എന്തിനാണമ്മ ഒരുകാലത്തും പങ്കുവെക്കാത്ത കാര്യങ്ങളൊക്കെ എന്നോട് പറയുന്നേന്ന് ചോദിക്കണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ നേരത്തെ പോലെ പെട്ടന്നായിരിക്കും പൊട്ടിത്തെറിക്കാ.നിനക്കൊക്കെ തിന്നാൻ തരാനാ ഞാനിതൊക്കെ ചെയ്യുന്നെന്ന് പറഞ്ഞു കളയും.
“ഹ്മ്മ് ന്നാ ഇതെന്റെ വാവക്കാ….?” അമ്മ പ്ലേറ്റും പിടിച്ചു അവസാനം വാരിയ ബിരിയാണി എന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി. ഞാൻ രണ്ടു കണ്ണും തുറുത്തി വാ തുറന്നുവെച്ചു. എന്താ അമ്മയെന്നെ വിളിച്ചത് “വാവയോ…?” അത്
ഞാൻ അമ്മയോട് തിരിച്ചു ചോദിക്കേം ചെയ്ത്.
അമ്മ അപത്തം പറ്റിയ പോലെ കണ്ണ് മുറുക്കെയടച്ചു പാതിയാക്കി. മുഖം ചളിപ്പോടെ ചുളിച്ചു. ആ മുഖം എന്നെ നോക്കാതിരിക്കാൻ വേഗം താഴ്ത്തി എന്റെ വായിലേക്ക് ബിരിയാണിയും വെച്ച് തന്ന്. അടുക്കളയിലേക്ക് ഒറ്റ പോക്ക്.
ഞാനാകെ മായാ ലോകത്തു നടന്നു. മോനൂസേന്ന് വിളിച്ചാ ഓക്കേ അനുഷേച്ചി വിളിക്കലില്ലേ,ഹിബയും ഇടക്ക് നസീമത്തയും, പിന്നെ നാട്ടുകാർ പലരും. അതങ്ങു വിടാം. എന്റെ വാവക്ക് എന്ന് പറയണേൽ അതാ തടകയുടെ ആരേയും കാണിക്കാത്ത നെഞ്ചിൽ നിന്ന് വന്നതല്ലേ?
ഇന്നലെ അനുഷേച്ചിയും ഞാനും ഒന്നുമുടുക്കാതെ കുത്തി മറയുമ്പോഴല്ലേ വാവേന്ന് ചേച്ചി സുഖിച്ചു വിളിച്ചത്. അപ്പോഴയുടെ മനസ്സിൽ ശെരിക്കും എനിക്കെന്ത് സ്ഥാനാ? എതിരാളി എന്നൊക്കെ അമ്മ പറയുമ്പോ ഇപ്പോഴെനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്.
വന്നവർ പുറത്തുനിന്നു ബെല്ലടിച്ചു കളിക്കാൻ തുടങ്ങി.ശല്ല്യങ്ങൾ. അമ്മയോട് അവരെ പറഞ്ഞയക്കാൻ പറഞ്ഞാലോ?
“നീയൊന്ന് വാതിലു തുറന്ന് കൊടുക്കോ..ഞാനിപ്പോ വരാം…” അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മയെന്റെയാ ആഗ്രഹം തല്ലിക്കെടുത്തി .ഞാൻ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ അവരുടെ എടുത്തേക്ക് നടന്നു.
വാതിൽ തുറന്നു നോക്കി. ചന്ദ്രന്റെ കൂർത്ത നോട്ടം. ആദ്യം തന്നെ എന്റെ ബി പി കൂട്ടാൻ .ഞാൻ വല്ല്യ മൈൻഡ് വെച്ചില്ല.കൂടെ രണ്ടു മൂന്ന് പേരുമുണ്ട്. ചെറിയ ചിരിയും കൊടുത്തു ഞാൻ അവരെ അമ്മായിപ്പോ വരുമെന്നും പറഞ്ഞു ലിവിങ് റൂമിലിരുത്തി.
തുറന്നു കിടക്കുന്ന വാതിലിലൂടെ മിന്നൽ വെളിച്ചം പായുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. മഴ നിന്നിട്ടില്ല. വന്നവരുടെ ഷർട്ടിലും,തലയിലും മുഖത്തുമെല്ലാം നനവാണ്. ക്ലോക്കിൽ സമയം എട്ടര കഴിഞ്ഞു. ഒരു മണിക്കൂറിൽ അനുഷേച്ചി വരും.ഈശ്വരാ. ഇതിനി എപ്പോ കഴിയാനാ.?
തമ്പുരാട്ടി പെട്ടന്ന് തന്നെ വന്നു. ഇത്ര നേരമില്ലത്ത ഗൌരവവും മുഖത്തു നിറച്ചാണ് ആ വരവ് . പ്രൗടിയോട, ആരേയും പേടിക്കാത്ത അമ്മയുടെ നടത്തം കണ്ടപ്പോ എനിക്ക് തന്നെ ഒന്ന് ബഹുമാനിക്കാനും, കുറച്ചതികം പേടി മനസ്സിൽ അട്ടിയിട്ട് നിറക്കാനും തോന്നി .അപ്പോ വന്നവരുടെ കാര്യം പറയണോ?
എല്ലാവരും അമ്മയുടെ വരവ് കണ്ട് ചാടിപിടഞ്ഞു എഴുനേറ്റു.അവരുടെ മുഖത്തു പേടിയും ബഹുമാനവും വന്നു പോയി. തൊണ്ടക്കുഴിയിലൂടെ തീയുണ്ടകൾ ഇറക്കുന്നത് കണ്ട് എനിക്ക് ചിരി വന്നു. ഞാനിന്ന് ഉമ്മ വെച്ച പെണ്ണിനെ കണ്ടാണല്ലോ അവരീ മുട്ടിടിച്ചു പേടിക്കുന്നത്.
അമ്മ സോഫയിലേക്ക് വന്നിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഞാനത് കണ്ടത്. എന്റെ മുന്നിൽ തുറന്നിട്ടിരുന്ന വെള്ള വയറിന്റെ സൈഡ് ഭാഗം ഇപ്പോ കാണാനില്ല. അമ്മയത് ഒട്ടും പുറത്തു കാണിക്കാതെ സാരി കൊണ്ട് മറച്ചതാണ്. ഞാൻ മാത്രമുള്ളപ്പോ എന്നെ കൊതിപ്പിക്കാൻ അമ്മ മനപൂർവം തുറന്നു വെക്കുന്നതാണോ ശെരിക്കുമത്? ആ സംശയവും കൊണ്ട് ഞാനങ്ങനെയിരുന്നു.
സാധാരണ ഇങ്ങനത്തെ ചർച്ചക്ക് ഒന്നും ഞാനിരിക്കാത്തതാണ്. വന്നിരുന്നാലും ചിലപ്പോ അമ്മയതിന് സമ്മതിക്കേം ചെയ്യില്ല.അതോണ്ട് ഞാൻ മാറി കൊടുക്കും. പക്ഷെ ഇപ്പോഴെനിക്ക് അമ്മയെ ഈ കെളവൻ മാരെ മുന്നിൽ ഒറ്റക്കാക്കി പോവാൻ തോന്നിയില്ല. അമ്മയെ അവർ വേണ്ടാത്ത നോട്ടം നോക്കിയാലോ? അമ്മയെന്നെ പറഞ്ഞയക്കാനും നിക്കാത്തത് കൊണ്ട് ഞാനവിടെ തന്നെയിരുന്നു.
സംസാരം നീണ്ടു. ആ പ്രശ്നം ഈ പ്രശ്നം അങ്ങനെ അങ്ങനെ കല പില കല പിലാന്ന് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. എനിക്ക് ബോറടിച്ചു തുടങ്ങി.