തമ്പുരാട്ടി 8

Thamburatti Part 8 | Author : Raman

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

വലിയ തറവാട് വീട്ടിൽ ഒറ്റക്ക് പിണങ്ങി ഇരിക്കുന്ന അമ്മപെണ്ണിനെ കാണാൻ തിടുക്കമിട്ട് ഞാൻ വണ്ടി ഓടിച്ചു.

വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ പാതിയെത്തിയപ്പോഴേ, ആകാശത്തിനും അന്തരീക്ഷത്തിനും ചുറ്റിലുമടിക്കുന്ന കാറ്റിനുമെല്ലാം എന്തൊക്കെയോ ഒരു പന്തികേട്. ഇരുണ്ടു മൂടിയിരിക്കുന്നു, റോഡിന് ഇരുവശവുമുള്ള മരങ്ങളെല്ലാം കാറ്റത്ത് അടിയുലയാണ്.നേരിയ വെള്ള തുള്ളികൾ എന്റെ മുഖത്തും ചുണ്ടിലും വന്നു പറ്റി. പണ്ടാരമടങ്ങാൻ മഴ വരാണ് പോവാണ്.

എന്നെയും അമ്മയെയും ഒന്ന് തനിച്ചു വിടാൻ ,ഇത്തിരി നേരം ആരുമില്ലാത്ത വലിയ വീട്ടിൽ ഞങ്ങളെ കൊഞ്ചാൻ വിടാൻ ഈ പ്രകൃതിക്ക് പോലും ഇഷ്ടമില്ലേ ?

എങ്ങനെയുണ്ടാവാനാ.അമ്മയുടെ ഈ പ്രായത്തിലും, കണ്ടാലാരും കൊതിച്ചു പോവുന്ന സൗന്ദര്യോം വെച്ച്, അച്ഛന് ശേഷം ഒരാണിനേയും അടുപ്പിക്കാത്ത എന്റെ കൊഴുത്ത അമ്മപെണ്ണിന്റെ അടുത്തേക്ക് പിണക്കം മാറ്റാനും ,കൊഞ്ചിക്കാനും, അടുത്തിരുത്തി ഉമ്മ കൊടുക്കാനും ഞാൻ തിരക്കിട്ടോടുന്ന കണ്ടാ ആർക്കായാലും അസൂയ വരും.പിന്നെയാണോ പ്രകൃതിക്ക്.

കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ പെയ്ത് കുളിച്ചാലും വേണ്ടില്ല. അമ്മപെണ്ണിന്റെ അടുത്തെത്താതെ ഞാൻ വണ്ടി സൈഡാക്കാനേ പോകുന്നില്ല.ആക്സിലേറ്റർ ഞെരിച്ചു തിരിച്ചു ഞാൻ വണ്ടി പറപ്പിച്ചു വിട്ടു.

എന്റെ ഉറച്ച മനസ്സ് കണ്ടിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു. നാലഞ്ച് തുള്ളികൾ മുഖത്തു വീണതല്ലാതെ മഴയൊട്ടും പെയ്തില്ല.

അങ്ങാടിയിയും,ചെറിയ റോഡും കഴിഞ്ഞു,നസീമ താത്തയുടെയും,കമല ടീച്ചറുടെയും വീട്ടിലേക്കുമുള്ള വഴിയും താണ്ടിയപ്പോ ഇനി മഴ പെയ്യുമെന്ന പേടിയില്ലാതായി.പക്ഷെ ഉള്ളിൽ അമ്മപ്പേടി ഇത്തിരി, വളരെക്കുറച്ചു നിറയാനും തുടങ്ങി. അമ്മയെങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നറിയില്ലല്ലോ.

ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അമ്മക്ക് ഫുഡും വാങ്ങി ചെന്നിട്ട്, ആട്ട് കിട്ടിയാലോ? എനിക്കൊന്നും വേണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞു റൂമിൽ തന്നെയിരുന്നാൽ, എന്റെ എല്ലാം സന്തോഷവും ഇനിയുള്ള സമാധാനവും ഒലിച്ചു പോവും! ഉള്ളിൽ നിറയെ അങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകളുമായി ഞാൻ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നു.

ഇരുണ്ടു മൂടിയിരിക്കുന്ന വീട്. ഒരു തുള്ളി വെളിച്ചം തപ്പിയാൽ കിട്ടില്ല.അമ്മയിങ്ങനെ ഒരു ഉത്തരവാദിത്വവും ഇല്ലാതെ ഇരുന്നാലെങ്ങനെയാ. വൈകുന്നേരമായി ലൈറ്റ് ഇടണമെന്ന ബോധം പോലും ഇല്ലാതായോ?

ബിരിയാണിയുള്ള കവറും എടുത്തു,വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങിയതും,നല്ല തണുത്ത കാറ്റെന്നെ വന്നു പൊതിഞ്ഞു. കുളിരു കേറിപ്പോയി .അത്ര തണുപ്പ്. കയ്യും പിണച്ചു, ഓടി വീട്ടിലേക്ക് കേറുമ്പോ മുന്നിലെ മാവിലൂടെ, കാറ്റ് ആഞ്ഞു വീശുന്നത്  ഞാൻ കേട്ടു.പറമ്പിൽ എവിടെയോ തേങ്ങയും,മടലും മണ്ണിലേക്ക് കുത്തി വീഴുന്ന ഒച്ച.ദൂരെ എവിടുന്നോ പട്ടിയുടെ ഓരിയിടൽ ‘എനിക്ക്‌ പേടിയാവുന്നേന്ന്’ വിളിച്ചു പറയുന്നപോലെ തോന്നി.

ഇന്നെന്തായാലും മഴ തകർത്തു പെയ്യും .അതിനുള്ള എല്ലാ ലക്ഷണവുമുണ്ട്. കുത്തിയൊഴുകുന്ന മഴ പെയ്യുമ്പോ,അമ്മയുടെ ഇരുട്ട് തിങ്ങിയ റൂമിൽ, പഞ്ഞിക്കിടക്കയിൽ ഒന്നുമുടുക്കാതെ ഞാനും,അമ്മയും ചൂട് കിട്ടാൻ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പുതപ്പിനുള്ളിൽ കിടക്കുന്ന എന്റെ സ്വപ്നം ഇന്ന് പൂവണിയോ?  മഴ വരുന്ന കാണുമ്പോ നടക്കില്ലേലും എനിക്ക്‌ കൊതി കൂടുന്നുണ്ട്.

അനുഷേച്ചിയും ഏട്ടത്തിയും വരുമ്പോ ഒൻപത് മണി എന്തായാലും കഴിയും. അതുവരെ അമ്മയും ഞാനും തനിച്ചാവും .എന്തായിരിക്കും സംഭവിക്കാ. ഞാൻ അതും മനസ്സിലിട്ട് മെയിൻ ഡോർ തള്ളിയപ്പോ,അതങ്ങു തുറന്നു പോന്നു.

മുൻ വാതിൽ ചാരി വെച്ച് ,ഇരുട്ടത് അകത്തു പോയി കിടക്കണോ അമ്മ. ആരേലും കേറി വന്നാലോ, എന്തേലും ചെയ്താലോ.? ഇരുട്ടായതൊന്നും അമ്മയറിഞ്ഞില്ലേ? ഇല്ലേൽ ഞങ്ങൾ പോയേരെ അമ്മ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്ത് ഇറങ്ങിയിട്ടേയില്ലേ.

ഉള്ളിലേക്ക് ഞാൻ

മെല്ലെ കേറി.ആളൊഴിഞ്ഞ വലിയ ലിവിങ് റൂം. ആരോ മരിച്ച അന്തരീക്ഷം പോലെ എന്തോരു പേടിപ്പിക്കുന്ന നിശബ്ദത എല്ലായിടത്തുമുണ്ട്.