അധീര…….
“ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ വലതുവശത്തെ സൈന്യം മുന്നേറട്ടെ! കുതിരപ്പട, പിന്നാലെ!”
കുതിരപ്പട ശത്രുവിന്റെ തുറന്നുകിടന്ന പാർശ്വത്തിലൂടെ നീങ്ങി. ശത്രുവിന്റെ നിരകൾ ചിതറിത്തുടങ്ങി.
മൃണാളിനി വാൾ ഉയർത്തി മുന്നോട്ടു പാഞ്ഞു….
യുദ്ധഭൂമിയുടെ മധ്യത്തിൽ രുദ്രസേനനും വീണ്ടും ഒന്നിച്ചു.
രുദ്രസേനൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:
“എന്തുപറയുന്നു, മൃണാളിനി? ശത്രുക്കൾക്ക് പരാജയം നൽകണമെന്നാണോ നിന്റെ തീരുമാനം?”
മൃണാളിനി തന്റെ വാൾ ഉയർത്തി.
“അവരുടെ തീരുമാനം എന്താണെന്ന് അവർ തന്നെ തീരുമാനിക്കട്ടെ, രുദ്രാ. ആയുധം താഴെയിട്ട് കീഴടങ്ങുന്നവർക്ക് ജീവിക്കാം. പക്ഷേ നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ആക്രമിക്കാൻ വീണ്ടും ശ്രമിക്കുന്നവർക്ക് ഇവിടെ വിജയമുണ്ടാകില്ല.”
രുദ്രസേനൻ തലകുലുക്കി.
“അങ്ങനെയാകട്ടെ!”
അവൻ തന്റെ സൈന്യത്തോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:
“ആയുധം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരെ ആക്രമിക്കരുത്! കീഴടങ്ങുന്നവരെ തടവിലാക്കുക! നമ്മുടെ വിജയം നീതിയുടെ വിജയമായിരിക്കണം!”
ഈ പ്രഖ്യാപനം കേട്ടപ്പോൾ ചില ശത്രുസൈനികർ ആയുധങ്ങൾ താഴെയിട്ടു.
മറ്റുചിലർ ഇപ്പോഴും പോരാടാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അവരുടെ നിരകൾ തകർന്നിരുന്നു. കരുതൽപ്പട എത്താനില്ല. പിന്നിലെ ആക്രമണസംഘവും പഴയ പാതയിൽ കുടുങ്ങി കീഴടങ്ങിയെന്ന വാർത്ത ശത്രുസേനാധിപന് ലഭിച്ചു.
അവൻ നിരാശയോടെ ചുറ്റും നോക്കി.
തന്റെ സൈന്യം പരാജയപ്പെട്ടിരുന്നു.
അവൻ കുതിരപ്പുറത്ത് രുദ്രസേനന്റെ അടുത്തെത്തി.
“നീ വലിയ യോദ്ധാവാണ്, രുദ്രസേനാ. പക്ഷേ ഈ യുദ്ധം നിന്റെ വാളുകൊണ്ട് മാത്രം ജയിച്ചതല്ല.”
രുദ്രസേനൻ മൃണാളിനിയെ നോക്കി.
“ശരിയാണ്. എന്റെ വാൾ ശത്രുവിനെ നേരിട്ടു. പക്ഷേ ആ വാൾ എവിടെ വീശണമെന്ന്
എനിക്ക് കാണിച്ചുതരാൻ ഒരു ശക്തിയുണ്ട്
.
“യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാൻ സൈന്യത്തിന്റെ എണ്ണം മാത്രം മതിയാകില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് പോരാടുന്നതെന്ന് അറിയണം. നമ്മുടെ
ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞങ്ങൾ ആയുധമെടുത്തത്. നിങ്ങളുടെ ജനങ്ങളെയും അനാവശ്യമായ മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.”
ശത്രുസേനാധിപൻ തലകുനിച്ചു.
അവൻ തന്റെ വാൾ ഉറയിൽനിന്ന് പുറത്തെടുത്തു, അതിന്റെ പിടി മുന്നോട്ടുനീട്ടി.
“ഞാൻ കീഴടങ്ങുന്നു.”
യുദ്ധക്കാഹളം വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
എന്നാൽ ഇത്തവണ അത് പുതിയൊരു ആക്രമണത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നില്ല.
വിജയത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.
ആറാം ഘട്ടം: വിജയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം
സന്ധ്യയായപ്പോൾ താഴ്വരയിൽ രുദ്രസേനന്റെ പതാക ഉയർന്നു.
മുറിവേറ്റ സൈനികരെ പരിചരിക്കാൻ വൈദ്യന്മാർ ഓടിനടന്നു. തടവുകാരെ സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലത്തേക്ക് മാറ്റി. അവരെ എല്ലാം മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത് ബന്ധിയാക്കുക രുദ്ര സേനന്റെ നിർദേശം വന്നു
അവന്റെ ആജ്ഞ നടപ്പാക്കാൻ സൈനികർ മുന്നോട്ടുപോയി.
രുദ്രസേനൻ അൽപ്പസമയം അകലെനിന്ന് അവളെ നോക്കിനിന്നു.
.
അവൻ അടുത്തെത്തി.
“മൃണാളിനി…”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“എന്താണ്, രുദ്രാ?”
“ഇന്ന് നീ എന്നെ ഒരിക്കൽക്കൂടി തോൽപ്പിച്ചു.”
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“എന്ത്?”
“നിന്റെ ബുദ്ധിയുടെ മുന്നിൽ എന്റെ വീര്യം എത്രമാത്രം അപൂർണമാണെന്ന് ഒരിക്കൽക്കൂടി തെളിയിച്ചു.”
മൃണാളിനി ചിരിച്ചു.
“അങ്ങനെ പറയരുത്. നിന്റെ ധൈര്യമില്ലാതെ എന്റെ പദ്ധതികൾക്ക് ജീവൻ ലഭിക്കില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ വഴികാട്ടി. നീ മുന്നേറി. നമ്മുടെ സൈന്യം ഒരുമിച്ച് നിന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് നാം വിജയിച്ചത്.”
രുദ്രസേനൻ അവളുടെ മുറിവേറ്റ കൈ പതുക്കെ പിടിച്ചു.
“എങ്കിലും ഒരു കാര്യം പറയണം.”
“എന്താണ്?”
“യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അഭിമാനം തോന്നി. നീ എന്റെ ഭാര്യയാണെന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല. നീ
എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും ധീരയായ സംരക്ഷകയാണെന്നതുകൊണ്ടും.”
മൃണാളിനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞു.
“എനിക്കും നിന്നെക്കുറിച്ച് അഭിമാനമുണ്ട്, രുദ്രാ. നീ ശത്രുവിനെ തോൽപ്പിച്ചു. പക്ഷേ വിജയിച്ചശേഷവും നിന്റെ ഹൃദയത്തിലെ നീതി നഷ്ടപ്പെടുത്തിയില്ല. അതാണ് യഥാർത്ഥ വീര്യം.”