ കത്തിക്കുന്നതും മീനാക്ഷി തന്നെയായിരുന്നു. മുറ്റം വാരുക, പച്ചക്കറികൾ അരിയുക, ഉച്ചഭക്ഷണം ഒരുക്കുക, പാത്രങ്ങൾ കഴുകുക, വരുന്നുപോകുന്നവരെ ശ്രദ്ധിക്കുക, വീടിന്റെ ചെറിയ ചെറിയ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുക, അങ്ങനെ ആ വീട്ടിന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ അവളും ഒരു അവിഭാജ്യ ഘടകമായി മാറിയിരുന്നു.
മീനാക്ഷി മംഗലശ്ശേരി തറവാട്ടിൽ ജോലിക്കെത്തിയപ്പോൾ ദേവികയ്ക്ക് വെറും ആറു വയസ്സായിരുന്നു.
അന്ന് അവൾ അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ച് ഇടയ്ക്കൊക്കെ തറവാട്ടിലേക്ക് വരുമായിരുന്നു.
വിശാലമായ നടുമുറ്റം കണ്ടാൽ അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കും.
ഉയരമേറിയ മേൽക്കൂരകൾ.
ഇരുണ്ട നീണ്ട ഇടനാഴികൾ.
പഴക്കം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വലിയ മരവാതിലുകൾ.
മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഓടുകൾക്കുമുകളിൽ മുഴങ്ങുന്ന സംഗീതം.
ഇതെല്ലാം അവൾക്ക് ഒരു കഥാപുസ്തകത്തിലെ ലോകം പോലെയായിരുന്നു.