ആ ദിവസം രാവിലെ മുതൽ ആകാശം മൂടിക്കെട്ടിയിരുന്നു.
കുന്നിൻപുറങ്ങളിലേക്ക് പതുക്കെ കറുത്ത മഴമേഘങ്ങൾ ഇറങ്ങിവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. മംഗലശ്ശേരി തറവാടിന്റെ ചുവന്ന ഓടുകൾക്കുമേൽ ഇടയ്ക്കിടെ വീഴുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട മഴത്തുള്ളികൾ വരാനിരിക്കുന്ന മഴയുടെ മുന്നറിയിപ്പുപോലെ തോന്നി.
അനുപമ അന്ന് പതിവിലും നേരത്തെ ഓഫീസിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയിരുന്നു.
നാലുവർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അച്ചു വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്ന ദിവസമായിരുന്നു അത്.
മംഗലശ്ശേരിയിലെ ഓരോരുത്തർക്കും ആ ദിവസത്തിനായി ഒരു പ്രത്യേക കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
പാറു ഉച്ചമുതലേ അസ്വസ്ഥയായി നടക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ മുറ്റത്തേക്കും, ഒരിക്കൽ വരാന്തയിലേക്കും, പിന്നെ വീണ്ടും ഗേറ്റിലേക്കും അവൾ നോക്കി.
“ഇത്രയും നേരത്തെ നിന്നിട്ട് കാര്യമൊന്നുമില്ല,” അനുപമ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവൾ കേട്ടില്ല.
“അച്ചു വന്നിട്ട് നാല് വർഷമായി അമ്മേ!”
ഇരുവരുടെയും സംഭാഷണം കേട്ട് ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ ചിരിച്ചു.
“വരുമെടി പാറുക്കുട്ടീ. ട്രെയിൻ വന്നിട്ടുണ്ടാകും. ഇനിയെത്താൻ അധികനേരമില്ല.”
വൈകുന്നേരം അഞ്ചുമണിയോടെ മഴ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അതേ സമയത്താണ് ഒരു ടാക്സി മംഗലശ്ശേരിയുടെ പ്രധാനവാതിലിന് മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നത്.
പാറു ആദ്യം കണ്ടത് അതായിരുന്നു.
“അച്ചൂ!”
ആർത്തുവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഓടി.
ടാക്സിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ അരവിന്ദ് ഒരു നിമിഷം പോലും നിവർന്നുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പാറു നേരെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്കിടിച്ചുകയറി.
“അച്ചൂ!”
അവൾ അവനെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“ഹേയ് പാറു… പതുക്കെ!”
അവൻ ചിരിക്കവെ പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ പാറുവിന് അതൊന്നും കാര്യമില്ലായിരുന്നു.
അവൾ അവന്റെ ഇരുകവിളുകളിലും മുത്തമിട്ടു.
“എഞ്ചിനീയർ സാറിന് ഈ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നോ?”
“എന്നെ വിട്ടിട്ട് പോയിട്ട് ഇപ്പോഴാണോ വരുന്നത്?”
“നാലുവർഷം മാത്രമല്ലേ ആയുള്ളൂ,” അവൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു.
“മാത്രമോ?”
അവൾ കണ്ണുരുട്ടി.
അപ്പോഴേക്കും അനുപമയും എത്തി.
അരവിന്ദ് പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ നോക്കി.
ഒരുനിമിഷം ഇരുവരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ അവൻ മുന്നോട്ടുചെന്ന് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
അനുപമയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“വന്നോ അച്ചു…”
അവൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
“വന്നു അമ്മേ.”
ആ നിമിഷം മഴയുടെ ശബ്ദം പോലും അവർക്കിടയിലുള്ള സ്നേഹത്തെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ കേൾക്കാനായില്ല.
ശങ്കരനാരായണ മേനോനും പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“ഇങ്ങോട്ടുവരടാ.”
അരവിന്ദ് ഉടൻ മുത്തച്ഛന്റെ അടുത്തെത്തി.
വൃദ്ധന്റെ കൈകൾ അവന്റെ തോളുകളിൽ പതിഞ്ഞു.
അടുത്ത നിമിഷം അദ്ദേഹം പേരക്കുട്ടിയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“അപ്പൂപ്പാ…”
“ഇപ്പോഴാണ് മംഗലശ്ശേരിക്ക് ഒരിളക്കം വന്നത്.”
അദ്ദേഹം അവന്റെ നെറ്റിയിലും കവിളിലും സ്നേഹത്തോടെ മുത്തമിട്ടു.
മഴ പുറത്ത് കനക്കുകയായിരുന്നു.
അതേസമയം പാറുവും അനുവും ടാക്സിയിൽ നിന്നുള്ള ബാഗുകളും പെട്ടികളും എടുത്തുതുടങ്ങി.
“ഇതൊക്കെ ഞാൻ എടുത്തോളാം.”
“വേണ്ട!” പാറു ഉടൻ പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ മുറി ഇന്നും പഴയപോലെ തന്നെയുണ്ട്. ഞങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകാം.”
അവളും അനുവും ചേർന്ന് അവന്റെ സാധനങ്ങൾ എടുത്ത് പഴയ മരപ്പടികൾ കയറി മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പോയി.
പാറുവിന്റെ മുറിക്ക് തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു അച്ചുവിന്റെ പഴയ മുറി.
അവിടേക്കാണ് എല്ലാം കൊണ്ടുപോയത്.
അപ്പോഴാണ് വീട്ടിനുള്ളിൽ ഫോൺമുഴങ്ങിയത്.
പഴയ ലാൻഡ്ഫോണിന്റെ ശബ്ദം മഴയുടെ മുഴക്കത്തിനിടയിലും കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“ഞാൻ നോക്കാം.”
എന്ന് പറഞ്ഞ്
ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
അനുപമയും പാറുവും മുകളിലായിരുന്നു.
വരാന്തയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നത് അരവിന്ദ് മാത്രമായി.
അവൻ മുന്നിലെ മഴ നോക്കി നിന്നു.
മഴ ഇപ്പോൾ ശക്തിപ്രാപിച്ചിരുന്നു.
കാറ്റിൽ മാവിന്റെ ഇലകൾ പറന്നു.
മണ്ണിന്റെ മണം വായുവിലാകെ പടർന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഒരു ശബ്ദം അവന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയത്.