അർജുൻ പറഞ്ഞു, “മീരേ, നമ്മൾ ഗോവയ്ക്കാണ് പോകുന്നത്! അവിടെ എല്ലാവരും നല്ല ഫ്രീ ആയിട്ടാണ് നടക്കുക. നീ ആ ചുരിദാറൊക്കെ മാറ്റി, നല്ലൊരു സ്ലീവ്ലെസ് ടോപ്പും (Sleeveless Top) ഒരു ഷോർട്ട്സും (Shorts) ധരിക്കൂ. അതാണ് ഗോവൻ ലുക്ക്! നമുക്ക് കുറച്ചൊന്ന് ‘ഹോട്ട്’ ആയിട്ട് നടക്കണ്ടേ?” അർജുന്റെ ആഗ്രഹം കേട്ടപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് ഒന്ന് പകച്ചു. സ്ലീവ്ലെസ്? ഷോർട്ട്സ്? ഇത്രയും കാലം അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുൻപിൽ നടന്നിട്ടുള്ള മര്യാദയുള്ള പെൺകുട്ടിക്ക് അത് ആലോചിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
“അയ്യോ, അർജുൻ! എനിക്ക് അതൊന്നും ശീലമില്ല,” അവൾ വിറയലോടെ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയില്ലേ? ഒന്ന് ട്രൈ ചെയ്തു നോക്കൂ,” അർജുൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
പക്ഷേ മീരയുടെ മനസ്സ് സമ്മതിച്ചില്ല. ബാത്റൂമിൽ പോയി അവൾ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് അച്ഛൻ അവൾക്ക് സമ്മാനമായി നൽകിയ, ആ നീല ജീൻസ് എടുത്തു. അതോടൊപ്പം ഒരു ലളിതമായ സ്ലീവ്ലെസ് ടോപ്പും. ജീൻസ് ധരിക്കുന്നത് അച്ഛന് വലിയ എതിർപ്പില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് മുറുക്കമുള്ളതായതുകൊണ്ട് അർജുൻ പറഞ്ഞത് പോലെ സ്വല്പം ‘സെക്സി’ ആയിരുന്നു. ഒരു മോഡേൺ ലുക്ക് നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യമായി സ്ലീവ്ലെസ് ടോപ്പ് ധരിച്ച്, അർജുൻ പറഞ്ഞത് പോലെയുള്ള ഷോർട്ട്സിന് പകരം അച്ഛൻ തന്ന ജീൻസ് ഇട്ട് അവൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ വെളുത്ത കൈകൾ തോളറ്റം വരെ പുറത്തു കാണാം. ആദ്യമായിട്ടാണ് അവൾ ഒരു സ്ലീവ്ലെസ് ഡ്രസ്സ് ധരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ രണ്ട് കൈകളും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച്, എവിടെയൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ കുറവുള്ളത് പോലെ ഒരു വല്ലാത്ത അങ്കലാപ്പ് അവളുടെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇതാണ് എന്റെ ഗോവൻ വേഷം,” അവൾ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ അർജുനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“മീരേ, ഇത് അടിപൊളിയാണ്! ആ സ്ലീവ്ലെസ് ടോപ്പ് നിനക്ക് നല്ല ചേർച്ചയുണ്ട്. ജീൻസ് ഇട്ടാലും നീ എത്ര സുന്ദരിയാണ്,” അവൻ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. ആ സ്നേഹം കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം പകുതിയും മാറി.
അവർ രണ്ടുപേരും വിമാനത്താവളത്തിലെ ഓരോ അത്ഭുത കാഴ്ചകളും കണ്ടു നടന്നു. ആളുകളുടെ ഇടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മീരയ്ക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി—പലരും അവളെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. അപരിചിതരായ ആണുങ്ങൾ തന്റെ നഗ്നമായ കൈകളിലേക്കും വേഷത്തിലേക്കും നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ പുളകം പടർന്നു. ആദ്യമായിട്ടാണ് അങ്ങനെയുള്ള നോട്ടങ്ങൾ അവൾക്ക് ഒരു ആത്മവിശ്വാസം നൽകുന്നത്.
പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ചിന്തകൾ കാടുകയറി. ‘ശ്ശോ, ഈ ജീൻസിന് പകരം അർജുൻ പറഞ്ഞത് പോലെ ഇറക്കം കുറഞ്ഞ ഷോർട്ട്സ് ഇടാമായിരുന്നു. എങ്കിൽ എന്റെ കാലുകളും എല്ലാവരും കാണുമായിരുന്നല്ലോ’ എന്ന് അവൾ വെറുതെ മോഹിച്ചു പോയി.
ആ സമയത്താണ് എയർപോർട്ടിലെ മറ്റ് ചില പെൺകുട്ടികൾ അവരുടെ അടുത്തു കൂടെ കടന്നുപോയത്. അവരിൽ ചിലർ തീരെ ഇറക്കം കുറഞ്ഞ ഷോർട്ട്സുകളും ശരീരം പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന ടോപ്പുകളുമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അവരെ കണ്ടതും മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു അസൂയയുടെ കനൽ എരിഞ്ഞു.
“അർജുൻ, നോക്കിയേ ആ പെൺകുട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഡ്രസ് കണ്ടോ? അവൾക്ക് നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് അല്ലേ?” മീര പതിയെ ചോദിച്ചു. “നീ എന്തിനാ അവരെ നോക്കുന്നത്? നീ അവരേക്കാൾ എത്രയോ സുന്ദരിയാണ്,” അർജുൻ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
പക്ഷേ മീരയുടെ മനസ്സ് സമ്മതിച്ചില്ല. ‘അവരൊക്കെ എത്ര ധൈര്യത്തോടെയാണ് അങ്ങനെയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. അവരാണ് എന്നേക്കാൾ സുന്ദരികൾ’ എന്ന് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് അവരോട് ചെറിയൊരു അസൂയ തോന്നി. തനിക്കും അവരെപ്പോലെ ആകണമെന്ന് അവൾ ഉള്ളാലെ ഉറപ്പിച്ചു. അടുത്ത യാത്രയിൽ ഇതിലും ‘പവർ’ ഉള്ള വേഷം തന്നെ ധരിക്കണം, അർജുൻ പറഞ്ഞ ഷോർട്ട്സ് തന്നെ ധരിക്കണം എന്നവൾ മനസ്സിൽ കരുതി.
വിമാനത്തിന്റെ ആ തണുപ്പുള്ള ഉള്ളറയിൽ മീരയ്ക്കും അർജുനും ഒരു പുതിയ ലോകം തുറക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. ടേക്ക് ഓഫിന് ശേഷം വിമാനം മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ശാന്തമായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അർജുൻ ഒരു കൗതുകത്തിന് സീറ്റുകൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മാറ്റി. മീര നടുവിലെ സീറ്റിലും അർജുൻ വിൻഡോ സീറ്റിലുമായി. മീരയുടെ വലതുവശത്ത് ഇരുന്നിരുന്നത് ഏതാണ്ട് അൻപത് വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന, ഗൗരവക്കാരനായ ഒരു ഉത്തരേന്ത്യൻ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു.