“ഈ മലനിരയുടെ പിന്നിലൂടെ ഒരു പഴയ പാതയുണ്ട്. അവിടെ കാവൽ കുറവായിരിക്കുമെന്ന് നമ്മുടെ ചാരന്മാർ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു വിഭാഗം ആ പാതയിലൂടെ കടന്ന് അവരുടെ പാളയത്തെ ആക്രമിക്കട്ടെ.”
“അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവരുടെ ഭക്ഷണവും ആയുധശേഖരവും നമുക്ക് പിടിച്ചെടുക്കാം, പ്രഭോ.”
“അതെ. രുദ്രസേനൻ മുന്നിൽ യുദ്ധം ചെയ്യുകയാണ്. അധീരൻ കുന്നിൻമുകളിൽ സൈന്യത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. അവർക്ക് പിന്നിലെ ആക്രമണം പ്രതീക്ഷിക്കാനിടയില്ല.യിരുന്നു
ദൂതൻ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
എന്നാൽ ശത്രുസേനാധിപന് അറിയാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
യുദ്ധത്തിന് മുമ്പുള്ള രാത്രിയിൽത്തന്നെ മൃണാളിനി ആ പഴയ പാതയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞിരുന്നു.
അവൾ അതിനെക്കുറിച്ച് സംശയിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ കാവൽസംഘത്തെ അവിടെ വിന്യസിച്ചിരുന്നു. കൂടാതെ പാളയത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ കുതിരപ്പടയുടെ ഒരു വിഭാഗത്തെയും അവൾ രഹസ്യമായി നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നു.
അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞ് ഒരു അധീരൻ മൃണാളിനിയോട് .
“ദേവി ! മലയുടെ പിന്നിലുള്ള പഴയ
പാതയിലൂടെ ശത്രുസൈന്യം നീങ്ങുന്നു!”
മൃണാളിനി പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അവർ നമ്മുടെ പാളയത്തെ ആക്രമിക്കാനാണ് വരുന്നത്. ഉടൻ തന്നെ സന്ദേശം അയക്കൂ. പിന്നിലെ കാവൽസംഘം അവരുടെ നീക്കം തടയണം. അവർ പാതയുടെ നടുവിലെത്തിയാൽ ഇരുവശത്തുനിന്നും വളയുക.”
“ആജ്ഞ, ദേവി !”
“പക്ഷേ ശ്രദ്ധിക്കുക,” അവൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “അവർക്ക് കീഴടങ്ങാനുള്ള അവസരം നൽകണം. നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം ശത്രുവിനെ നശിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുകയും ഈ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കുകയും
ചെയ്യുക എന്നതാണ്.”
സൈനികൻ തലകുനിച്ച് കുതിരപ്പുറത്തേക്ക് ചാടിക്കയറി.
മൃണാളിനി വീണ്ടും യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിൽ രണ്ട് കടമകളുണ്ടായിരുന്നു—ശത്രുവിന്റെ പ്രധാന സൈന്യത്തെ തടയുക, പിന്നിലെ ആക്രമണം പരാജയപ്പെടുത്തുക.
അവൾ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കിയില്ല.
“അധീര , എന്റെ നിർദേശങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കൂ. അമ്പെയ്ത്തുകാരുടെ ഒരു വിഭാഗം കുന്നിൽ തുടരും. മറ്റൊരു വിഭാഗം താഴ്വരയുടെ പ്രവേശനഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങട്ടെ. കാലാൾപ്പടയുടെ മധ്യനിര ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തണം.
ശത്രുവിന്റെ പുതിയ നീക്കം കണ്ടതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പ്രധാന
നിരകൾ തകരരുത്.”
“പക്ഷേ, രാജകുമാരി, അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിങ്ങളുടെ സുരക്ഷ—”
“എന്റെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ ചിന്തിക്കേണ്ട.”
അവളുടെ ശബ്ദം കഠിനമായി.
“ഈ സൈന്യത്തിന്റെ ഓരോ നീക്കവും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു വിഭാഗം അനുമതിയില്ലാതെ സ്ഥാനം വിട്ടാൽ ശത്രുവിന് അതിന്റെ പ്രയോജനം ലഭിക്കും. എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ചുമതല നിർവഹിക്കണം.”
.
മൃണാളിനി കുതിരപ്പുറത്തേക്ക് കയറി.
“രുദ്രസേനനെ അറിയിക്കൂ—ശത്രുവിന്റെ അവസാനത്തെ തന്ത്രവും പരാജയപ്പെടാൻ പോകുന്നു!”
അഞ്ചാം ഘട്ടം: യുദ്ധത്തിന്റെ വിധി
സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറോട്ട് ചായാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
താഴ്വരയിൽ പൊടിയും പുകയും നിറഞ്ഞു. ഇരുവശത്തുമുള്ള സൈന്യങ്ങൾ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നെങ്കിലും പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.
ശത്രുസേനാധിപൻ തന്റെ സൈനികരെ ഒരിക്കൽക്കൂടി ഒന്നിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് മുന്നേറുക! അവരുടെ മധ്യനിര തകർക്കൂ!”
ശത്രുസൈന്യം അവസാനത്തെ ശക്തിയോടെ മുന്നോട്ടു പാഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് രുദ്രസേനൻ തന്റെ വാൾ ഉയർത്തിയത്.
“വീരന്മാരേ! ഇതാണ് അവസാനത്തെ മുന്നേറ്റം! നമ്മുടെ മണ്ണിൽ ശത്രുവിന്റെ പതാക ഉയരാൻ അനുവദിക്കരുത്!”
അവന്റെ ശബ്ദം ക്ഷീണിച്ച സൈനികരിൽ പുതിയ ഊർജം നിറച്ചു.
രുദ്രസേനൻ മുന്നിൽനിന്ന് നയിച്ചു.
അവൻ ശത്രുവിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ നിരയിലേക്ക് നേരിട്ട് കടന്നുകയറി.
അവന്റെ വാൾ മിന്നൽപോലെ ചലിച്ചു. ആക്രമണങ്ങൾ തടഞ്ഞും എതിരാളികളെ നിരായുധരാക്കിയും
അവൻ മുന്നേറി.
അവനെ പിന്തുടർന്ന് സ്വന്തം സൈനികരും മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.
അതേസമയം മൃണാളിനി തന്റെ കുതിരയെ താഴ്വരയുടെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക് തിരിച്ചു.