സുരേഷിന്റെയും രേവതിയുടെയും ദിവസത്തിലെ ഏറ്റവും സമാധാനമുള്ള സമയം വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ആ ബാൽക്കണിയിൽ ചെലവഴിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളാണ്. പതിനഞ്ചാം നിലയിലുള്ള അവരുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ താഴെ നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾ കാണാം. കടൽ നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, കടൽക്കാറ്റിന്റെ തണുപ്പ് എപ്പോഴും ആ ബാൽക്കണിയിൽ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ രേവതി രണ്ട് ഗ്ലാസ്സുകളിൽ വൈൻ പകർന്ന് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വരും.
അവിടെയിരുന്ന് അവർ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കും. ഓഫീസിലെ ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങൾ, പുതിയതായി കണ്ട ഏതെങ്കിലും സിനിമ, അല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത യാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്ലാനുകൾ – അങ്ങനെ നീളും ആ സംസാരം. ചിലപ്പോൾ പ്രത്യേകിച്ച് വിഷയങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല. “ഇന്ന് രാത്രി എന്താണ് ഭക്ഷണം?” എന്നതുപോലെയുള്ള വളരെ ലളിതമായ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചും പറഞ്ഞും അവർ അവിടെയിരിക്കും.
സംസാരത്തിനിടയിൽ സുരേഷ് അവളെ ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ, രേവതി സ്വാഭാവികമായും അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ക്കും. ആ നേരങ്ങളിൽ അവർക്കിടയിൽ വലിയ സംസാരങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാകാറില്ല. സുരേഷ് അവളുടെ തലയിൽ മെല്ലെ തലോടിക്കൊണ്ടിരിക്കും; രേവതി അവന്റെ വിരലുകളിൽ പിടിച്ചു കളിച്ചും. ആ നിശബ്ദതയിൽ പോലും അവർക്ക് പരസ്പരം എല്ലാം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാറുണ്ട്. ആ ഒരു അടുപ്പമാണ് അവരുടെ ബന്ധത്തിന്റെ കരുത്ത്.
രാത്രി ബെഡ്റൂമിലെ വെളിച്ചം അണച്ചു കിടക്കുമ്പോഴും ആ പഴയ പ്രണയം അവർക്കിടയിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. സുരേഷിന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കേൾക്കുന്നത് രേവതിക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ്. ഈ ലോകത്തെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ ഇടം ഇതാണെന്ന് അവൾക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നാറുണ്ട്. അവന്റെ ശ്വാസം തന്റെ നെറ്റിയിൽ തട്ടുന്നതും, അവൻ മെല്ലെ പുറത്ത് തലോടുന്നതും ചെറിയ കാര്യങ്ങളാണെങ്കിലും അത് നൽകുന്ന സമാധാനം വളരെ വലുതാണ്. ആ സമാധാനത്തിലാണ് അവൾ ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നത്.
വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു കോളേജ് റീയൂണിയൻ സമയത്താണ് അവർ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയത്. അന്ന് മുടി ഒതുക്കിക്കെട്ടി ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുന്ന രേവതിയെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ സുരേഷിന് അവളോട് ഒരു താൽപ്പര്യം തോന്നിയിരുന്നു. പിന്നീട് ഒരു സുഹൃത്ത് വഴിയാണ് അവർ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. മാസ്റ്റേഴ്സ് പഠനം കഴിഞ്ഞ് ജോലിയില്ലാതെ വിഷമിച്ചു നിന്ന ഒരു കാലം രേവതിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് സുരേഷാണ് തന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് വഴി അവൾക്ക് ഒരു ബാങ്ക് ജോലി ശരിയാക്കി നൽകിയത്. കരിയറിലെ ആ വലിയ പ്രതിസന്ധിയിൽ സുരേഷ് നൽകിയ പിന്തുണയാണ് അവരുടെ ബന്ധത്തെ ഇത്രത്തോളം ദൃഢമാക്കിയത്.
രേവതിയോട് ആദ്യം സംസാരം തുടങ്ങിയത് റീയൂണിയൻ കഴിഞ്ഞ് ഏകദേശം ഒരു ആഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷമാണ്. ഒരു കോമൺ ഫ്രണ്ട് വഴി വാട്ട്സ്ആപ്പിൽ ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് വന്നു. സുരേഷ് ആദ്യം ഒരു സിമ്പിൾ മെസേജ് അയച്ചു: “ഹായ്, റീയൂണിയനിൽ കണ്ടതാ. നല്ല ഡേ ആയിരുന്നല്ലേ?” രേവതി ഒരു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് റിപ്ലൈ ചെയ്തു: “ഹായ്, അതെ, നല്ല ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അങ്ങനെ ചെറിയ ചെറിയ ചാറ്റ് തുടങ്ങി. ആദ്യം വെറും “എങ്ങനെ ഉണ്ട്?” “ജോലി എങ്ങനെ പോകുന്നു?” എന്നൊക്കെ. പതുക്കെ ദിവസവും രാവിലെ ഒരു “ഗുഡ് മോർണിങ്” ആയി, രാത്രി “ഗുഡ് നൈറ്റ്” ആയി. രണ്ട് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ ഒരുമിച്ച് സിനിമകളെക്കുറിച്ച്, ജോലി സ്ട്രെസിനെക്കുറിച്ച്, കോളേജ് ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. രേവതി ജോലി തിരയുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ സുരേഷ് “എനിക്ക് ഒരു ഫ്രണ്ട് ഉണ്ട് ബാങ്കിൽ, ഒന്ന് പറഞ്ഞു നോക്കാം” എന്ന് പറഞ്ഞു. അത് അവൾക്ക് വലിയ സഹായമായി.
സൗഹൃദം വളർന്നതോടെ അവർ ഒരു കോഫി ഷോപ്പിൽ വെച്ച് നേരിട്ട് കണ്ടു. മണിക്കൂറുകളോളം നീണ്ട ആ സംസാരത്തിന് ശേഷം സുരേഷ് തന്നെ അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിട്ടു. പിന്നീട് സിനിമയ്ക്കും ബീച്ചിലുമൊക്കെ പോയിത്തുടങ്ങിയതോടെ അവർ കൂടുതൽ അടുത്തു. ഒരിക്കൽ ഒരു ലോങ്ങ് ഡ്രൈവിനിടയിൽ സുരേഷ് മെല്ലെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചപ്പോൾ അവൾ അത് എതിർത്തതുമില്ല. അടുത്ത ദിവസം പാർക്കിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൻ അവളുടെ കവിളിൽ ഒരുമ്മ നൽകി. രേവതി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ഒരു ചിരിയോടെ ആ സ്നേഹം സ്വീകരിച്ചു.