“പിന്നെ നിൻ്റെ തള്ള എന്തൊരു ചരക്കാട അവള്”കൊള്ളുന്ന വേദനയിലും ഞാൻ അവനെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി.
“അവളെ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് സുഖിക്കും.സത്യം പറയാലോ അവൾടെ ഫോട്ടോ കണ്ട അന്നു മുതൽ ഒരു സമാധാനം കിട്ടിയിട്ടില്ല.എങ്ങനെ എങ്കിലും അവളെ ഒന്നു ആഞ്ഞു പണ്ണണം എന്ന് മാത്രം ആണ് ഇപ്പൊ എൻ്റെ ചിന്ത.ഇപ്പൊ ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു ഇനി നേരെ അങ്ങോട്ട് തന്നെ നിൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക്” അവൻ അതും പറഞ്ഞു എൻ്റെ ദേഹത്ത് നിന്നും എണീറ്റു.
“പക്ഷെ അതൊന്നും കാണാനുള്ള യോഗം നിനക്കില്ല”അവൻ അതും പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു.
ഞാൻ അവൻ്റെ പുറകിലേക്ക് നോക്കി ശക്തി ആയി അലറി. അവൻ അത് കേട്ടതും തിരിഞ്ഞു ആ ഇരുമ്പു കമ്പി ഒരു പ്രാവശ്യം കൂടി എൻ്റെ ശക്തി ആയി മുഖത്തേക്ക് വന്നിടിച്ചു അതോടു കൂടി ഞാൻ ബോധരത്തൻ ആയി
ഇരുട്ടിൻ്റെ വന്യത ഏറിയ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഞാൻ വീണു….
…………..
………
…..
..
“എന്തു പറ്റി മിത്രമേ ഇത്ര വേഗം തളർന്നുവോ” ആ ഇരുട്ടിലും വളരെ ഗാംഭീര്യം ഏറിയ ശബ്ദം എൻ്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി.
“ഇതിനെക്കാൾ നൂറു മടങ്ങ് പ്രയാസമേറിയ യുദ്ധങ്ങൾ വരെ ധൈര്യത്തോടെ പോരാടിയവൻ അല്ലെ നീ” അത് ശബ്ദം വീണ്ടും എൻ്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി.
ഞാൻ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടു എൻ്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.കത്തി ജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യൻ്റെ കഠിനമേറിയ രശ്മികൾ എൻ്റെ കണ്ണിൽ വന്നു തറച്ചു ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു ഇരുന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ട് ഞാൻ ഒന്നു അന്ധാളിച്ചു ഞാൻ ഇത്ര നേരം അടിപിടി കൂടിയ കോളജ് വരാന്തകൾ ആയിരുന്നില്ല ഞാൻ അപ്പൊൾ.എനിക്ക് ചുറ്റും കറുത്ത നിറമുള്ള പുല്ലുകൾ മാത്രം അവയിൽ ചിലത് എരി തീയിൽ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നാം ചെയ്ത യുദ്ധങ്ങൾ വച്ച് അളക്കുവാണെങ്കിൽ ഇതെല്ലാം എത്ര നിസ്സാരം” പുറകിൽ നിന്നും ആണ് അത് ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്.എന്നെ വളരെ കാലമായി പരിചയമുള്ള പോലെ ആണ് ആ വാക്കുകളിൽ എനിക്ക് തോന്നിയത്.
ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.എന്നിൽ നിന്നും കുറച്ച് അകന്ന് ഒരു രൂപത്തെ ഞാൻ കണ്ടൂ.അതൊരു മനുഷ്യ രൂപം ആയിരുന്നു അത് എന്നെത്തന്നെ നോക്കി നില്ക്കുകയാണ്.
ഞാൻ അവനെ മൊത്തത്തിൽ ഒന്ന് നോക്കി.ഒരു ഇരുമ്പു പടച്ചട്ടയാണ് അവൻ്റെ വേഷം.അവൻ്റെ ഇരു കൈകളും വളരെ അലസമായാണ് ഇട്ടിട്ടുള്ളത് എങ്കിലും അവൻ്റെ മസിലുകൾ വെട്ടി വിറക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
അവൻ എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.“അന്ധകാരത്തിൽ നിറഞ്ഞ ഒരു കാലത്തെ മുഴുവൻ കീഴ്പ്പെടുത്തിയവൻ അല്ലെ നീ മിത്രമേ?” അവൻ എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു കൊണ്ടു ചോദിച്ചു.
“ഈ തരിപ്പോലും ഇല്ലാത്ത അസുരൻമാർ നിനക്ക് വെല്ലുവിളി ആവുന്നുവോ?”അവൻ എൻ്റെ മുമ്പിൽ വന്നു നിന്നു.ഞാൻ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അവൻ്റെ മുഖം എനിക്ക് കാണങ്കഴിഞ്ഞില്ല.മുകളിൽ കത്തി ജ്വലിക്കുന്നസൂര്യൻ്റെ രശ്മികൾ അത് എന്നിൽ നിന്നും മറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“നാം ഇതുവരെ കണ്ടതിൽ വച്ച് ഭയാനകമായ ഒരു ലോകം നമുക്ക് വേണ്ടി കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ട്”ഇവൻ ഇത് എന്തു മൈറാന് പറയുന്നത് എന്ന ഒരു ചിന്തയിൽ ആയിരുന്നു ഞാൻ.
“അതിനെ എതിർക്കാൻ നിനക്കെ ആവുകയുള്ളൂ രുദ്രാ” അവൻ നിലത്തിരിക്കുന്ന എന്നെ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. രുദ്രനോ അതാര്. അണ്ണ ഞാൻ അഭിഷേക് ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
അവൻ എൻ്റെ നേരെ അവൻ്റെ വലതു കൈ നീട്ടി.“ഇവിടെ നീ തളരാൻ പാടില്ല.എഴുന്നേറ്റു വാ…”
ഞാൻ അവൻ്റെ കൈകളെ ലക്ഷ്യമാക്കി എൻറെ കൈകൾ ചെലുപ്പിച്ചു.
“നിൻ്റെ നേരെ കൈ ഉയർത്തിയവരുടെ ശിരസ്സുകൾ അറുത്ത് മറ്റ് രുദ്ര”
“വാ എഴുന്നേൽക്ക്”
“എഴുന്നേറ്റു വാ…“
എൻ്റെ കൈകൾ അവൻ്റെ അവൻ്റെ കൈകളിൽ കൊണ്ടതും എൻ്റെ ചുറ്റുപാടും വല്ലാതെ ഉള്ള ലോകം വല്ലാതെ വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന പോലെ എനിക്ക് അനുഭവ പെട്ടു.ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പുറകോട്ടു തെറിച്ചു പോയി.എൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് വീണ്ടും ഇരുട്ട് കടന്നു കൂടി
ഇത്രയും നേരം ഉണ്ടായിരുന്ന മുഴക്കവും ശബ്ദവും കാറ്റും എല്ലാം നിലച്ചു.
ചുറ്റും കൂരിരുട്ട് മാത്രം.വല്ലാതെ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിശബ്ദത.