അടിയുടെ വേഗത കൂട്ടുന്നത് വെടി പൊട്ടൻ ആണെന്ന് അറിയാം അവളാ നിമിഷം പഴക്കാറില്ല രണ്ടാമത്തെ പൊട്ടുന്ന വെടിയിൽ രുചികൂടും എന്നാണ് അഭിയുടെ കണ്ട് പിടുത്തം അവൾ പൊടുന്നനെ വലിച്ചൂരു വായിലെക്കെടുത്ത ഉറഞ്ചി വലിച്ചു കൊണ്ട് പൊട്ടിയ വെടി മുഴുവൻ അകത്തേക്ക് എടുത്തു അവളുടെ തേനും കുതിയുടെ
നീരും പാലും അവൾ കുടിച്ചിറക്കി… സേനൻ പതിയെ മലർന്ന് കിടന്ന് അവളെ നെഞ്ചിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു….
ഒരു പാതി മയക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നപ്പോൾ
രുദ്രൻ നും . അവൾക്കും വേണ്ട അംഗീകളും ആയുധംങ്ങളും .
തയ്യാറായിരുന്നു…..
അവർ തയ്യാറായി പരസ്പരം നോക്കി ഇരുവരിലും ആവേശം കാണാം… യുദ്ധം
അവർക്ക് ഒരു ഹരാമായിരുന്നു അതിനൊരു കാരണം ഉണ്ട് ……..അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കം അവിടെ നിന്നാണ്…..
“അപ്പോൾ എന്തുപറയുന്നു, മൃണാളിനി?” അവൻ അവളെ നോക്കി ചോദിച്ചു. “നമ്മുടെ ശത്രുക്കൾക്ക് ഇന്ന് എന്താണ് നൽകേണ്ടത്? പരാജയമോ അതോ മരണഭയമോ?”
മൃണാളിനി ചിരിച്ചു.
“അവർക്കെന്താണ് നൽകേണ്ടതെന്ന് യുദ്ധഭൂമിയിൽ തീരുമാനിക്കാം, രുദ്രാ. പക്ഷേ ഒന്നുമാത്രം ഓർത്തുകൊള്ളൂ. ഈ യുദ്ധത്തിൽ നീ മുന്നിൽനിന്ന് പോരാടുമ്പോൾ നിന്റെ പിന്നിൽ നിന്റെ മൃണാളിനിയുണ്ടാകും.”
അവൾ തന്റെ വാൾ കൈയിലെടുത്തു.
“നീ വീഴാൻ അനുവദിക്കില്ല. നമ്മുടെ സൈന്യത്തെ തകരാൻ അനുവദിക്കില്ല.
നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ പതാക ശത്രുവിന്റെ കാൽക്കീഴിൽ വീഴാനും അനുവദിക്കില്ല.”
രുദ്രസേനൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ നേടിയ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം ഏതാണെന്ന് അറിയാമോ?”
“എന്താണ്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“നിന്നെ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ലഭിച്ചത്.”
ഒരു നിമിഷം മൃണാളിനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയം നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ മുഖം വീണ്ടും ഒരു വീരരാജകുമാരിയുടേതായി മാറി.
“മതി, രുദ്രാ. പ്രണയം പറയാൻ നമുക്ക് യുദ്ധം കഴിഞ്ഞിട്ടും സമയമുണ്ട്. ഇപ്പോൾ സൈന്യത്തെ ഒരുക്കൂ.”
അവൾ കുതിരപ്പുറത്തേക്ക് ചാടിക്കയറി.
രുദ്രസേനനും തന്റെ കുതിരപ്പുറത്തേറി.
കൊട്ടാരമുറ്റത്ത് യുദ്ധക്കാഹളം മുഴങ്ങി.
സൈനികർ ആയുധങ്ങളുമായി അണിനിരന്നു. കുതിരകളുടെ കുളമ്പടികൾ ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ചു. യുദ്ധക്കൊടികൾ കാറ്റിൽ പാറിപ്പറന്നു.
രുദ്ര സേനൻ തന്റെ വാൾ ആകാശത്തേക്കുയർത്തി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:
“വീരന്മാരേ, ഇന്ന് നാം യുദ്ധത്തിന് പോകുന്നത് നമ്മുടെ ജീവനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല! നമ്മുടെ മണ്ണിനും നമ്മുടെ ജനങ്ങൾക്കും നമ്മുടെ അഭിമാനത്തിനും വേണ്ടിയാണ്! വിജയം നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ടാകട്ടെ!”
“ജയ്! ജയ് രുദ്രസേനൻ!”
ആർത്തുവിളികൾ ആകാശം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു.
രുദ്രസേനൻ മൃണാളിനിയെ നോക്കി.
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു. സംശയമില്ലായിരുന്നു. തോൽവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവർ രണ്ടുപേരും കുതിരകളെ മുന്നോട്ടു പായിച്ചു.
അവരുടെ മുന്നിൽ കാത്തിരുന്നത് രക്തം ചിന്തുന്ന ഒരു യുദ്ധഭൂമിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ യുദ്ധത്തിന്റെ വിധി എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ശത്രുക്കൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
കാരണം, അവർ നേരിടാൻ പോകുന്നത് രുദ്രസേനനെ മാത്രമായിരുന്നില്ല — രുദ്രസേനന്റെ വാളിനൊപ്പം മൃണാളിനിയുടെ ബുദ്ധിയും ധൈര്യവും പോരാടുന്ന യുദ്ധമായിരുന്നു അത്.
യുദ്ധം ആരംഭിക്കുകയായി
അധ്യായം: രക്തം കാത്തിരുന്ന യുദ്ധഭൂമി
രുദ്രസേനന്റെ വീര്യവും മൃണാളിനിയുടെ യുദ്ധബുദ്ധിയും ഒന്നിച്ചപ്പോൾ…
പ്രഭാതസൂര്യൻ മലനിരകൾക്കു മുകളിൽ
ഉയർന്നുവരികയായിരുന്നു.
വിശാലമായ താഴ്വരയുടെ മറുവശത്ത് ശത്രുസൈന്യം അണിനിരന്നിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് പടയാളികൾ. നൂറുകണക്കിന് കുതിരപ്പടയാളികൾ. ഇരുമ്പുകവചം ധരിച്ച ആനപ്പടകൾ. ആകാശത്തോളം ഉയരുന്ന യുദ്ധക്കൊടികൾ.
ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ എണ്ണം രുദ്രസേനന്റെ സൈന്യത്തിന്റെ
ഇരട്ടിയിലധികമായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും രുദ്രസേനന്റെ മുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെ നിഴൽപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൻ തന്റെ കുതിരപ്പുറത്തിരുന്ന് ശത്രുപാളയത്തെ നിരീക്ഷിച്ചു.