രുദ്രസേനൻ ശത്രുനിരയുടെ മധ്യത്തിലേക്ക് കുതിച്ചുകയറി.
ഒരു ശത്രുവിന്റെ വാൾ അവന്റെ നേരെ വീശിയെത്തി. രുദ്രസേനൻ അത് തന്റെ പരിചകൊണ്ട് തടഞ്ഞു. അതേ നിമിഷം വാൾ തിരിച്ച് വീശി എതിരാളിയുടെ ആയുധം കൈയിൽനിന്ന് തെറിപ്പിച്ചു.
മറ്റൊരു പടയാളി പിന്നിൽനിന്ന് ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. രുദ്രസേനൻ കുതിരയെ വെട്ടിത്തിരിച്ച് ആ ആക്രമണം ഒഴിവാക്കി. തുടർന്ന് തന്റെ വാളിന്റെ പിടികൊണ്ട് എതിരാളിയെ തള്ളിമാറ്റി.
അവൻ മുന്നേറുന്ന ഓരോ ചുവടിലും ശത്രുനിര പിന്നോട്ടു നീങ്ങി.
അവന്റെ സൈനികർക്ക് ആത്മവിശ്വാസം വർധിച്ചു.
“നമ്മുടെ രാജകുമാരന്റെ പിന്നാലെ!”
“രുദ്രസേനന് ജയം!”
അവർ ആവേശത്തോടെ മുന്നേറി.
ദൂരെയുള്ള കുന്നിൻമുകളിൽനിന്ന് മൃണാളിനി യുദ്ധം നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ രുദ്രസേനന്റെ വീര്യം കണ്ടു അഭിമാനിച്ചു. എന്നാൽ അവളുടെ ശ്രദ്ധ ശത്രുക്കളുടെ നീക്കത്തിലായിരുന്നു.
പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ ശത്രുസേനാധിപൻ തന്റെ കരുതൽപ്പടയെ മുന്നോട്ടയച്ചു.
മൃണാളിനിയുടെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
“ഇതാ, അവർ കെണിയിലേക്ക് കടക്കുന്നു.”
അവൾ അധീരനെ വിളിച്ചു.
“കിഴക്കൻ കുന്നിലെ അമ്പെയ്ത്തുകാർ തയ്യാറാണോ?”
“തയ്യാറാണ്,
“എന്റെ അടയാളം ലഭിക്കുന്നതുവരെ ആക്രമിക്കരുത്. ശത്രുവിന്റെ കുതിരപ്പട ഇടുങ്ങിയ പാതയിലെത്തുമ്പോൾ മാത്രം അമ്പെയ്യുക. ലക്ഷ്യം അവരുടെ മുന്നേറ്റം തടയുകയാണ്. അനാവശ്യമായി അമ്പുകൾ പാഴാക്കരുത്.”
(രുദ്രന്റെ വലം കയ്യാണ് അധീരൻ . രുദ്രനും ദേവിയും ആണ് അവന്റെ ദൈവങ്ങൾ അവന് അവരോട് അത്രക്ക് കടപ്പാടുണ്ട് …)
“ആജ്ഞ, ദേവി !”
മൃണാളിനി വീണ്ടും താഴ്വരയിലേക്ക് നോക്കി.
രുദ്രസേനൻ തന്റെ സൈന്യത്തെ പതുക്കെ പിന്നോട്ടു നയിക്കുകയായിരുന്നു.
ശത്രുക്കൾ
അത് കണ്ടു ആഹ്ലാദിച്ചു.
അവർ കരുതിയത് രുദ്രസേനൻ ഭയന്നുവെന്നാണ്.
അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു—അവരുടെ ഓരോ ചുവടും മൃണാളിനി മുൻകൂട്ടി കണക്കുകൂട്ടിയതാണെന്ന്.
രണ്ടാം ഘട്ടം: മൃണാളിനിയുടെ കെണി
ശത്രുവിന്റെ കുതിരപ്പട താഴ്വരയിലെ ഇടുങ്ങിയ പാതയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
അവരുടെ മുന്നിലെ സൈനികർ പിന്നിലുള്ളവരുമായി കൂട്ടിയിടിച്ചു. കുതിരകൾക്ക് വേഗത്തിൽ നീങ്ങാൻ കഴിയാതെയായി.
അപ്പോഴാണ് മൃണാളിനി തന്റെ വാൾ ആകാശത്തേക്കുയർത്തിയത്.
“ഇപ്പോൾ!”
കുന്നിൻമുകളിൽനിന്ന് അമ്പുകൾ മഴപോലെ പെയ്തിറങ്ങി.
ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ മുന്നേറ്റം തടസ്സപ്പെട്ടു.
അവരുടെ നിരകളിൽ ആശയക്കുഴപ്പം പടർന്നു. മുന്നോട്ടു പോകാനാകാതെ വന്നവർ പിന്നോട്ടു തിരിയാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ പിന്നിൽനിന്ന് കൂടുതൽ സൈനികർ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
“നിരകൾ ക്രമീകരിക്കുക! പിന്നോട്ടു തിരിയരുത്!” ശത്രുസേനാധിപൻ അലറി.
പക്ഷേ അവന്റെ ആജ്ഞകൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിനിടയിൽ മുങ്ങിപ്പോയി.
അതേ നിമിഷം കുന്നിന്റെ മറുവശത്തുനിന്ന് രുദ്രസേനന്റെ കുതിരപ്പട പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
“മുന്നോട്ട്!”
അവർ ശത്രുവിന്റെ ദുർബലമായ പാർശ്വത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
ശത്രുസേനാധിപൻ ഞെട്ടി.
“ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു?”
അവൻ ചുറ്റും നോക്കി.
താൻ മുന്നോട്ടയച്ച കരുതൽപ്പട ഇടുങ്ങിയ പാതയിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്നു. തന്റെ പ്രധാന സൈന്യത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം രുദ്രസേനന്റെ ആക്രമണം തടയാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. മറുവശത്ത് മൃണാളിനിയുടെ അമ്പെയ്ത്തുകാർ അവരെ സമ്മർദത്തിലാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് അവന് സത്യം മനസ്സിലായത്.
“ഇത് രുദ്രസേനന്റെ പദ്ധതിയല്ല…”
അവൻ കുന്നിൻമുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ വെളുത്ത കുതിരപ്പുറത്ത് മൃണാളിനി നിന്നിരുന്നു. അവളുടെ കൈയിൽ വാൾ. മുഖത്ത് ഭയമില്ലാത്ത ശാന്തത.
ശത്രുസേനാധിപൻ പല്ലുകൾ കടിച്ചു.
രുദ്ര സേനന് ഭയന്നു ഓടുന്നത് സംഭവിക്കാത്ത കാര്യം ആണ് അവനെ കെണിയിൽ വീഴ്ത്താനായിരുന്നു നമ്മുടെ പദ്ധതി പക്ഷെ
“ഈ യുദ്ധം നിയന്ത്രിക്കുന്നത്!” ആരാണ്
അവൻ തന്റെ സൈനികരോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
അകലെ ഒരു പെൺരൂപം
അവളാണ് ഇതിന് പിന്നിൽ ആരാണ് അവൾ
“അവളെ തടയൂ! വീഴ്ത്തിയാൽ അവരുടെ സൈന്യം തകരും!”
ശത്രുവിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക കുതിരപ്പട മൃണാളിനിയുടെ കുന്നിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.