കാരണം ആ പണം വീട്ടിലെ അരിച്ചാക്കും വൈദ്യുതി ബില്ലും അമ്മയുടെ മരുന്നുമായിരുന്നു.
സ്വപ്നങ്ങൾ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
വളരെ മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങൾ.
എന്നാൽ അവയെക്കുറിച്ച് ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നു.
കാരണം ചില ജീവിതങ്ങൾ ആളുകളെ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ നിശ്ശബ്ദരാക്കും.
ദാരിദ്ര്യം മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് പല കാര്യങ്ങളും കവർന്നെടുക്കും.
ചിലപ്പോൾ അത് സംസാരിക്കാനുള്ള അവകാശം പോലും കവർന്നെടുക്കും.
മംഗലശ്ശേരിയിൽ മീനാക്ഷിക്ക് എല്ലാവരെയും പരിചയമായിരുന്നു.
ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ അവളെ “മീനാക്ഷി” എന്നു വിളിക്കും.
കാര്യസ്ഥൻ ഗോവിന്ദൻ “മീനാക്ഷിയേ…” എന്നു നീട്ടി വിളിക്കും.
അടുക്കളയിലെ മറ്റ് ജോലിക്കാർ “മീനാക്ഷിച്ചേച്ചി” എന്ന് ബഹുമാനിക്കും.
എന്നാൽ ദേവിക ആ വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ സ്ഥിതി അല്പം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
അവൾ ആ വീട്ടിലെ അംഗമല്ല.
അതിഥിയുമല്ല.
അവൾ ജോലിക്കാരി മീനാക്ഷിയുടെ മകൾ മാത്രം.
ആരും ഒരിക്കലും അത് വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
എങ്കിലും ചില സത്യങ്ങൾ പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ല.
ദേവികയ്ക്ക് അത് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു.
വീട്ടുകാർ ഭക്ഷണമേശയ്ക്ക് ചുറ്റും ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ അകലെയായി നിൽക്കും.
വിരുന്നുകാർ വരുമ്പോൾ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതിരിക്കാൻ മാറിനിൽക്കും.
മുൻവശത്തെ വലിയ വരാന്തയിലെ കസേരകളിൽ അവൾ ഒരിക്കലും ഇരിക്കാറില്ല.
നടുമുറ്റത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് സംസാരിക്കാനും അവൾ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.
അതിനായി ആരും അവളോട് വിലക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ചില നിയമങ്ങൾ പുസ്തകങ്ങളിൽ എഴുതപ്പെട്ടതല്ല.
ചില അതിരുകൾ വാതിലുകളിൽ വരച്ചിട്ടതുമല്ല.
മനുഷ്യരുടെ നോട്ടങ്ങളിലും പെരുമാറ്റങ്ങളിലും നിശ്ശബ്ദതകളിലും അവ മറഞ്ഞിരിക്കും.
ആ അതിരുകൾ എവിടെയാണെന്ന് ദേവിക ചെറുപ്പത്തിലേ പഠിച്ചിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ മംഗലശ്ശേരി തറവാട്ടിലേക്ക് അവൾ കടന്നുവരുമ്പോഴെല്ലാം, ഒരു വീട്ടിലേക്കല്ല, തനിക്കു പുറത്തുള്ള മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്കാണ് താൻ കടക്കുന്നതെന്ന ബോധ്യം അവളുടെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും മങ്ങിയ നിഴലായി നിലനിന്നിരുന്നു.
ഇരുപത്തൊന്ന് വയസ്സായ പാർവതി, എല്ലാവരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട പാറു, അടുത്തുള്ള കോളേജിൽ ഡേ സ്കോളറായി ബി.ബി.എ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. കുറച്ചുനാളുകൾക്ക് മുൻപാണ് അവൾ പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയത്.
മംഗലശ്ശേരിയിൽ അവളെ കാണുന്ന ആരും ആദ്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് അവളുടെ പ്രസന്നമായ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു. ഇടുപ്പുവരെ വീണുകിടക്കുന്ന കറുത്ത മുടിയും, എപ്പോഴും ചിരിയുടെ മിന്നൽ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന വലിയ കണ്ണുകളും, ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ നടത്തവും അവളെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധേയയാക്കി.
ആരോഗ്യവും ചുറുചുറുക്കും നിറഞ്ഞ അവളുടെ രൂപഭംഗിക്ക് ഒരു രാജകീയ സൗന്ദര്യമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ദേവികയെ കണ്ടാൽ പലരും അറിയാതെ ഒരു നിമിഷം കൂടി നോക്കിനിൽക്കും.
പത്തൊൻപത് വയസ്സുകാരിയായ ദേവുവിന്റെ ഭംഗി പുറം അലങ്കാരങ്ങളിലല്ല,
അവളിൽ സ്വാഭാവികമായി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന സൗമ്യതയിലായിരുന്നു. മഴ കഴുകിയ പ്രഭാതം പോലെ തെളിഞ്ഞ മുഖം, സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്ന ആഴമുള്ള കണ്ണുകൾ, ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി, ലാളിത്യം നിറഞ്ഞ പെരുമാറ്റം, എല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു അപൂർവ ആകർഷണം അവൾക്ക് നൽകി.
മെലിഞ്ഞും സുന്ദരമായി ഒതുങ്ങിയതുമായ അവളുടെ ശരീരഭംഗിയിൽ കൃത്രിമത്വത്തിന്റെ ഒരു സ്പർശവുമില്ലായിരുന്നു. പാറു അതിസുന്ദരിയാണെന്ന് എല്ലാവരും സമ്മതിക്കും. പക്ഷേ ഈ ലോകത്തിൽ പാറുവിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിന് വെല്ലുവിളി ഉയർത്താൻ ഒരാൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് ദേവിക മാത്രമാണെന്ന് മംഗലശ്ശേരിയിലെ പല പണിക്കാരും അടക്കി പറയുമായിരുന്നു.
ഒരാൾ പ്രഭയുള്ള പൂർണചന്ദ്രനാണെങ്കിൽ മറ്റെയാൾ മനസ്സിനെ കീഴടക്കുന്ന പുലർകാല നക്ഷത്രം പോലെയായിരുന്നു. വ്യത്യസ്തമായ സൗന്ദര്യങ്ങൾ, പക്ഷേ രണ്ടും ഒരുപോലെ മറക്കാനാകാത്തത്.
താഴെ കൊടുക്കുന്ന ഭാഗം മംഗലശ്ശേരിയുടെയും കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും പശ്ചാത്തലവുമായി യോജിച്ചും, അച്ചുവിന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുവരവും ദേവികയുമായുള്ള ആദ്യകണ്ടുമുട്ടലും സ്വാഭാവികമായി കൂട്ടിച്ചേർത്തും പുനരെഴുതിയതാണ്.