തോര്‍ത്തിനുള്ളില്‍ മുലക്കണ്ണുകൾ തരിച്ചുയർന്നപ്പോള്‍ ആ പുഞ്ചിരി മെല്ലെ എന്റെ
ചുണ്ടിലേക്കും പകര്‍ന്നു…
പതിയെ ജനവാതിലടച്ച്‌ ചുവരിൽ ചാരി നിൽക്കുമ്പോൾ, എന്തോ.. എനിക്കെന്നെത്തന്നെ
വിശ്വസിക്കാനായില്ല.. ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ??? ഇത്രനാൾ എല്ലാം അടക്കിപ്പിടിച്ചു നടന്നിട്ട്‌???
കബോഡിനടുത്തേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോള്‍ ഉള്‍തുടകള്‍ തമ്മില്‍ ഉരുമ്മി
വഴുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഇനിയും ഒലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നോ???? അതിശയം തോന്നി…
സാരിയുടുത്ത്‌ നിലക്കണ്ണാടിയില്‍ മുന്‍പും പിൻപും തിരിഞ്ഞു ഭംഗി നോക്കി
ഉറപ്പുവരുത്തുമ്പോള്‍ അയാള്‍ പാര്‍ക്കിങ്‌ ഏരിയയില്‍ ഉണ്ടാകുമെന്ന
പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു… മെല്ലെ മടിക്കുത്ത്‌ ഒരലും താഴ്ത്തി പൊക്കിളിനു താഴോട്ടാക്കി…
തിരിച്ച്‌, സാരി നേരെയുടുക്കാന്‍ നിന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും തോന്നി… അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ
എന്തിനു അയാളെ പേടിച്ച്‌ സാരി ഉയര്‍ത്തണം???
താഴ്ത്തി ഉടുത്താലെന്താ… അയാളെ കാണിക്കാനാണോ??? അല്ലല്ലോ…
എനിക്കിഷ്ടമുളളതുപോലെ ഞാന്‍ ഉടുക്കും…
പൊക്കിളില്‍ നിന്നും ഏതാണ്ട്‌ വിരലോളം താഴ്ത്തി സാരിയുടുത്താണ്‌ താഴെ
പാര്‍ക്കിങ്ങിലെത്തിയത്‌… പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ പാര്‍ക്കിങ്ങില്‍ അയാളുണ്ടായിരുന്നു…
ഇന്ന്‌ വല്ലാതെ വൈകിയിട്ടുണ്ട്‌. ബാത്റൂമില്‍ കിടന്നു കാണിച്ച ബഹളം
അമ്മാതിരിയായിരുന്നല്ലോ.. പാര്‍ക്കിങ്‌ കാലിയാണ്‌… എല്ലാരും പോയിരിക്കുന്നു… എന്റെ
കാര്‍ മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളു…
കാറിനടുത്തേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോള്‍ നേരെ മുന്‍പില്‍ നിന്നിരുന്ന അയാളെ നോക്കി ഒന്ന്‌
പുഞ്ചിരിച്ചു… തിരിച്ച്‌ അയാളും… അയാള്‍ക്ക്‌ ഇടതുവശം തിരിഞ്ഞ്‌ കാറിന്റെ വൈപ്പര്‍
ബ്ലേഡുകള്‍ വെറുതെ ഉയര്‍ത്തി താഴ്ത്തി വെയ്ക്കുമ്പോള്‍, മനഃപൂര്‍വം ഒരല്ും കൂടുതല്‍
കുനിഞ്ഞ്‌, പല്ലുവിനെ, തുളുമ്പി കിടന്നിരുന്ന വയറ്റില്‍നിന്നകറ്റി..
ബ്ലഈാസിനുള്ളില്‍ നിറഞ്ഞുതിങ്ങി നിന്നിരുന്ന ഇടത്തെ മുലയും നഗ്നമായ AMM»,
കുനിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരല്പം മുൻപോട്ട്‌ തള്ളിയ പൊക്കിൾ ചുഴിയും അയാള്‍ക്ക്‌
പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ വൈപ്പര്‍ ഉയര്‍ത്തി താഴ്ത്തുമ്പോള്‍, ഇടംകണ്ണിലൂടെ അയാൾ അത്‌
കണ്ടാസ്വദിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്‌ ഉറപ്പുവരുത്തി…
കം ഓഫിസിലേക്ക്‌ ഒരുപാട്‌ ദൂരമുണ്ടോ??” ഒരുപക്ഷെ ആദ്യമായായിരിക്കും, അയാൾ
ഇവിടെ ഒരാളോട്‌ അത്തരത്തിലൊരു കുശലാന്വേഷണം നടത്തുന്നത്‌…
കം അധികമില്ല… അഞ്ചു കിലോമീറ്റര്‍… ഇന്ന്‌ വൈകി വല്ലാതെ…” അത്‌ പറയുമ്പോള്‍,
വൈകാന്‍ കാരണക്കാരൻ അയാളാണല്ലോ എന്ന ചിന്തയിൽ അറിയാതെ ചിരിപൊട്ടി…
കം എന്തെ… എന്താ ചിരിച്ചേ??* അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരല്ും
ആകാടംക്ഷയുണ്ടറിയിരുന്നു… “എന്തേ വൈകീിത്‌??”
വല്ലാത്തൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഞാനയാളെ നോക്കി… എങ്ങിനെയെന്നറിയില്ല… ആ
നോട്ടം അറിയാതെ താഴോട്ടിറങ്ങി അയാളുടെ ബര്‍മുഡയുടെ സിപ്പിലായിരുന്നു
അവസാനിച്ചത്‌…
ഒരു നിമിഷം… പെട്ടെന്ന്‌ കണ്ണിറുക്കി അടച്ച്‌, ചുണ്ടു കടിച്ച്‌ ചൂളിക്കൊണ്ട്‌ ഞാൻ
പരിസരബോധത്തിലേക്ക്‌ തിരിച്ചുവന്നു… ”…… ഞാന്‍… ഞാന്‍ പൊയ്ക്കോട്ടേ…”
അനുവാദം ചോദിക്കുമ്പോള്‍, എന്റെ സ്വരം ഇന്നുവരെ ഉള്ളതില്‍ നിന്ന്‌ തീര്‍ത്തും
വൃത്യസ്തമായിരുന്നുവെന്ന്‌ തോന്നി…
കം പോയിട്ട്‌ വാ… ” കാറിലേക്ക്‌ കയറി ഡോര്‍ അടച്ച്‌ റിവേഴ്സ്‌ എടുക്കുമ്പോഴും,
അറിയാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ ഇടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.. പോകും
മുന്‍പ്‌ വിന്‍ഡോ താഴ്ത്തി അയാള്‍ക്ക്‌ കൈ വീശിക്കാണിച്ചാണ്‌ കാര്‍
മുന്പോട്ടെടുത്തത്‌…
പ്ര
ഓഫീസിലെത്തിയിട്ടും ആ മുഖവും രാവിലത്തെ ഇരിപ്പും കണ്ണില്‍ നിന്ന്‌
മായാത്തതുപോലെ… വൈകിട്ട്‌ ഓഫീസ്‌ വിടാനുള്ള സമയമാവാന്‍ വല്ലാതെ
വൈകുന്നതുപോലെ തോന്നി… ഒരിക്കലും ഓഫീസില്‍ വന്നാല്‍ പിന്നെ ടൈം
പോകുന്നതറിയാറില്ല…