രാജേഷ് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ റിസോർട്ടിന്റെ ഔദ്യോഗിക വസ്ത്രമായ ബ്ലാക്ക് സ്യൂട്ടും ടൈയും ധരിച്ച ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ അങ്ങോട്ട് നടന്നു വരുന്നു.
കോളേജിൽ ഹോസ്റ്റലിൽ ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന തന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരൻ അരവിന്ദായിരുന്നു.
“എടാ അരവിന്ദേ! നീ ഇവിടെയാണോ വർക്ക് ചെയ്യുന്നത്?” രാജേഷ് അത്ഭുതത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു.
“അതെ സാർ, ഞാൻ ഇവിടെ അസിസ്റ്റന്റ് മാനേജർ ആയിട്ടാണ്…” പെട്ടെന്ന് ഒരു കസ്റ്റമറുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് പേരെടുത്തു വിളിച്ചതിന്റെ ഔദ്യോഗിക ബുദ്ധിമുട്ട് അരവിന്ദിന്റെ മുഖത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൻ വേഗം തന്നെ പ്രൊഫഷണൽ രീതിയിലേക്ക് മാറി രാജേഷിനെ ‘സാർ’ എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
രാജേഷ് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
“എടാ അരവിന്ദേ, നീ എന്നെ സാറേ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ അക്ഷരം മാറ്റി വിളിക്കുന്നത് പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. നീ പഴയതുപോലെ സംസാരിച്ചാൽ മതി,” അവൻ കൂട്ടുകാരന്റെ തോളിൽ തട്ടി.
അരവിന്ദ് ചുറ്റും നോക്കി. ആ സമയത്ത് റസ്റ്റോറന്റിൽ അവർ മൂന്നുപേരുമല്ലാതെ മറ്റാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ഇത്രയും കാലം നീ എവിടെയായിരുന്നുടാ? ഞാൻ നിന്റെ പഴയ നമ്പറിലേക്ക് ഒരുപാട് വട്ടം വിളിച്ചിരുന്നു, കിട്ടിയില്ല,” അരവിന്ദ് തന്റെ ഔദ്യോഗിക ഭാവം മാറ്റി പഴയ കൂട്ടുകാരനായി മാറി.
“പഴയ നമ്പറൊക്കെ എപ്പോഴേ മാറ്റിടാ,” രാജേഷ് പറഞ്ഞു.
“നീ ഇവിടെ ഏത് കോട്ടേജിലാ താമസിക്കുന്നത്?” അരവിന്ദ് കുശലം ചോദിച്ചു. രാജേഷ് തങ്ങൾ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ആ നാല് കോട്ടേജുകളുടെ നമ്പറുകൾ അവനോട് പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ടതും അരവിന്ദിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. അവൻ അല്പം ഗൗരവത്തിലും അത്ഭുതത്തിലും രാജേഷിനെ നോക്കി. “രാജേഷ്… നിങ്ങളുടെ ഒപ്പം വന്നിരിക്കുന്ന ആ മറ്റുള്ളവർ ആരാണ്?” അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഓ അതോ… വലിയ പരിചയമൊന്നുമില്ലെടാ. ഒരു ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ യാദൃശ്ചികമായി പരിചയപ്പെട്ടതാണ് ആ ഫാമിലിയെ. ഒരു ട്രിപ്പ് പോകാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തപ്പോൾ അവർ കൂടെ വന്നു എന്ന് മാത്രം,”
സ്മിതയുമായുള്ള വിവാഹാലോചനയും മറ്റ് സങ്കീർണ്ണമായ കാര്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കാൻ സമയമില്ലാത്തതിനാൽ രാജേഷ് കാര്യം ചുരുക്കി പറഞ്ഞു.
അരവിന്ദ് രാജേഷിന്റെ അടുത്തേക്ക് അല്പം കൂടി ചേർന്നുനിന്നു രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു, “രാജേഷ്, സംഗതി അത്ര പന്തിയല്ല. വലിയൊരു പ്രശ്നമുണ്ട്. ആ കോട്ടേജിലുള്ള ചെറുപ്പക്കാർ അവിടെ മാരകമായ സിന്തറ്റിക് ലഹരി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. റിസോർട്ട് മാനേജ്മെന്റിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഇതിനോടകം തന്നെ പോലീസിനെ വിവരം അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. പോലീസ് ഏത് നിമിഷവും ഇങ്ങോട്ട് എത്തും.”
അരവിന്ദിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും രാജേഷിന്റെ ഉള്ളിലൊരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു. തന്റെ പ്രതികാര പദ്ധതികൾക്കിടയിൽ ഇങ്ങനെയൊരു പോലീസ് കേസ് വന്നാൽ അത് അമ്മയെയും തന്റെ കുടുംബത്തെയും ബാധിക്കുമെന്ന ഭയം അവനെ പിടികൂടി.
“എടാ… ഇതിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ രക്ഷപ്പെടാൻ എന്താണ് മാർഗം?” അവൻ അല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അരവിന്ദ് അവന്റെ ഭയം കണ്ട് പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“ഇതല്ല, ഇതിന്റെ അപ്പുറം ചാടിക്കടന്നവനാണ് ഈ കെ.കെ. ജോസഫ്!” കോളേജ് കാലത്തെ അവന്റെ സ്ഥിരം ഡയലോഗ് അവൻ വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു.
ആ പഴയ സിനിമാ ഡയലോഗ് കൂട്ടുകാരന്റെ നാവിൽ നിന്നും കേട്ടപ്പോൾ രാജേഷിന് വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ് ലഭിച്ചത്. ഈ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിൽ നിന്നും അരവിന്ദ് തങ്ങളെ സുരക്ഷിതമായി രക്ഷിച്ചെടുക്കുമെന്നും, ആ ഫ്രീക്കൻ പിള്ളേരെയും സ്മിതയെയും കുടുക്കാൻ ഇതൊരു നല്ല അവസരമായി മാറ്റാമെന്നും അവൻ ഉള്ളിൽ കണക്കുകൂട്ടി.
അരവിന്ദ് പതുക്കെ രാജേഷിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി,
“ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് നീ നേരെ റിസപ്ഷനിലേക്ക് വാ, ബാക്കി അവിടെ വെച്ച് പറയാം,” എന്ന് രഹസ്യമായി മന്ത്രിച്ചു.
താര ഇതൊക്കെ കൃത്യമായി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ മുഖത്ത് പേടിയുടെ ഒരു നിഴൽ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്തുവന്നാലും നേരിടാൻ ഉറച്ചതുപോലെയുള്ള ആ ഭാവം രാജേഷിന് വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസം നൽകി. അമ്മയുടെ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ തനിക്ക് യാതൊന്നും സംഭവിക്കില്ലെന്ന ധൈര്യത്തിൽ അവൻ ബാക്കി ഭക്ഷണം കൂടി വേഗം കഴിച്ചുതീർത്തു.