“അയ്യോ!”
അരവിന്ദ് പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
കിഴക്കേ വഴിയിൽ നിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടി ഓടിവരികയായിരുന്നു.
കൈയിൽ ഒരു പഴയ കുട.
കാറ്റിൽ കുടയുടെ ഒരു വശം മറിഞ്ഞുകിടന്നു.
മറ്റേ കൈയിൽ പുസ്തകങ്ങളും കുറെ പേപ്പറുകളും.
മഴയിൽ അവൾ മുഴുവൻ നനഞ്ഞിരുന്നു.
പുസ്തകങ്ങളും പേപ്പറുകളും നശിക്കാതിരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.
അരവിന്ദ് ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി നിന്നു.
അവൾ ആരാണെന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
തറവാട്ടുമായി എന്ത് ബന്ധമാണെന്നും അറിയില്ല.
“ഇവിടെ വരൂ!”
അവൻ വിളിച്ചു.
പക്ഷേ മഴയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ അത് കേട്ടില്ല.
വീണ്ടും വിളിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് മനസ്സിലായ അവൻ, തന്റെ കയ്യിലെ കുട തുറന്നു നനഞ്ഞ പേപ്പറുകൾ വാരികൂട്ടുന്ന ദേവുവിന്റെ അടുത്തുവന്നു അവൾക്കു കുട ചൂടിക്കൊടുത്തു.
ഇപ്പോൾ അവൾ തല ഉയർത്തി നോക്കി.
ആ കണ്ണുകൾ ആദ്യമായി അവനെ കണ്ടു.
ദേവിക.
അരവിന്ദിന് ആ പേര് ഇപ്പോഴും അറിയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ പതിഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷം അവൾ അവിടെ തന്നെയിരുന്നു.
പിന്നെ പുസ്തകങ്ങളും പേപ്പറുകളും എടുത്തു നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ചു എണീറ്റു.
അവൻ അവളെ വരാന്തയിലേക്ക് നയിച്ചു.
വരാന്തയിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ ശ്വാസംമുട്ടുകയായിരുന്നു.
മുടിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം കവിളുകളിലൂടെ ഒഴുകി.
ആദ്യം അവൾ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക്.
ദേവികയ്ക്ക് അവനെ തിരിച്ചറിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. ചിത്രങ്ങളിൽ കണ്ട മുഖം, മീനാക്ഷിയമ്മയും പാറുവും പറഞ്ഞ കഥകളിലെ അച്ചു. പക്ഷേ നേരിൽ ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്.
“നന്ദി.”
അത് മാത്രമാണ് അവൾ
പറഞ്ഞത്.
അരവിന്ദ് അവളുടെ കൈയിലെ പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി.
“ഇതൊക്കെ എന്താണ്?”
“കോളേജിലെ പുസ്തകങ്ങളാണ്.”
“ഇത്ര മഴയത്ത് കോളേജിൽ നിന്ന് വരികയായിരുന്നോ?”
“അല്ല…”
അവൾ അല്പം മടിച്ചു.
“ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന്.”
“നിങ്ങൾ…?”
അവൻ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും അടുക്കളഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
“ദേവു!”
മീനാക്ഷിയായിരുന്നു.
ദേവിക ഉടൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“അമ്മ വിളിക്കുന്നു.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
പോകാനായി തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അരവിന്ദ് ചോദിച്ചു.
“നിന്റെ പേരെന്താ?”
അവൾ നിന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ആ മഴസന്ധ്യയിലെ ആദ്യ പുഞ്ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ തെളിഞ്ഞു.
“ദേവിക.”
പിന്നെ അവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
അരവിന്ദ് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
പുറത്ത് മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അറിയാതെ ആ പേര് ഒരിക്കൽക്കൂടി മനസ്സിൽ ഉരുവിട്ടു.
ദേവിക.
മുകളിലെ അരവിന്ദിന്റെ മുറിയുടെ ജനാലയിൽകൂടി ഇതെല്ലാം നോക്കികാണുന്നു ആ രണ്ടു കണ്ണുകളുടെ ഉടമയെ അവനറിഞ്ഞില്ല.
അദ്ധ്യായം 1 ശുഭം. കഥ തുടരും…