സ്കൂളിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് വലിയ ദൂരമൊന്നുമില്ല. നടന്ന് പോയാൽ പത്ത് മിനിറ്റ്. വഴിയരികിലെ ചെറിയ ജംഗ്ഷനിലെത്തിയപ്പോൾ അറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകൾ ആ സ്റ്റേഷനറി കടയിലേക്ക് നീണ്ടു. സ്കൂളിനടുത്തുള്ള ആ കട എല്ലാവർക്കും പരിചിതമായിരുന്നു.
അവളുടെ അമ്മാവന്റെ കട. ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ മിക്ക ദിവസവും അവൾ അവിടെയായിരിക്കും. അവളുടെ അച്ഛൻ ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുന്നത് വരെ കടയിലിരുന്ന് സമയം കളയും. കടയുടെ മുന്നിൽ നിരത്തി വച്ചിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരകളിൽ ഒന്നിൽ ഇരുന്ന് എന്തോ പുസ്തകം മറിച്ചുനോക്കുന്ന അവളെ ഞാൻ കണ്ടു.
അസ്തമയ സൂര്യന്റെ സ്വർണ്ണനിറം അവളുടെ മുഖത്ത് മൃദുവായി പടർന്നിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ കാറ്റിൽ ഇളകിയെത്തുന്ന മുടിയിഴകൾ അവൾ പതിയെ ചെവിക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ… ആ സന്ധ്യയുടെ ഭംഗി മുഴുവൻ ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ അവളിലേക്ക് ചേക്കേറിയതുപോലെ തോന്നി.
അറിയാതെ എന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അന്നത്തെ വൈകുന്നേരം മനോഹരമാകാൻ ആ ഒരു കാഴ്ച മാത്രം മതിയായിരുന്നു. കുറച്ച് മാറി ഒരു വെള്ള കാർ വന്ന് നിന്നു. അത് കണ്ടതും അവൾ പുസ്തകം അടച്ച് എഴുന്നേറ്റു.
ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ആളുടെ മുഖം വ്യക്തമായില്ലെങ്കിലും ആളെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവളുടെ
അച്ഛൻ. അമ്മാവനോട് എന്തോ പറഞ്ഞ ശേഷം അവൾ കാറിലേക്ക് കയറി. കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം അറിയാതെ അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരു നിമിഷം…
അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ നേർക്ക് വന്നതുപോലെ തോന്നി. അല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് തോന്നിയതാവാം. “കാർത്തിയേട്ടാ… ” കാവ്യയുടെ വിളിയാണ് എന്നെ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത്.
“ഹും? ” “ഞാൻ ഇത്രയും നേരം പറഞ്ഞത് ഒന്നും കേട്ടില്ലല്ലേ? ” “കേട്ടു. ” “എന്നാ ഞാൻ അവസാനമായി പറഞ്ഞത് എന്താ?
” “… ” “ഹും… എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ” കാവ്യ ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് എന്റെ നേരെ ചീറി.
ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത് ആ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലിരുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന വഴിയിലേക്ക് സന്ധ്യ പതിയെ ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. പടിഞ്ഞാറെ ആകാശം ഓറഞ്ചും ചുവപ്പും കലർന്ന നിറങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീശിയെത്തിയ കാറ്റിന് മഴ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ഒരു കുളിർമ ഉണ്ടായിരുന്നു. റോഡിന്റെ വശങ്ങളിലായി പച്ചപിടിച്ച പുല്മേടുകൾ നീണ്ടുകിടന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അതിനിടയിൽ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കാട്ടുപൂക്കളും കാണാമായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തുള്ള ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ സന്ധ്യപൂജയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ കേൾക്കുന്ന മണിനാദവും ചുറ്റുപാടാകെ പരന്ന കർപ്പൂരത്തിന്റെ മണവും സന്ധ്യയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകി. വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങൾ ആകാശത്ത് വരകൾ വരച്ച് പറന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും നേരം മനസ്സ് മറ്റെവിടെയോ അലഞ്ഞുനടന്നിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോൾ എന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ കാവ്യയുടെ സംസാരം കേൾക്കുന്നതിലായിരുന്നു. ഇന്ന് സ്കൂളിൽ നടന്ന ഓരോ ചെറിയ കാര്യവും അവൾ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ക്ലാസിൽ ടീച്ചർ പറഞ്ഞ തമാശയും, കൂട്ടുകാരിയുമായി ഉണ്ടായ ചെറിയ പിണക്കവും, ഉച്ചയ്ക്ക് ടിഫിൻ പങ്കുവെച്ചതുമെല്ലാം അവളുടെ കഥകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഇടയ്ക്കൊക്കെ ചിരിച്ചും കളിയാക്കിയും മറുപടി പറഞ്ഞു. അതോടെ അവൾക്ക് ആവേശം വീണ്ടും കൂടി. ജംഗ്ഷനിൽ നിന്ന് ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ ചെറിയ വഴിയിലേക്ക് കയറിയതോടെ വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദം പതിയെ അകന്നു.
ഇരുവശത്തുമായി റബർ മരങ്ങളും പഴയ വീടുകളും ചെറിയ പറമ്പുകളും മാറിമാറി വന്നു. ആ വഴിയുടെ അറ്റത്തായി കാണാമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വീട്. വലിയ ആഡംബരമൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ രണ്ടുനില വീട്. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അച്ഛൻ ഈ നാട്ടിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ കൈപിടിച്ചു കൂടെ നിന്ന സുഹൃത്ത് രാജീവ് അങ്കിളിന്റെ വീട്.