മംഗലശ്ശേരിയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ കാരണവർ ശങ്കരനാരായണ മേനോനായിരുന്നു. എഴുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും വാർദ്ധക്യം അദ്ദേഹത്തെ ഏറെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല. ഇന്നും പുലർച്ചെ ഉണർന്ന് കുളത്തിൽ കുളിക്കുന്നതും വീട്ടുമുറ്റം ചുറ്റിനടന്ന് കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പതിവായിരുന്നു.
ശരീരം നേരെ നിർത്തിയുള്ള നടത്തവും ഉറച്ച ശബ്ദവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഗൗരവം നൽകിയിരുന്നു.
കുടുംബത്തിന്റെ പഴയ മഹത്വം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഇന്നും അക്ഷീണമായി നിലനിന്നിരുന്നു. പിതാമഹന്മാർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വെള്ളിപ്പാത്രങ്ങൾ, പഴയ രാജഭരണകാലത്തെ രേഖകൾ, മതിലിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പൂർവ്വികരുടെ ചിത്രങ്ങൾ, ഒരു കാലത്ത് അഭിമാനത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്ന കുതിരവണ്ടി, മുത്തശ്ശന്റെ മരപ്പെട്ടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന എഴുത്തുസാമഗ്രികൾ വരെ അദ്ദേഹം കരുതലോടെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ
സാവിത്രിയമ്മ മരിച്ച് എട്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ഹൃദയാഘാതം കുടുംബത്തിനുണ്ടാക്കിയ ആഘാതം ഏറെക്കാലം മാറിയില്ല. സാവിത്രിയമ്മ പോയ ശേഷം തറവാട് കൂടുതൽ നിശ്ശബ്ദമായതുപോലെ പലർക്കും തോന്നിയിരുന്നു.
ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ അത് ഒരിക്കലും തുറന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും, വീട്ടിലെ ഓരോ കോണിലും ഭാര്യയുടെ ഓർമ്മകൾ അദ്ദേഹം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർക്ക് രണ്ട് മക്കളുണ്ടായിരുന്നു.
മൂത്ത മകൾ സന്ധ്യ. വിവാഹശേഷം കുടുംബത്തോടൊപ്പം കോഴിക്കോട് താമസമാക്കിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ അവൾ തറവാട്ടിൽ എത്തുമെങ്കിലും പഴയ ദിവസങ്ങളിലേത് പോലെ ദീർഘകാലം അവിടെ തങ്ങുന്നത് അപൂർവമായിരുന്നു.
ഇളയ മകൻ ശ്രീഹരിയുടെ കഥയായിരുന്നു കൂടുതൽ വേദനാജനകം.
ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് നടന്ന ഒരു കാർ അപകടത്തിൽ ശ്രീഹരി മരണപ്പെട്ടു. കുടുംബത്തെ ആഴത്തിൽ തകർത്ത സംഭവമായിരുന്നു അത്. അന്ന് മുതൽ ശങ്കരനാരായണ മേനോന്റെ മനസ്സിൽ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി മായാത്ത മുറിവായി അത് നിലനിന്നു.
ശ്രീഹരിക്ക് ഒരേയൊരു മകൻ മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു.
അരവിന്ദ്.
മംഗലശ്ശേരി കുടുംബത്തിന്റെ ഏക പുരുഷ അവകാശി.
ഇരുപത്തിരണ്ടു വയസ്സുള്ള യുവാവ്.
തിരുവനന്തപുരം എൻജിനീയറിംഗ് കോളേജിൽ പഠിച്ച് നഗരജീവിതത്തിന്റെ ചുറുചുറുക്കിലേക്ക് വളർന്നുവന്ന അവൻ തറവാട്ടിൽ നിന്നും അകലെയായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ നാലു വർഷങ്ങളായി. എന്നാൽ രക്തബന്ധത്തിനും പാരമ്പര്യത്തിനും ഒരു പ്രത്യേക വിളിയുണ്ടെന്ന് പറയാറില്ലേ?
പഠനം പൂർത്തിയാക്കി അവൻ മംഗലശ്ശേരിയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുന്നനാൾ വിദൂരമല്ല.
ശങ്കരനാരായണ മേനോന് പുറമെ ഈ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന മറ്റുമൂന്നു പേരും മംഗലശ്ശേരിയുടെ കഥയോട് ആഴത്തിൽ പിണഞ്ഞവരായിരുന്നു.
അരവിന്ദിനെ അറിയുന്നതിന് മുൻപ് ഇവളെ അറിയണം. അനുപമ.
വീട്ടിലുള്ള എല്ലാവർക്കും അവൾ അനു ആയിരുന്നു.
ശ്രീഹരിയുടെ ഭാര്യ. ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ശ്രീഹരി മരിച്ച ആ ദുരന്തദിനം അവളുടെ ജീവിതവും രണ്ടായി പിളർന്ന ദിവസമായിരുന്നു. ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ അരവിന്ദിന് വെറും ഒരു വയസ്സ് മാത്രമായിരുന്നു.
അന്ന് പലരും അവളോട് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ പറഞ്ഞു. ചിലർ വീണ്ടും വിവാഹം കഴിച്ച് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാൻ ആലോചിക്കണമെന്നും അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
എന്നാൽ അനുപമ
ശാന്തമായ ഉറച്ച മനസോടെ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. ശ്രീഹരിയുടെ ഓർമ്മകളുള്ള ഈ വീട്ടിൽ തന്നെ തുടരും, അവരുടെ മകനെ വളർത്തും, അവൻ വിട്ടുപോയ സ്വപ്നങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുകയുമില്ല.
അവൾ ആ വാക്ക് പാലിച്ചു.
ശ്രീഹരി ആരംഭിച്ചിരുന്ന ബിസിനസിന്റെ ചുമതലകൾ പതുക്കെ സ്വന്തം തോളിലേറ്റി. അതിന്റെ നടത്തിപ്പ്, ജീവനക്കാർ, കണക്കുകൾ, പുതിയ കരാറുകൾ എന്നിങ്ങനെ എല്ലാം പഠിച്ചെടുത്തു.
തുടക്കത്തിൽ പലരും അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കിയെങ്കിലും വർഷങ്ങൾക്കകം അവൾ തന്റെ കഴിവ് തെളിയിച്ചു. ഇന്ന് ബിസിനസ് നിലനിൽക്കുന്നത് അനുപമയുടെ അധ്വാനവും നിശ്ചയദാർഢ്യവും കൊണ്ടാണെന്ന് അറിയുന്നവർ സമ്മതിക്കും.