പാതിമയക്കത്തിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ, ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. ചേച്ചിയാണ്! എൻ്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം ഉച്ചത്തിൽ മിടിച്ചു.
“എടാ, ഉറങ്ങിയോ?” ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം.
ആ ഒരൊറ്റ ചോദ്യത്തിൽ, അതുവരെ എന്നെ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന എല്ലാ വിഷാദവും ഒരു മാന്ത്രിക വിരൽസ്പർശത്തിൽ മാഞ്ഞുപോയി.
“ഉറങ്ങി വരികയായിരുന്നു… ഞാൻ വിളിച്ചിരുന്നല്ലോ, എന്താ ഫോൺ എടുക്കാഞ്ഞേ?” എൻ്റെ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയ പരിഭവവും ആകാംക്ഷയും നിറഞ്ഞു.
ചേച്ചി ഒരു ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, “എടാ, ഞാൻ കുറച്ചുമുമ്പേയാണ് തിരിച്ചെത്തിയത്. നീ ആദ്യം വിളിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മാഡത്തിനൊപ്പം സ്കൂട്ടറിലായിരുന്നു. രണ്ടാമത് വിളിക്കുമ്പോൾ കുളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ ഓർത്തു, എൻ്റെ പണികളൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ട് നിന്നെ വിളിക്കാമെന്ന്.”
എനിക്കൊരു മുൻഗണന നൽകുന്നുണ്ടെന്ന് ചേച്ചിയുടെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ, എൻ്റെയുള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു മധുരമുള്ള കുളിര് അരിച്ചു കയറി.
“മ്മ്, എന്നിട്ട് ആ അമ്മച്ചിക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്?” ഞാൻ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“നാളെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റന്നാൾ റൂമിലേക്ക് മാറ്റുമെന്നാണ് പറഞ്ഞത്, പക്ഷേ ഡിസ്ചാർജ് ആകാൻ ഒരാഴ്ച എടുക്കും എന്ന് തോന്നുന്നു,” ചേച്ചി പറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ ചേച്ചി ഇനി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി നിൽക്കണോ?” എൻ്റെ ഉള്ളിൽ നേരിയൊരു ഭയം നിറഞ്ഞു. ചേച്ചിയെ ഇനി എന്നായിരിക്കും കാണാൻ കഴിയുക എന്ന ചിന്ത.
“അറിയില്ല എങ്ങനെയെന്ന്… നാളെ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,” ചേച്ചി പറഞ്ഞു.
“അല്ല ചേച്ചി, നഴ്സിംഗ് വല്ലതും പഠിച്ചതാണോ?” ഞാൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല… അമ്മയ്ക്ക് വേറെ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല. പിന്നെ കറക്റ്റ് സമയത്ത് ഭക്ഷണം എടുത്തുകൊടുക്കാനും മരുന്ന് കൊടുക്കാനും… പിന്നെ വീടൊക്കെ എപ്പോഴും നോക്കാനും ഒരാളെയാണ് അവർക്ക് വേണ്ടത്. പിന്നെ അമ്മയുടെ കൂടെ നിന്ന് ഞാൻ ആ വീട്ടിൽ ഒരാളെപ്പോലെയാണ്. അവരെന്നെ അങ്ങനെയാണ് കാണുന്നത്,” ചേച്ചിയുടെ വാക്കുകളിൽ ആ അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹം നിറഞ്ഞു നിന്നു.
“അല്ല ചേച്ചി, എന്തിനാണ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി നിൽക്കുന്നത്? അവർക്ക് വേറെ മക്കളും ബന്ധുക്കാരും ഉള്ളതല്ലേ?” എൻ്റെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു കുശുമ്പ് ഉണർന്നു. ചേച്ചി എനിക്കുള്ളതാണെന്ന ചിന്ത ഒരു നിമിഷം എന്നിൽ ശക്തമായി.
“അങ്ങനെ പറയാൻ മാത്രം ബന്ധുക്കാരൊന്നുമില്ല. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ കോട്ടയത്തുള്ള ആ മകൻ വന്നിട്ടുണ്ട്. അല്ലാതെ വേറെ ആരും ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കണ്ടില്ല,” ചേച്ചി നെടുവീർപ്പിട്ടു.
“ചേച്ചി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി നിൽക്കുന്നതിന് ചേച്ചിക്ക് എന്തെങ്കിലും പൈസ കൂടുതൽ തരുമോ?” ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“ആ, അവരെല്ലാം കണ്ടറിഞ്ഞു ചെയ്യുന്ന വീട്ടുകാരാ… പിന്നെ അമ്മയുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ അങ്ങനെ പൈസയ്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ല ഇപ്പോൾ പോകുന്നത്. എൻ്റെ സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും സംസാരിക്കുന്ന ഒരാളാണ് അമ്മ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് എൻ്റെ സ്വന്തം അമ്മയെപ്പോലെ തന്നെയാണ് അവര്,” ചേച്ചിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം, എൻ്റെയുള്ളിലെ ചെറിയ കുശുമ്പ് അലിഞ്ഞില്ലാതായി.
“എന്നിട്ട് നാളെ എപ്പോഴാ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകുന്നത്?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ആ കോട്ടയത്തുള്ള മകനും മകൻ്റെ ഭാര്യയും ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉണ്ടാകുമെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. അവര് നാളെ ഒരു 10 മണിയാകുമ്പോൾ തിരിച്ച് പോകും. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്താമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.”
“ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് എങ്ങനെ പോകും?” എൻ്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. ഒരുപക്ഷേ, എൻ്റെ സഹായം ചേച്ചിക്ക് ആവശ്യമായി വരുമോ?
“അറിയില്ല… മാഡം ഇറങ്ങുകയാണെങ്കിൽ ഈ വഴി വന്ന് എന്നെ കൊണ്ടുപോകാം എന്നാണ് പറഞ്ഞത്,” ചേച്ചി പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ എൻ്റെ ഉള്ളിലെ ചെറിയ പ്രതീക്ഷയുടെ തിരി അണച്ചുകളഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
“അല്ല, നമ്മൾ എപ്പോഴാ ഇനി കാണുക…?” എൻ്റെ ഉള്ളിൽ വീർപ്പുമുട്ടിയിരുന്ന ചോദ്യം ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. ആ ചോദ്യത്തിൽ എൻ്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും കാത്തിരിപ്പുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.