“അവരുടെ സൈന്യത്തെ കണ്ടിട്ട് എന്തു തോന്നുന്നു, മൃണാളിനി?” അവൻ ചോദിച്ചു.
മൃണാളിനി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ശത്രുനിരകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു. കുതിരപ്പടയുടെ വിന്യാസം, ആനകളുടെ സ്ഥാനം, അമ്പെയ്ത്തുകാരുടെ നിര, സൈന്യത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലുമുള്ള കാവൽക്കാർ—എല്ലാം അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞ് അവൾ കുതിരയെ മുന്നോട്ടു നീക്കി.
“രുദ്രാ, അവർ നമ്മളെക്കാൾ എണ്ണത്തിൽ കൂടുതലാണ്. പക്ഷേ അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി തന്നെയാണ് അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ദൗർബല്യവും.”
രുദ്രസേനൻ അവളെ നോക്കി.
“വിശദീകരിക്കൂ.”
“അവരുടെ സൈന്യം വലുതാണ്. അതുകൊണ്ട് അവർക്ക് ഈ താഴ്വരയിൽ ഒരേസമയം മുഴുവൻ ശക്തിയോടെയും മുന്നേറാൻ കഴിയില്ല. മുന്നിലെ നിരകൾക്ക് പിന്നിലെ നിരകളുടെ വേഗത തടസ്സമാകും.
നാം അവരെ മുഴുവൻ സൈന്യത്തോടെയും നേരിടേണ്ടതില്ല. അവരുടെ ശക്തി ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ നോക്കിയാൽ മതി.”
അവൾ തന്റെ ഭൂപടം പുറത്തെടുത്തു.
“ഇവിടെ നോക്കൂ. ഈ താഴ്വരയുടെ വലതുവശത്ത് കുത്തനെയുള്ള പാറക്കെട്ടുകളുണ്ട്. ഇടതുവശത്ത് ഒരു ചെറിയ നദിയും അതിനോടു ചേർന്ന ചതുപ്പുനിലവുമുണ്ട്. അവർ നേരിട്ട് മുന്നേറാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ഈ ഇടുങ്ങിയ ഭാഗത്തുകൂടി മാത്രമേ കടക്കാൻ കഴിയൂ.”
രുദ്രസേനന്റെ കണ്ണുകളിൽ തിളക്കം തെളിഞ്ഞു.
“അവരെ ഈ ഇടുങ്ങിയ ഭാഗത്തേക്ക് ആകർഷിക്കാനാണോ നിന്റെ പദ്ധതി?”
“അതെ. എന്നാൽ അതുമാത്രമല്ല.”
മൃണാളിനി ഭൂപടത്തിൽ മൂന്ന് സ്ഥാനങ്ങൾ അടയാളപ്പെടുത്തി.
“നമ്മുടെ അമ്പെയ്ത്തുകാർ ഇവിടെ. കുതിരപ്പടയുടെ ഒരു വിഭാഗം ഈ കുന്നിന് പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരിക്കണം. ബാക്കിയുള്ള കാലാൾപ്പടയെ നിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ മധ്യനിരയിൽ നിർത്താം.”
അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി രുദ്രസേനന്റെ
കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“അവർ നമ്മുടെ മധ്യനിരയെ തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കും. അപ്പോൾ നമ്മൾ പിൻവാങ്ങുന്നതുപോലെ അഭിനയിക്കണം.”
രുദ്രസേനൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
നമ്മൾ പിന്നോട്ടു നീങ്ങുമ്പോൾ അവർ വിജയിച്ചുവെന്ന് കരുതും. അവരുടെ സൈന്യാധിപൻ തന്റെ മുഴുവൻ കരുതൽപ്പടയെയും മുന്നോട്ടയക്കും. അതോടെ അവരുടെ പിന്നിലെ സംരക്ഷണം ദുർബലമാകും.
ആ നിമിഷം നമ്മുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കുതിരപ്പട അവരുടെ പാർശ്വത്തുനിന്ന് മുന്നേറും.”
“അപ്പോൾ അവരുടെ സൈന്യം രണ്ടായി പിരിയും…”
“കൃത്യമായി. നീ മുന്നിൽനിന്ന് അവരെ തടയും. നിന്ന് കടന്ന് പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ
അവർക്കാവില്ല.. അവർക്ക് എവിടേക്കാണ് തിരിയേണ്ടതെന്ന് പോലും തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടാകും.”
രുദ്രസേനൻ അവളെ അഭിമാനത്തോടെ നോക്കി.
“നിന്റെ വാളിനേക്കാൾ അപകടകാരിയാണ് നിന്റെ ബുദ്ധി, മൃണാളിനി.”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അത് ഓർത്തുകൊള്ളൂ. നിന്റെ വീര്യം നമുക്ക് വിജയം നേടിത്തരും. പക്ഷേ ആ വീര്യം എവിടെ ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് എന്റെ ബുദ്ധിയായിരിക്കും.”
“അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇന്നത്തെ യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കൾക്ക് ഇരട്ടശിക്ഷയാണ്!”
അവരുടെ ചിരി നിമിഷനേരം മാത്രം നീണ്ടുനിന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം യുദ്ധക്കാഹളം മുഴങ്ങി.
ഒന്നാം ഘട്ടം: രുദ്രസേനന്റെ വാളിന്റെ ഗർജനം
ശത്രുപാളയത്തിൽനിന്ന് ഒരു കുതിരപ്പട മുന്നോട്ടു പാഞ്ഞുവന്നു.
കുതിരകളുടെ കുളമ്പടികൾ ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ചു. മുന്നിൽ കറുത്ത കവചം ധരിച്ച ശത്രുസേനാധിപൻ തന്റെ വാൾ ഉയർത്തി.
“രുദ്രസേനനെ ജീവനോടെ പിടിക്കുക! അവന്റെ പതാക നിലംപതിച്ചാൽ ഈ രാജ്യം നമ്മുടേതാണ്!”
ശത്രുക്കളുടെ ആർത്തുവിളികൾ താഴ്വരയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
രുദ്രസേനൻ തന്റെ വാൾ ഉറയിൽനിന്ന് വലിച്ചൂരി.
സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ അതിന്റെ വാൾത്തല തിളങ്ങി.
“എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ മണ്ണിൽ കാലുകുത്തിയിട്ട് എന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകാമെന്നോ?”
അവൻ കുതിരയെ മുന്നോട്ടു പായിച്ചു.
“വരൂ! രുദ്രസേനൻ ആരാണെന്ന് നിങ്ങളുടെ
വാളുകൾക്ക് ഇന്ന് മനസ്സിലാകും!”
അടുത്ത നിമിഷം രണ്ട് സൈന്യങ്ങളും കൂട്ടിയിടിച്ചു.
ഇരുമ്പിൽ ഇരുമ്പ് പതിക്കുന്ന ശബ്ദം. കുതിരകളുടെ ചിനയ്ക്കൽ. പടയാളികളുടെ യുദ്ധവിളികൾ. അമ്പുകൾ വായുവിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി.