പക്ഷേ അന്നൊന്നും
മംഗലശ്ശേരി അവളുടെ മനസ്സിൽ പ്രത്യേക സ്ഥാനമൊന്നും നേടിയിരുന്നില്ല. അതൊരു വലിയ വീടു മാത്രം ആയിരുന്നു.
വലിയ വാതിലുകളുള്ള വീട്.
വലിയ മുറികളുള്ള വീട്.
വലിയ മരപ്പടികളുള്ള വീട്.
വലിയ ആളുകൾ താമസിക്കുന്ന വീട്.
അവളുടെ ലോകം അതിനപ്പുറത്തായിരുന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ ചെറുവീട്, സ്കൂൾ, കൂട്ടുകാർ, വയലുകൾ, മഴയിൽ ഒഴുകുന്ന ചെറുതോടുകൾ, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അച്ഛന്റെ തോളിൽ കയറി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. അതായിരുന്നു അവളുടെ യഥാർത്ഥ ലോകം.
അവളുടെ അച്ഛൻ രാഘവൻ ഒരു കർഷക തൊഴിലാളിയായിരുന്നു.
ദിവസക്കൂലിക്ക് ജോലി ചെയ്യുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യൻ.
കൈകളിൽ എന്നും മണ്ണിന്റെ മണം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ജീവിതത്തിൽ വലിയ സമ്പത്തൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും കുടുംബത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ അദ്ദേഹം സമ്പന്നനായിരുന്നു.
ദേവിക പത്താം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് രാഘവൻ പെട്ടെന്ന് മരിച്ചത്.
ആ വാർത്ത അവരുടെ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് ഇടിമിന്നലായി പതിച്ചു.
രാഘവന്റെ മരണശേഷം മീനാക്ഷിയുടെ ജീവിതം ഒറ്റയടിക്ക് മാറിമറിഞ്ഞു. വർഷങ്ങളോളം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തുണ്ടാക്കിയ ചെറിയ വീടും അതിനോട് ചേർന്നിരുന്ന അര ഏക്കറോളം വയലും തന്നെയായിരുന്നു അവരുടെ ഏക സമ്പത്ത്.
എന്നാൽ രാഘവന്റെ ചികിത്സയ്ക്കും പഴയ കൃഷിക്കടങ്ങൾക്കും വേണ്ടി എടുത്തിരുന്ന വായ്പകൾ ഓരോ മാസവും പലിശയോടെ വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യം കുറച്ചുകാലം എങ്ങനെയെങ്കിലും പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ മീനാക്ഷി ശ്രമിച്ചു.
അധിക ജോലികൾ ഏറ്റെടുത്തു, ഉറക്കവും വിശ്രമവും ഉപേക്ഷിച്ച് പണിയെടുത്തു. പക്ഷേ കടബാധ്യതകളുടെ ഭാരം ഒടുവിൽ അവളെ തോൽപ്പിച്ചു. കടം വീട്ടാൻ അവർക്ക് ആ വീടും വയലും വിൽക്കേണ്ടി വന്നു.
സ്വന്തമായി തലചായ്ക്കാൻ പോലും ഇടമില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ മീനാക്ഷി പുറമേ കരുത്തോടെ നിന്നെങ്കിലും ഉള്ളിൽ തകർന്നിരുന്നു. ആ സമയത്താണ് അനുപമ അവളുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയത്.
വർഷങ്ങളായി ഈ വീട്ടിനുവേണ്ടി ആത്മാർത്ഥമായി പണിയെടുത്ത മീനാക്ഷിയെ ഒരു ജോലിക്കാരിയായി മാത്രം കാണാൻ അനുവിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ശങ്കരനാരായണ മേനോനോടും സംസാരിച്ച ശേഷം, തറവാടിന്റെ കിഴക്കുവശത്തുള്ള പഴയ പത്തായപ്പുരയിൽ താമസിക്കാൻ അനുവാദം നൽകിയത് അവളായിരുന്നു.
അങ്ങനെ
മീനാക്ഷിയും ദേവികയും മംഗലശ്ശേരിയുടെ പരിധിക്കുള്ളിലേക്ക് താമസം മാറി. അന്ന് അരവിന്ദ് തിരുവനന്തപുരം എൻജിനീയറിംഗ് കോളേജിൽ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ ഈ മാറ്റങ്ങളൊന്നും നേരിട്ട് കാണാനോ അനുഭവിക്കാനോ അവന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ ആ ദിവസം മുതൽ പത്തായപ്പുര ഒരു ശൂന്യമായ കെട്ടിടമല്ലാതായി; പരസ്പരം താങ്ങായ രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിനുള്ള അഭയകേന്ദ്രമായി അത് മാറി.
അതിനുശേഷം അവൾ കൂടുതൽ സമയം ജോലിയിൽ മുഴുകി. ക്ഷീണം ശരീരത്തെ തളർത്തിയ ദിവസങ്ങളിലും മകളുടെ മുന്നിൽ അവൾ ഒരിക്കലും തോറ്റ മനുഷ്യയായി നിന്നില്ല.
എല്ലാ രാത്രികളിലും ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നതിന് മുൻപ് ദേവികയോട് അവൾ ഒരേ കാര്യം പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ നന്നായി പഠിക്കണം, മോളേ.”
“എന്നെപ്പോലെ ജീവിതം മുഴുവൻ മറ്റുള്ളവരുടെ വീട്ടിൽ ജോലി ചെയ്ത് കഴിയേണ്ടി വരരുത്.”
ആ വാക്കുകൾ ദേവികയുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
അവൾ പഠനത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു.
പുസ്തകങ്ങളെ സുഹൃത്തുക്കളാക്കി.
ദാരിദ്ര്യം അവളെ തടസ്സപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാക്കാനായില്ല.
പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കോളേജിൽ പോകണമെന്ന സ്വപ്നം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
വലിയ നഗരത്തിൽ പഠിക്കണം.
ഒരു നല്ല ജോലി നേടണം.
അമ്മയെ ഇനി ഒരിക്കലും കഷ്ടപ്പെടാൻ അനുവദിക്കരുത്.
പക്ഷേ സ്വപ്നങ്ങൾക്കും യാഥാർഥ്യത്തിനുമിടയിൽ പലപ്പോഴും പണത്തിന്റെ മതിൽ ഉയർന്നുനിൽക്കും.
അവർക്കും അതുതന്നെയായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്.
അതിനാൽ അടുത്തുള്ള കോളേജിൽ തന്നെ അവൾ ചേർന്നു.
പഠനത്തോടൊപ്പം തുന്നൽ പരിശീലിച്ചു.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സമീപത്തെ കുട്ടികൾക്ക് ട്യൂഷൻ എടുത്തു. കുറച്ച് രൂപ ലഭിച്ചാലും അതിൽ സന്തോഷിച്ചു.